W Beskidach pojawiła się kolejna WIELKA ŁAWKA. Wystarczy wyjechać kolejką linowo – terenową, bądź udać się pieszo na Górę Żar leżącą w Beskidzie Małym. Oto nowa atrakcja na Żarze, która na pewno przyciągnie wielu turystów, którzy wyczekują zbliżających się wakacji i chcą podziwiać piękne widoki. My postanowiliśmy przedłużyć świętowanie Dnia Dziecka i zabrać Namira oraz Jego przyjaciela z klasy właśnie na Górę Żar i Kiczerę. Godzina była dość późna, chłopcy byli świeżo po treningu na basenie, dlatego zdecydowaliśmy się skorzystać z kolejki na Górę Żar, załapaliśmy się na jeden z ostatnich kursów. Kolejka w tym dniu była otwarta tylko do godziny 18:00.
Data wycieczki: 2 czerwiec 2023 r.
Góra Żar kolejką parking
W sąsiedztwie dolnej stacji kolejki na Górę Żar dostępny jest płatny parking.
Góra Żar kolejka stacja dolna
Kasy biletowe znajdują się w budynku dolnej stacji kolejki na Górę Żar. Kilkuminutowy wyjazd kolejką na Żar jest dużą atrakcją przede wszystkim dla dzieci. W dniu naszej wycieczki w wagoniku były pustki, jedynie w przedziale rowerowym byli chłopcy ze swoimi jednośladami. W weekendy oraz w dni wolne miejsce to jest tłumnie odwiedzane przez turystów. Góra Żar jest idealnym pomysłem dla rodzin z dziećmi. Na Żarze aż się roi od atrakcji dla najmłodszych i nie tylko 😊 Nie chcę za bardzo powielać treści na blogu, dlatego zapraszam do zapoznania się z pozostałymi atrakcjami na Górze Żar tutaj: Góra Żar atrakcje
Góra Żar kolejka cennik
Bilety na kolejkę linowo – terenową na Górę Żar można zakupić na miejscu w kasie / biletomacie, bądź w sklepie online. Ceny biletów zakupionych przez internet są nieco niższe.
Ceny w kasie / biletomacie
Bilet góra – dół:
- bilet normalny 29 zł*
- bilet ulgowy 24 zł*
Bilet w jedną stronę:
- bilet normalny 24 zł*
- bilet ulgowy 19 zł*
Ceny w sklepie online
Bilet góra – dół:
- bilet normalny 28 zł*
- bilet ulgowy 23 zł*
Bilet w jedną stronę:
- bilet normalny 23 zł*
- bilet ulgowy 18 zł *
*Ceny biletów z dnia 2 czerwca 2023 r.
Dzieci do lat 4 – bezpłatnie
Za dodatkową opłatą można przewieść rower bądź inny większy bagaż.
Poniżej prezentuję widoki rozciągające się z okolic górnej stacji kolejki na Górze Żar. Aby dostać się do wielkiej ławki na Żarze należy kierować się czerwonym szlakiem w kierunku północnym (odległość kilkudziesięciu metrów). Ławka znajduje się w sąsiedztwie toru saneczkowego.
Góra Żar ławka zdjęcia
Wielka Ławka na Żarze robi 'ogromne’ wrażenie 😋 Ławka ma około 2 metrów wysokości. Dzieciom było dość ciężko się na nią wdrapać 😅 Na szczęście dość szybko udało się Im znaleźć sposób na sprawne wchodzenie na ławkę. Na oparciu widnieje napis GÓRA ŻAR 761 m n.p.m. Niestety w oczy rzucają się również liczne śmieci pozostawione przez turystów w okolicy ławki. Rozciągają się stąd wspaniałe widoki na Beskidy, Jezioro Międzybrodzkie i Jezioro Żywieckie.
Jako ciekawostkę dodam, że podobna wielka ławka jest Beskidzie Śląskim u naszych słowackich sąsiadów na szczycie Kilkula.
Kikula szlak z Koniakowa – wielka ławka w Beskidach
Góra Żar – Kiczera
Będąc na Górze Żar warto wybrać się na Kiczerę. Z Kiczery doskonale widać zbiornik retencyjny na Górze Żar. Szczegółowy opis przejścia z Żaru na Kiczerę znajdziesz poniżej 😊
Góra Żar – Kiczera – opis szlaku
Jak już wiecie kolejka o tak późnej godzinie nie kursowała. Zdecydowaliśmy się nie wracać do samochodu już przez Górę Żar, lecz udać się do Międzybrodzia Żywieckiego czerwonym i zielonym szlakiem biegnącym przez Przełęcz Isepnicką. To był piękny wieczór, pełen wrażeń i emocji dla chłopców. I choć do domu wróciliśmy dopiero po godzinie 22:00, przyjaciel naszego Namirka podsumował wycieczkę dwoma słowami – było EPICKO! 😊
Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic
Tym razem zabiorę Was na wycieczkę poza szlakiem. Odwiedzimy wschodnie zbocza Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Mowa o niezbyt popularnej wśród turystów, a zarazem magicznej Hali Baraniej, na której znajduje się drewniana bacówka. Trasa, którą Wam zaproponuję jest w moim odczuciu dla każdego. Możecie się na nią wybrać z dzieckiem, z wózkiem, a nawet jeśli jesteście miłośnikami jednośladów na rowerze. Mimo, że spora część trasy wiedzie asfaltem, za którym szczerze mówiąc nie przepadamy zdecydowaliśmy się odwiedzić to miejsce dwie niedziele z rządu. Myślę, że to mówi samo za siebie. Hala Barania jest po prostu obowiązkowym punktem dla każdego miłośnika spokojnych, niezbyt wymagających wędrówek. Do Bacówki dostaniemy się z Kamesznicy drogami pożarowymi, tylko ostatnie podejście nieco bardziej wymagające, ale za to krótkie.
Samochód zostawiamy na parkingu leśnym w Kamesznicy. Mimo weekendu nie mieliśmy problemu ze znalezieniem wolnego miejsca – jest ich tu naprawdę pod dostatkiem. Nie mam jednak pojęcia, jak wygląda sytuacja z parkowaniem tu w sezonie letnim. Na pewno kiedyś to sprawdzimy i podzielę się z Wami spostrzeżeniami 😉
Z parkingu leśnego wychodzimy na asfaltową drogę widoczną na powyższym zdjęciu i kierujemy się prosto w górę. Obydwa niedzielne poranki były wyjątkowo zimne. Trawa była zmrożona, a lodowaty wiatr smagał nasz lica. Po przejściu około 200 metrów dochodzimy do drewnianego budynku, w którym znajduje się Ostoja pod Jodłą u podnóża Baraniej Góry. Z tabliczki dowiadujemy się, że będziemy maszerować drogą pożarową W-16 w Kamesznicy.
Od parkingu przeszliśmy niespełna kilometr (0.90 km) i przechodzimy przez kolejny most, za którym po prawej stronie jest odejście na drogę pożarową W-18 – my nie skręcamy, kierujemy się nadal prosto.
Robimy parę kroków i przechodzimy przez kolejny mosteczek. Za mostem, po lewej stronie na drzewie zauważymy kapliczkę leśną. Idziemy nadal asfaltem.
2.45 km kończy się asfalt, co nie oznacza, że będzie szło się niewygodnie, ponieważ od teraz będziemy poruszać się po brukowanej nawierzchni.
Po chwili na trasie jest kolejne rozwidlenie – w lewo idzie droga pożarowa W-20, my kierujemy się nadal przed siebie. Lekko pniemy się w górę. Nasz synuś przez cały czas doskonale się bawi. Wciela się w jedną z postaci Minecraft i wywija mieczem z sopla. 
Na liczniku mamy niespełna 3.30 km i brukowana droga zamienia się znowu w asfalt. Cały czas lekko pniemy się w górę.
Ciekawostka! Mamy możliwość zrobienia dużego skrótu skręcając w tym miejscu (zdjęcie powyżej) w prawo. Mieliśmy przyjemność iść tą trasą 15 listopada. Droga jest o wiele mniej wygoda i dość stromo pnie się w górę. Skrót oznaczyłam na mapie kolorem czerwonym. Tej opcji nie polecam osobom wybierającym się na Halę Baranią z wózkiem 😉
Powoli otwierają się widoki na Beskid Żywiecki z Babią Górą na czele. Na około piątym kilometrze możemy podziwiać nieśmiało wynurzające się w oddali Tatry. Idziemy ku górze szeroką, wysypaną drobnymi kamyczkami, ubitą drogą.
Po niespełna 400 metrach (5.40 km) skręcamy w lewo z naszej szerokiej drogi, wchodzimy na nieco mniej wygodną ścieżkę. Pniemy się w górę. Na tym odcinku odwracając się za siebie nadal możemy nacieszyć oczy widokami na Beskid Żywiecki oraz Tatry.
Od parkingu przeszliśmy niespełna sześć kilometrów (5.90 km) i stajemy przy chacie na Hali Baraniej. Z polany rozciągają się wspaniałe widoki na wschód. Widać doskonale Beskid Żywiecki (masyw Romanki, Pilska, Lipowskiej oraz pasmo Babiej Góry). Nam przy dobrych warunkach z Hali Baraniej udało się zaobserwować Tatry.
Bacówka na Hali Baraniej jest doskonałą propozycją na nocleg w górach. Chatka wyposażona jest w łóżka, antresolę, ławę oraz piec, dzięki któremu można się w nocy ogrzać. 
Na Hali Baraniej spędzamy miło czas popijając z mężem kawkę, szamając domową zupkę, wygłupiając się oraz podziwiając cudowne widoki. Jest to miejsce, do którego będziemy wracać. Najbliższą wizytę mamy w planach w Bacówce na Hali Baraniej w te ferie. Liczymy na duże ilości białego puchu 😉 
W drugi dzień Świąt Wielkanocnych wybraliśmy się na wycieczkę po Beskidzie Śląskim. Naszym celem był Ustroń i biegnący z niego szlak żółty na Małą Czantorię. Choć pogoda nie była iście wiosenna, widać było, że natura i tak idzie swoim rytmem. A mglisty klimat panujący na szlaku żółtym… Po prostu zapierał dech… Uwielbiam, kiedy las jest skąpany we mgle…
Od razu napiszę, że nie jest łatwo znaleźć miejsce parkingowe przy/na żółtym szlaku w Rabce Zaryte. My zostawiamy zawsze samochód na zatoczce, która znajduje się przy głównej ulicy (droga krajowa 28) prowadzącej przez Rabkę Zaryte. Poniżej podaję parametry 'zatoczki’. Póki co nie mieliśmy żadnych nieprzyjemności związanych z parkowaniem tu samochodu.
Po skręcie w prawo droga idzie lekko w górę między domami.
Minęliśmy zabudowania, a szlak żółty wszedł na drogę polną. Widać stąd Luboń Wielki oraz znajdujący się na nim nadajnik telewizyjny. 
Aplikacja w telefonie wskazywała, że od 'zatoczki’ przeszliśmy około 550 metrów, skręciliśmy w prawo. Biała tabliczka w kształcie strzałki wskazuje, że wyjście żółtym szlakiem na Luboń Wielki zajmuje 1h 45 min. 
Po skręcie czekała nas wędrówka dość przyjemną, niezbyt wymagającą drogą leśną, na której zalegał ubity śnieg. Syn zauważył na drzewie bazie kotki. Były to bez wątpienia pierwsze oznaki zbliżającej się wielkimi krokami wiosny.
Pomnik upamiętniający żołnierzy Armii Krajowej
Tak jak już wspominałam to nie był nasz pierwszy raz na Perci Borkowskiego. Syn z pomocą taty pokonał tę część szlaku żółtego po raz pierwszy w wieku czterech latek. Mimo to mieliśmy obawy, jak będzie wyglądać rumowisko skalne (gołoborze) zimą i czy nasz sześciolatek pokona to skalne podejście bez większych trudności. Na szczęście nasze obawy okazały się niepotrzebne. To prawda, jest tu bardzo stromo i trzeba się nieźle nagimnastykować, ale dla WPRAWIONYCH, PRZYGOTOWANYCH turystów, w RACZKACH (przy oblodzeniu) przejście Perci Borkowskiego zimą nie powinno sprawić większych trudności. Ten skalny odcinek szlaku żółtego mierzy jakieś 100 metrów.
Po wdrapaniu się na górę, wędrujemy przyjemną, leśną ścieżką. Jedyne na co mogłabym ponarzekać podczas naszej marcowej wizyty na żółtym szlaku to mroźny wiatr, który dawał się nam we znaki przez całą wycieczkę.
A to było już ostatnie, krótkie podejście na Luboń Wielki.
Mieszkając w Bielsku-Białej, mieście położonym u podnóża Beskidu Małego oraz Beskidu Śląskiego można spędzać czas naprawdę aktywnie. My większość naszego wolnego czasu przeznaczamy na wędrówki górskie, ale nie tylko… Odwiedzamy również okoliczne jeziora, których w naszym urokliwym rejonie nie brakuje. Uwielbiamy podziwiać zachody słońca nad Jeziorem Żywieckim z widokiem na najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego – Skrzyczne oraz zachody słońca nad Jeziorem Goczałkowickim. Jeśli chodzi o letni wypoczynek to od lat króluje u nas Jezioro Międzybrodzkie ze wspaniałym widokiem na szczyty Beskidu Małego, od którego to właśnie zaczęła się nasza przygoda z pontonem. Zazwyczaj korzystaliśmy z wypożyczalni sprzętu wodnego i wynajmowaliśmy na dwie, trzy godziny rowerek wodny. Takie plany mieliśmy i w te wakacje. Tym razem jednak skończyło się tylko na planach, ponieważ zdecydowaliśmy się na własny dmuchany ponton rekreacyjny, którym możemy pływać bez limitu czasowego wykorzystując przy tym walory naszych pięknych okolic. Dodatkowo jest to również doskonały sposób na odpoczynek i regenerację sił po górskich wędrówkach. Nie wspominając o radości syna, który może piknikować i bawić się na pontonie godzinami.
