Witajcie Kochani! W dzisiejszym wpisie zabiorę Was do bardzo uroczego miejsca położonego w Beskidzie Małym u podnóża Hrobaczej Łąki (820 m n.p.m.) – jej północne stoki. Mowa o Kamieniołomie w Kozach Górnych, do którego prowadzi wyznaczony nie tak dawno temu, bo w drugiej połowie września 2021 roku zielony szlak. Trasa, którą Wam przedstawię nie należy do wymagających, ani trudnych. Oczywiście trzeba być przygotowanym na pojedyncze podejścia (żeby nie było😉) , dlatego dla własnego komfortu namawiam Was do założenie wygodnego obuwia. Jest to idealna propozycja na weekendowy spacer z rodziną. Latem można zaplanować dodatkowo jakiś piknik na kocu, albo wydłużyć wycieczkę i udać się na obiad do Schroniska na Hrobaczej Łące. Miejsce to przypadnie do gustu również osobom lubiącym podziwiać zachody słońca w Beskidach.
Szlak zielony ma swój początek przy Dworcu PKP w Kozach. Pierwsza część szlaku zielonego prowadzi ulicami Kóz Górnych – droga asfaltowa między zabudowaniami. Ze względu na pogodę, która w dniu naszej wycieczki nie była za łaskawa postanowiliśmy podjechać na parking leśny znajdujący się nieopodal Kaplicy Matki Koziańskiej.
Trasa: Kozy parking leśny ulica Panienki (szlak zielony) – Kamieniołom Kozy – punkt widokowy – powrót tym samym szlakiem
Dystans: około 2.90 km
Czas trwania: około 1:00 h (z siedmioletnim dzieckiem w dwie strony)
Minimalne wzniesienie: 465 m
Maksymalne wzniesienie: 611 m
Parametry z aplikacji Huawei Zdrowie
Kamieniołom Kozy parking
Poniżej podaję parametry GPS parkingu na ulicy Panienki w Kozach Górnych, z którego rozpoczynamy wędrówkę szlakiem zielonym.
Przechodzimy za szlaban znajdujący się zaraz przy parkingu i kierujemy się szeroką drogą, która już na początku idzie leciutko w górę.
Kaplica Matki Koziańskiej na zielonym szlaku
Po 50 metrach mijamy znajdującą się po prawej stronie szlaku zielonego Kaplicę Matki Koziańskiej. Podobno po dziś dzień są organizowane tu nabożeństwa. Za kapliczką wchodzimy na typową drogę leśną, która idzie lekko w górę.
Po chwili mijamy kolejny szlaban.
Po 350 metrach od parkingu przecinamy szeroką drogę, za którą ponownie wchodzimy w las. Szlak zielony pnie się w górę. Śnieg sypał z każdym naszym krokiem coraz mocniej.
Po przejściu pół kilometra podejście na szlaku zielonym robi się nieco bardziej strome. Na tym odcinku było też dość ślisko.
Po 200 metrach (0.70 km) – wychodzimy z lasu i idziemy prostą ścieżką przed siebie. W drodze powrotnej z Kamieniołomu w Kozach będziemy mogli w tym miejscu nacieszyć oczy wspaniałymi widokami. Po chwili skręcamy w prawo, wychodzimy kawałek pod górkę, po czym skręcamy w lewo (po prawej stronie jest szlaban do którego później wrócimy) i schodzimy w dół prosto nad staw znajdujący się po prawej stronie ścieżki.
Kamieniołom Kozy
1.05 km – docieramy nad staw. Dojście tutaj w zimowych warunkach zajęło nam około 22 minuty.
Historia Kamieniołomu w Kozach sięga lat 1910 -12, ale nie będę się tu zbytnio rozwodzić na ten temat. Dodam tylko, że wydobywany tu kamień był wykorzystywany w transporcie kolejowym oraz drogownictwie. Kamieniołom w Kozach został zamknięty w 1994 roku i nie działa po dziś dzień. Powstał tu piękny niedużych rozmiarów staw, który można obejść dookoła. Dodatkowo przy odrobinie szczęścia do warunków można podziwiać odbijającą się w tafli stawu kamienną ścianę kamieniołomu – widok robi wrażenie 😊
W dalszej części wpisu przedstawię Wam przebieg trasy na 'górę’ Kamieniołomu w Kozach – punkt widokowy.
Kamieniołom Kozy zdjęcia
-
Kamieniołom Kozy zimą
-
Kamieniołom Kozy jesienią
-
Kamieniołom Kozy latem
-
Kamieniołom Kozy – ławeczka widokowa z Kozą
Po zrobieniu kilku zdjęć decydujemy, że udamy się jeszcze na 'górę’ Kamieniołomu. Cofamy się do miejsca, w którym skręcaliśmy w lewo nad staw i idziemy w kierunku widocznego na poniższym zdjęciu szlabanu. Mijamy wspomniany szlaban i kierujemy się szeroką drogą idącą lekko w górę. Śnieg nie odpuszczał…
1.40 km – po prawej stronie szlaku zielonego znajduje się mała ściana kamieniołomu, pod którą turyści odwiedzający Kamieniołom w Kozach ustawili kamienne kopczyki.
1.60 km dochodzimy na 'górę’ Kamieniołomu w Kozach. Z szerokiej drogi skręcamy w lewo, podchodzimy kawałeczek do głazu, na którym zamontowana jest tabliczka informacyjna. Ma na celu ostrzeżenie turystów przed niebezpieczeństwem jakie niesie ze sobą zbliżanie się do krawędzi urwiska.
Kamieniołom Kozy punkt widokowy
Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmiku: Kamieniołom w Kozach zimą – panorama
Sami widzicie, że opisana przeze mnie trasa nie należy do długich oraz wymagających. Mam nadzieję, że moja relacja zachęci Was do odwiedzenia tego uroczego miejsca 😊 Jako ciekawostkę dodam jeszcze, że nieopodal Kamieniołomu w Kozach jest tajemniczy ukryty w lesie Wilczy Staw (niecały kilometr drogi od stawu w Kamieniołomie).
Na Hrobaczą Łąkę jest około 2 km od punktu widokowego na górze Kamieniołomu (dojście do czerwonego szlaku).
W naszym województwie zaczęły się właśnie wyczekiwane przez nas ferie zimowe 😊 Przed nami pakowanie i długa droga na drugą stronę Polski. Do zobaczenia po powrocie.
Trzymajcie się ciepło! 💙
Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic
Tutaj porzuciliśmy szlak czerwony i skręciliśmy w prawo (szlak niebieski). Nadal szliśmy drogą asfaltową . Doszliśmy do tablicy, która poinformowała nas, że na Rohackie Wodospady mamy skręcić w prawo. Na 3.45 km skończył się asfalt. Nasz synuś był wniebowzięty, narzekał, że szlak prowadzi drogą asfaltową. Po chwili musieliśmy przejść przez kolejny drewniany mostek. 
Po chwili odpoczynku nad jeziorkiem ruszamy w dalszą drogę. Szlak niebieski od teraz już tylko piął się stromo w górę – aż do pierwszego z czterech stawów – Wyżniego Stawu Rohackiego. Jest to bez wątpienia najbardziej wymagający odcinek na szlaku niebieskim. Na trasie (jak to w Tatrach) zalegało mnóstwo kamieni i skał. Trud wspinaczki ułatwić mogą kijki, które jak najbardziej polecam spakować, wybierając się nad Rohackie Stawy. A widoki na Tatry Zachodnie na tym odcinku… są nie do opisania słowami… Zrobiliśmy w drodze nad staw z dwa krótkie przystanki. Syn naprawdę dzielnie wędrował. Niejeden, niewprawiony w górskie wędrówki dorosły, miałby nie lada problem z pokonaniem tego odcinku szlaku.
6.30 km doszliśmy do pierwszego ze stawów. Pierwsza nasza myśl – jak tu bosko! Warto było!
Po dość długiej przerwie ruszyliśmy szlakiem zielonym w dalszą drogę. Przed nami była do pokonania kamienista / skalna droga, która dla odmiany szła stromo w dół.
Tak prezentuje się wnętrze Bufetu Rohackiego.
Od Bufetu Rohackiego prowadzi asfaltowa droga, która jest zamknięta dla samochodów. Poruszać się mogą po niej tylko upoważnieni. Ten odcinek ciągnie się niemiłosiernie… Asfalt na szlakach nie jest przez nas lubiany. 12.10 km dochodzimy do rozdroży dróg Adamcula i ostatni kawałek (grubo ponad 2 km) wracamy tym samym odcinkiem czerwonego szlaku, którym zaczynaliśmy rano swoją wyprawę z parkingu. W drodze do samochodu spotykamy jednego pana z psiakiem. Późnym popołudniem na szlaku pustki.
Po chwili doszliśmy do budynku Szkoły Podstawowej nr 2, obok którego skręciliśmy w lewo. Powoli pięliśmy się w górę mijając przy tym liczne zabudowania. Od razu dodam, że szlak czarny jest bardzo dobrze oznakowany.
Końcówka sierpnia przywitała nas deszczem, który ma nam towarzyszyć jeszcze przez kilka najbliższych dni. Na dodatek w Beskidach jest dość burzowo. W związku z tym postanowiliśmy spędzić czas nieco inaczej niż zawsze. Zamiast na górski szlak wybraliśmy się do miejsca równie wyjątkowego, o którym dowiedziałam się w drodze samochodem do mojej siostry, która od niedawna mieszka w Jaworzu koło Bielska-Białej. Moją ciekawość wzbudził przepiękny mural widoczny z drogi prezentujący ogromnego żółwia wodnego pływającego w niebieściutkiej wodzie oceanu oraz napis Muzeum Fauny i Flory Morskiej i Śródlądowej w Jaworzu Średnim. Budynek muzeum znajduje się zaraz przy Szkole Podstawowej nr 2 w Jaworzu, przy którym od niedawna działa również motylarnia. Miejsce to zrobiło na nas bardzo pozytywne wrażenie. Bez wątpienia jest to nie lada atrakcja Beskidów oraz idealna propozycja na deszczowy dzień i nie tylko…
Poniżej dla zainteresowanych osób trochę historii muzeum – Bosman Erwin Pasterny.
W sali wykładowej zaraz przy drzwiach zauważyliśmy duże akwarium, w którym był aksolotl meksykański. Gdybyście widzieli radość naszego syna 😊 Nie spodziewał się, że będzie mógł w tym dniu zobaczyć na własne oczy swojego wymarzonego aksolotla. Fani Minecrafta doskonale znają te urocze płazy, które występują w naturalnym środowisku tylko w Meksyku w jeziorze Xochimilco. Mało brakło, a bylibyśmy posiadaczami takiego aksolotla. Negocjacje z synkiem były zaciekłe… W końcu jednak poszliśmy na kompromis i przyjęliśmy pod swój dach słodką świnkę morską 😋
Minęliśmy ruiny zamku i zdecydowaliśmy się na przerwę. Trzeba było rozprostować kości 😅
Tak jak już wspominałam po prawej stronie Jeziora Czorsztyńskiego stoi średniowieczny zamek (I połowa XIV wieku), który położony jest we wsi Niedzica-Zamek na obszarze Pienin Spiskich. Część muzealna zamku jest udostępniona do zwiedzania przez turystów. Co ciekawe istnieje również możliwość noclegu w tym zabytkowym zamku. Z tego co mówił mi znajomy noc hotelowa w zamku w Niedzicy oczywiście troszkę kosztuje, ale wrażenia po nocy w zamkowej komnacie podobno są niesamowite.
Na koniec naszej pontonowej przygody mogliśmy podziwiać zbliżające się powoli ku zachodowi słońce nad Jeziorem Czorsztyńskim. 
Nie ukrywam, że tego dnia mieliśmy w planach jeszcze 
Zbliżająca się wielkimi krokami nasza 10 rocznica ślubu była doskonałą okazją, aby udać się na tatrzański szlak. Tym sposobem mamy za sobą pełną przygód jednodniową wycieczkę w Tatry, która wiązała się oczywiście z wczesną pobudką. Do stolicy Podhala z Bielska-Białej mamy nieco ponad 2 godziny drogi. Na nogach byliśmy już około godziny 2:30. Zależało nam, aby jak najwcześniej stawić się na parkingu na Siwej Polanie. Chcieliśmy uniknąć wędrówki w tłumie turystów zmierzających do Schroniska na Polanie Chochołowskiej. W planach tego dnia mieliśmy dalszą wędrówkę na Kończysty Wierch (2002 m n.p.m.), ale niestety 
Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmiku z tego odcinku trasy szlaku czerwonego: 
Ostatnie podejście pod Trzydniowiański Wierch jest dość strome (na odcinku około 50 metrów).
Szalone spontaniczne wyjazdy w Tatry są dla nas ostatnio normą 😉 Spragnieni tatrzańskich widoków zaplanowaliśmy dość daleką podróż (jak na jednodniowy wypad). Naszym celem było urocze miasteczko leżące na Słowacji u podnóża Tatr Wysokich – Wyżnie Hagi (Vyšné Hágy). Oddalone od naszego rodzinnego miasta około 180 km. Trasa, którą musieliśmy pokonać samochodem była nam doskonale znana, ponieważ trzy tygodnie wcześniej mieliśmy okazję zobaczyć co kryje się po drugiej stronie góry Gerlach, jest to równie wspaniały 
Miejscówka okazała się idealna, ponieważ to tutaj swój początek ma nasz żółty szlak. Parking jest tu darmowy. W dniu naszej wycieczki był zupełnie pusty.
Zakładamy plecaki i rozpoczynamy wędrówkę. Mijamy mały bar znajdujący się tuż obok budynku stacji kolejowej i wchodzimy na zadrzewioną dróżkę prowadzącą w sąsiedztwie torów.
Naszym oczom ukazała się tablica informująca nas, że szlak żółty jest zamknięty dla turystów w czasie zalegania śniegu (w okresie od 1 listopada, aż do 14 czerwca). Dodam, że większość szlaków na Słowacji w Tatrach Zachodnich oraz Tatrach Wysokich jest zamknięta w tym okresie. Szliśmy bardzo przyjemną, szeroką drogą która jest kamienista. Pogoda była wspaniała… Jak na październik – wymarzona.
Po chwili dochodzimy do wiaty ze stolikiem i ławeczkami. Gdybyśmy tylko wiedzieli o tym miejscu kilka kroków wcześniej … 😅
Za drewnianym domeczkiem szlak żółty odbija w prawo. Podłoże robi się z każdym krokiem coraz bardziej wymagające. Pod stopami mieliśmy kamienie i korzenie. Na szlaku panowała niesamowita cisza. Słychać było tylko śpiew ptaków i… naszego synka, któremu buzia się nie zamykała 😁
Po pokonaniu podejścia naszym oczom ukazuje się żółta tablica POZOR! informująca nas, że wchodzimy na teren ścisłej ochrony przyrody i kontynuujemy wędrówkę na własną odpowiedzialność.
Droga cały czas pięła się w górę. Obracając się widzieliśmy jaką konkretną wysokość zdążyliśmy osiągnąć. To jest wyjątkowy odcinek żółtego szlaku, który bez wątpienia utkwi w naszej pamięci na zawsze. 
Czasem wyprzedzałam moich chłopaków i czekając na nich stawałam na skale, zamykałam oczy i oddychałam pełną piersią. Szczęście jakie mi towarzyszyło w tych momentach jest nie do opisania… Z każdym krokiem czuje się tą niesamowitą przestrzeń coraz bardziej. 
Naszym oczom ukazał się najwyższy szczyt Tatr Słowackich – Gerlach, który nawet z daleka zadziwia swoją dostojnością. Przed nami był do pokonania już ostatni odcinek szlaku żółtego, który był kamienisty… bardzo kamienisty…
Dolina Batyżowiecka słynie również z wodospadów. Zapewniam Was, że obok głośnego szumu wodospadów znajdujących się w oddali po prawej stronie ścieżki na żółtym szlaku nie da się przejść obojętnie.
Aplikacja wskazywała, że od samochodu przeszliśmy 5:70 km. Zajęło nam to 3 godziny. Dotarliśmy pod sam Batyżowiecki Staw położony 1884 m n.p.m. w samym centrum Doliny Batyżowieckiej. W oczy rzuca się zapierająca dech w piersiach ściana najwyższego w Tatrach – Gerlacha mierzącego 2655 m, Kończystej 2535 m oraz na Batyżowiecki Szczyt 2456 m.
Przy stawie napotykamy pojedynczych turystów, którzy szybko opuszczają teren stawu. Tym sposobem mieliśmy staw tylko dla siebie przed ponad godzinę… Bezcenne… Obiadek smakował tu naprawdę wyjątkowo… 
Nie mówiąc o kawie… jej smak był tego dnia jeszcze bardziej intensywny… Chciałoby się wcisnąć pauzę i wykrzyczeć 'chwilo trwaj’!
A tu okolice Batyżowieckiego Stawu.
Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. Chciałoby się jeszcze posiedzieć nad stawem. Czas jednak płynną tu nieubłaganie szybko. Szlak żółty nie należy do prostych, także musieliśmy zdążyć zejść do Wyżnie Hagi przed zmrokiem. 
Jeżeli chodzi o powrót… Po raz kolejny z przekonaniem napiszę, że wolę iść w górę, niż schodzić. Tatrzańskie szlaki są pod tym względem bardzo wymagające… Cały czas słyszy się o urazach stóp, kolan czy też stawów skokowych u turystów. Gdyby nie kijki, których używałam przy schodzeniu sama bym doświadczyła urazu. Kamienie, skały są śliskie, czasem luźno leżą i można na nich podjechać, a jak do tego dochodzi jeszcze stromizna nawet najbardziej przemyślany krok może okazać się pechowy.
W drodze powrotnej dopadł nas lekki deszczyk. Niebo prezentowało się naprawdę pięknie. Dodatkowo było zakolorowane przez zbliżający się zachód słońca.
Po raz kolejny dotarliśmy do samochodu na styk… Jesienne dni są coraz krótsze, a chodzenie po tatrzańskich szlakach po ćmoku nie należy do łatwych – nawet z latarkami. Warto mieć w zapasie troszkę czasu. Pamiętajcie o tym planując swoje wycieczki. Oczywiście bez dziecka szlak pokonacie szybciej. To jeszcze nie był koniec naszej podróży. Do pokonania mieliśmy 180 km samochodem do Bielska – Białej. W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na zasłużony, ciepły posiłek. Przed godziną 23:00 byliśmy w domku.
Po chwili doszliśmy do przystanku PKS Kocierz Basie, przy którym jest skrzyżowanie ulic Turystycznej oraz Studenckiej. Skręciliśmy w lewo na drogę pożarową numer 21 i dalej kierowaliśmy się w górę ulicy Studenckiej.
Po 200 m pożegnaliśmy asfalt. Dalej szliśmy wygodną, utwardzoną drogą (droga pożarowa numer 20).
Po skręcie w lewo szlak niebieski znów szedł w górę. Droga leśna była szeroka i kamienista.
1.2 km – szlak niebieski wchodzi w 'gęstszy’ las, ścieżka pnie się w górę. Na brak kałuż i błota na trasie również nie mieliśmy co narzekać 😅
1.6 km – szlak niebieski skręca w lewo i ponownie zaczyna iść lekko w górę.
