Przy okazji zdobycia naszego pierwszego w życiu dwutysięcznika – Kopy Kondrackiej w Tatrach Zachodnich chcieliśmy maksymalnie wykorzystać dzień wyjazdu do domu z Zakopanego. Grzechem byłoby zebrać się do domu od razu po opuszczeniu kwatery i nie skorzystać z uroków Tatr. Nasz czteroletni syn na własnych nogach wszedł na wspomniany powyżej dwutysięcznik, więc trasa musiała być łatwa, nie za długa, a jednocześnie urokliwa. Wiem, wiem duże mamy wymagania 😅 Na szczęście w Tatrach nie brakuje pięknych miejsc, do których jest dość łatwo dotrzeć. Padło na Wielką Polanę Małołącką. Nie bez powodu, ponieważ widać z niej idealnie kawałek pasma, po którym wędrowaliśmy dzień wcześniej.
Trasa: Dolina Małej Łącki (Gronik, szlak żółty) – Szatry (skrzyżowanie szlaków) – Wielka Polana Małołącka – powrót tą samą trasą
Data: 20 wrzesień 2018
Dystans: 6:70 km
Czas trwania: około 1:50 h (sam przemarsz z dzieckiem w dwie strony)
Minimalne wzniesienie: 954 m
Maksymalne wzniesienie: 1226 m
Parametry z aplikacji endomondo
Gronik – parking
Spakowaliśmy torby. opuściliśmy kwaterę i ruszyliśmy w kierunku Kościeliska (Kiry). Dojechaliśmy do Gronika, w którym nie brakuje miejsc parkingowych (w drugiej połowie września – nie wiem jak wygląda to w pełnym sezonie). My wybieramy parking znajdujący się na prywatnej posesji zaraz przy głównej drodze. Płacimy 10 zł za cały dzień postoju. Miejsce jest bardzo dobrze oznakowane, nie ma szans przegapić drogi prowadzącej do Doliny Małej Łąki.
Ciekawostka
Jak się okazuje Dolina Małej Łąki jest najmniejszą doliną podchodzącą pod samą grań Tatr. Prowadzą z niej mało oblegane przez turystów szlaki na Giewont oraz na szczyty należące do masywu Czerwonych Wierchów (w tym naszej Kopy Kondrackiej).
Dochodzimy do drogowskazu, który informuje nas, że od polany dzieli nas 50 minut drogi. Przy wspomnianym powyżej drogowskazie skręcamy w lewo. Po chwili docieramy do kasy Tatrzańskiego Parku Narodowego, w której uiszczamy opłatę w wysokości [CENNIK_TPN_NORMLNY] zł / osoba dorosła oraz [CENNIK_TPN_ULGOWY] zł / dziecko w wieku szkolnym (naszego synka póki co to nie dotyczy) za bilet TPN. Kierujemy się żółtymi znakami, które idą równocześnie z szlakiem niebieskim.
Idziemy utwardzoną drogą leśną. Było dość ciepło jak na drugą połowę września. Na niebie było pełne słońce. Było około 11:30 mimo to w powietrzu czuć dość dużą wilgoć. Spacer urozmaica nam szum potoku noszącego nazwę – Małołącki Potok oraz widok licznych kaskad na szlaku.
Po 600 m wchodzimy na drewniany mostek. Droga póki co jest niewymagająca. Momentami pnie się lekko w górę. Na szlaku nie narzekaliśmy na tłumy. Było przyjemnie i cicho.
Pokonaliśmy 1.80 km (od parkingu) na naszej drodze pojawia się kolejny drewniany mostek, za którym skręcamy w lewo.
Dochodzimy do skrzyżowania szlaków. Drogowskaz informuje nas, że przed nami jeszcze 25 minut dreptania żółtym szlakiem do polany. Skręcając przy drogowskazie w prawo można dotrzeć na Przysłop Miętusi. 
Droga pnie się w górę. Niby łatwy szlak, ale po drodze nie brakuje osób, które narzekają na trudność szlaku. 2.50 km i wchodzimy na kolejny, ostatni już drewniany mostek.
Mamy za sobą 3 km naszym oczom ukazuje się tabliczka z napisem WIELKA POLANA MAŁOŁĄCKA.
Wielka Polana Małołącka
Docieramy do celu. Wchodzimy na polanę leżącą 1164 m n.p.m., mijamy grupkę turystów odpoczywających przy drogowskazie. Z każdym krokiem było coraz spokojniej. Szliśmy wzdłuż polany szukając miejsca na rozłożenie koca. Z miejscem nie ma tu problemu, ponieważ polana jest obszerna. Poza jedną rodzinką z dziećmi nikt inny nie wpadł na pomysł pikniku w tym miejscu. Ludzie raczej spacerują bokiem polany.
Jako ciekawostkę dodam, że polana jest pozostałością po jeziorze polodowcowym. W dawnych czasach były wypasane na niej owce. Rozciągają się z niej przepiękne widoki. Doskonale widać stąd popularny Giewont, Mały Giewont oraz urwisko Wielkiej Turni Małołąckiej. Widoki zapierają dech w piersiach… a świadomość, że dzień wcześniej maszerowaliśmy po tych szczytach i patrzyliśmy na polanę z góry jest nie do opisania, Zielony pas widoczny na zdjęciu poniżej, to jest właśnie Wielka Polana Małołącka widziana z okolic Kondrackiej Przełęczy.
Na polanie spędziliśmy sporo czasu – leniuchując… Był to wyjątkowy czas, który upłynął nam na zabawie, jedzeniu i wygłupach. Oczywiście nie nie mogło zabraknąć zakupionych na Krupówkach oscypków.
To było piękne zakończenie pobytu w Tatrach. Niestety wszystko co dobre – szybko się kończy. Na parking wracaliśmy tą samą drogą. Udało się nam porządnie naładować baterie. Mimo, że emocje jeszcze nie zdążyły opaść – mogliśmy na spokojnie udać się w podróż do domu. Przed nami było kilka godzin drogi do naszego rodzinnego Bielska-Białej. 
Podsumowanie
Wielka Polana Małołącka to miejsce IDEALNE… łatwo dostępne. Dosłownie dla każdego! Trochę wysiłku i można nacieszyć oczy pięknymi widokami. Jest to tatrzański szlak, na który spokojnie można wybrać się z dziećmi. Klimat panujący na polanie jest nie do opisania, a ryczące jelenie dodają uroku temu miejscu. My na pewno odwiedzimy Dolinę Małej Łąki zimą. Na pewno podzielę się z Wami wrażeniami we wpisie na moim blogu.
Z przyjemnością dodam, że jest to kolejny szczyt zdobyty w akcji: Zdobywamy Szczyty dla Hospicjum
Zaraz przy końcu parkingu skręcamy w prawo. Cały czas idziemy drogą asfaltową. Po chwili przechodzimy przez most i mijamy tartak. Dookoła unosi się zapach drewna.
Po 400 metrach naszym oczom ukazują się dwie strzałki umieszczone na pniu ściętego drzewa. Sugerują one skręt w lewo. Uwaga na to oznaczenie, ponieważ jest ono mylne. Szlak żółty nie skręca, lecz ciągnie się nadal prostą asfaltową drogą, przy której leżą szeregi wyciętych drzew. 
Póki co na szlaku nie ma żywej duszy. Jest bardzo przyjemnie, mimo wilgoci, która unosi się jeszcze w powietrzu. 1.60 km (od parkingu) kończy się asfalt. W końcu wchodzimy na leśną ścieżkę. JUPI! Z końcem asfaltu skręcamy w prawo, przechodzimy przez potoczek leciutko zaczynamy piąć się ku górze. Dochodzimy do pierwszego na szlaku drogowskazu informującego nasz, że od Bacówki PTTK na Hali Rycerzowej dzieli nas 1:20 h drogi.
Nadal idziemy leśną dróżką. Drzewa rzucają przyjemny cień w ten październikowy, słoneczny dzień.
Po około 0.90 km naszym oczom ukazuje się kasa Tatrzańskiego Parku Narodowego, w której kupujemy bilet. Cena: [CENNIK_TPN_NORMLNY] zł od osoby (syn wchodzi za darmo, opłaty pobierane są za dzieci w wieku szkolnym – [CENNIK_TPN_ULGOWY] zł).
Zaraz za kasą TPN znajduje się rozwidlenie i dwie drogi. Obydwie prowadzą niebieskim szlakiem – później się łączą. Idąc w lewo wybierzesz, krótszą trasę (o 10 minut), lecz pozbawioną widoków, prowadzącą przez las u stóp Polany Kalatówki. My decydujemy się na tę drugą, dłuższą opcję. Idziemy prosto i kierujemy się na Hotel Górski PTTK Kalatówki. Droga jest przyjemna, z każdą minutą robi się też coraz cieplej. Jako ciekawostkę dodam, że na tej drodze znajduje się klasztor Albertynek na Kalatówkach. Na 1.60 km można odbić na Ścieżkę pod Reglami oraz Dolinę Białego, do której prowadzą czarne znaki. My maszerujemy spokojnie dalej. Po niecałych 2 kilometrach od Kuźnic docieramy pod Hotel Górski Kalatówki.
Polana Kalatówki położona jest 1195 m n.p.m. w Dolinie Bystrej. Tak jak już wspominałam powyżej znajduje się na niej potężne schronisko, w którym jest restauracja, kawiarnia. W zimę można natomiast wypożyczyć narty. W sezonie zimowym otwarte są tu dwa wyciągi narciarskie.
Za schroniskiem znajduje się polana, z której rozciąga się wspaniały widok na Kasprowy Wierch oraz kolejkę linową kursującą na szczyt. Jest tu duża, trawiasta przestrzeń. Można rozgościć się na drewnianych ławkach ze stolikami. Miejsce idealne na pierwszy przystanek. W dniu naszej wycieczki mogliśmy się wygrzać na kocyku. Można byłoby tu siedzieć i siedzieć. Szczególnie, że na szlaku nie ma tłumów. Jest cisza i spokój.
Skręcamy w lewo, idziemy dość wąską, skalną dróżką leśną. Na 3.40 km czeka nas dość strome podejście. Jak widać na zamieszczonym zdjęciu kamienie są mocno wyślizgane przez turystów. Trzeba być ostrożnym pokonując ten odcinek. Bardzo łatwo wywinąć orła na tym śliskim podłożu.
Po 0.40 km wchodzimy na szeroką, leśną drogę. 4.50 km docieramy do Hali Kondratowej.
Tak jak już wspominałam w obrębie Schroniska PTTK na Hali Kondratowej jest dość dużo ludzi. Na szczęście większość z nich obiera za cel Giewont leżący na wysokości 1894 m n.p.m. Można powiedzieć, że ruszają tam całe kolonie ludzi. Na Giewont idzie niebieski szlak, który przy schronisku odbija w prawo (będziemy wracać tym szlakiem). My obieramy szlak zielony i kierujemy się prosto na Przełęcz pod Kopą Kondracką.
Drogowskaz informuje nas, że przed nami 1:20 h drogi. Nam przejście tego odcinka zajmuje oczywiście o wiele więcej czasu. Idziemy prostą, momentami nawet lekko schodzącą w dół ścieżką. Po 400 metrach droga zaczyna piąć się w górę. Z każdym krokiem coraz bardziej. Jest to typowy tatrzański szlak – podłoże jest kamienisto – skalne. 
Taka bardzo stromo pnąca się w górę droga ciągnie się naprawdę długo. Jest to najcięższy kawałek na tej trasie. Są momenty, kiedy trzeba podnosić naprawdę wysoko nogi. Pokonujemy sporą ilość stromych ala 'schodów’, aby dostać się na Przełęcz pod Kopą Kondracką. Przewyższenie jakie pokonujemy na tym odcinku to około 530 metrów.
Ludzie zaczepiają nas, pytają ile nasz dzielny syn ma lat. Czy da radę? Są pełni podziwu, tak jak i my… Oczywiście robimy sporo przerw, gdyż podejście jest monotonne i męczące. 
Ten odcinek trasy był dla mnie wyjątkowy. Pięliśmy się powolutku coraz wyżej, a słońce nie odpuszczało. 
Doskonale widać również ostatnie podejście z Przełęczy pod Kopą Kondracką na Kopę Kondracką. 
Z przełęczy możemy podziwiać szeroką panoramę na wspaniałe Tatry Wysokie oraz na leżący nieopodal Giewont. Widoczność w dniu naszej wycieczki była fantastyczna. Widoki rozciągające się z przełęczy robiły piorunujące wrażenie. Szczyt jest obszerny, przez co idealnie czuć tą potężną przestrzeń, która się tu rozciąga.
Syn potrzebował odpoczynku. Mimo szalejącego tu wiatru rozkładamy koce i ładujemy baterie przed ostatnim podejściem na Kopę Kondracką. Do pokonania mamy kamienne schodki. 
Wchodząc po schodkach cały czas towarzyszą nam niesamowite widoki. Nie wiadomo gdzie głowę obrócić. Z każdej strony jest imponująco pięknie…
Jesteśmy coraz bliżej szczytu. Oczywiście już nie bierzemy pod uwagę, że nie dojedziemy na Kopę Kondracką. Poddanie się w tym miejscu nie wchodziło w grę. Idziemy powolutku, ale do przodu. Wiatr daje się we znaki… 
Już prawie szczytujemy 😁
Tu o odpoczynku nie było mowy. Zachwyt nad rozciągającymi się tu widokami nie pozwolił usiąść ani na sekundę. Syn szczęśliwy gonił po Kopie (nie wiem skąd dzieci mają tyle energii), jeździł samochodzikiem, bawił się znalezionymi, urwanymi linami, które swego czasu służyły do wzmocnienia skał na szlaku. 
Ja oczywiście robiłam zdjęcia, rozmawialiśmy też jakiś czas z turystami na szczycie. Było przed 15:00. Musieliśmy ruszać dalej. Końcem września robi się dość szybko ciemno. A zejście nie należało do łatwych. Nie wyobrażamy sobie schodzenia po tak stromym i skalnym szlaku po ciemku. Plan był taki: powrót tą samą drogą. Jednak po rozmowie z kilkoma osobami na szczycie stwierdziliśmy, że zejdziemy innym szlakiem. Wyglądał na łagodniejszy, choć do pokonania był taki sam dystans. Skusiła nas również wizja całkiem innych widoków, które jak najbardziej chcieliśmy jeszcze w tym dniu chłonąć. 
Kierujemy się w dół. Jest bardzo spadziście. Trzeba patrzeć gdzie stawia się nogi, bardzo łatwo podjechać na śliskich kamieniach. Tu przydatne okazują się kijki. Po drodze możemy podziwiać znajdującą się na dole Wielką Polanę Małołącką.
Wąska droga wśród kosodrzewiny prowadzi nas pod sam Giewont. 
Przed nami bardzo strome i dość długie zejście po śliskim i kamienistym podłożu. 
Po pokonaniu monotonnego, stromego zejścia idziemy kawałek lasem. W pewnym momencie słyszymy dochodzący z dość bliska ryk niedźwiedzia. W tym rejonie jest ich podobno sporo. Szczerze mówiąc pierwszy raz słyszeliśmy ryk niedźwiedzia na szlaku. Reszta drogi przebiegała z dużą dawką adrenaliny… 10.70 km dochodzimy do Schroniska PTTK na Polanie Kondratowej. Jest tu sporo ludzi. Odpoczywamy nieopodal schroniska na ławce. Po chwili ruszamy dalej. Tym razem decydujemy się na skrócenie drogi o 10 minut wybierając drogę omijającą Schronisko PTTK na Polanie Kalatówki. Zmęczenie daje się powoli we znaki. Idziemy drogą leśną, z której możemy podziwiać z dołu Hotel Górski Kalatówki. 
Przechodzimy całą długość polany i ponownie kierujemy się leśną drogą. Jesteśmy sami na szlaku. Tak maszerując, wychodzimy w końcu przy kasach Tatrzańskiego Parku Narodowego w miejscu rozwidlenia dwóch szlaków niebieskich. Spotykamy małżeństwo, które widziało naszą trójkę rano. Nie dowierzali, że Młody dał radę. Pani rozmawiając z kimś przez telefon, pełna zachwytu pokazywała naszego synka na video rozmowie i mówiła: „widzisz tego chłopczyka? patrz taki mały chłopczyk, a sam przeszedł całą drogę”. Brukowaną drogą dochodzimy do Kuźnic. Czeka tu na nas jeden z turystów z żoną, z którym mijaliliśmy się i rozmawialiśmy kilka razy na szlaku. Wita nas z uśmiechem i mówi, że chciał zobaczyć kiedy dotrzemy na miejsce 😅 Wsiadamy do taksówki i po chwili docieramy do centrum Zakopanego. Cała wycieczka zajęła nam ponad 12 godzin. Ściągamy plecaki i jedziemy zjeść coś ciepłego do jednej z restauracji. Późnym wieczorem wracamy do kwatery. Zmęczeni, ale szczęśliwi planujemy naszą kolejną wycieczkę na Wielką Polanę Małołącką, ale o tym w kolejnym wpisie 😁
Dzisiaj chcę opisać bardzo urokliwy niebieski szlak prowadzący wprost na szczyt Gęsiej Szyi, leżącej w Tatrach Wysokich. Jeżeli szukasz przyjemnej, nie za długiej, nie za bardzo wymagającej, a do tego pięknej trasy w Tatrach dobrze trafiłeś. Szlak, który opiszę posiada wszystkie te cechy 😉 Do tego szlak jest zadbany, nie brakuje miejsc wyznaczonych na odpoczynek dla sfatygowanych turystów. Dodatkowo szlak jest o tyle interesujący, że nie jest aż tak bardzo oblegany jak ten prowadzący z parkingu w Palenicy (do Morskiego Oka).
Co jakiś czas do dyspozycji turystów są stoliki z ławeczkami. Można na spokojnie odpocząć, coś przekąsić – tak jak to było w przypadku naszego synka.
Po chwili zamieniające się w drewniane schody, około 77 sztuk – policzyliśmy miej więcej ile ich jest 😉 – niektóre mocno uszkodzone. Oczywiście to nie koniec przygody ze schodami. Powiedzmy, że to taki mały przedsmak – rozgrzewka? 😉
Schodów jest… bardzo, bardzo dużo. Są niepoliczalne 😉 Na oko będzie ich grubo ponad 500. Drogowskaz na Polanie Rusinowej wskazuje 50 minut drogi na szczyt Gęsiej Szyi. Praktycznie cały ten czas idziemy właśnie tymi schodami, które z każdym schodem pną się coraz bardziej w górę. Z każdym schodem mamy też coraz to lepszy widok na Polanę Rusinową oraz Tatry. 
Na szczycie nie ma za bardzo możliwości, aby usiąść. Dlatego po zrobieniu kilku zdjęć ruszamy w dół. Tuż pod szczytem robimy przerwę i jemy 'obiad’ zabrany z nizin. Po chwili ruszamy w dół i tu muszę uprzedzić, że schodzenie w dół nie należy do łatwych, ponieważ jest stromo i ślisko. Łatwo podjechać. Warto zaopatrzyć się w kijki, które ułatwiają schodzenie. Trzeba być czujnym i świadomie stawiać kroki. Na pewno nie polecam zbiegania ze schodów.
Gorce odwiedziliśmy po raz pierwszy. Są to góry leżące w Beskidach Zachodnich, postanowiliśmy zdobyć najwyższy szczyt w Gorcach – Turbacz. Obraliśmy żółty szlak z Nowego Targu.
Po wjeździe do Nowego Targu kierujemy się na Kowaniec, dojeżdżamy do osiedla Oleksówki i parkujemy nasz samochód na żółtym szlaku przed wejściem do lasu. Po prawej stronie znajduje się urocza, mała kapliczka.
Jesteśmy na szlaku żółtym, którym będziemy kierować się na szczyt Turbacza. Po raz kolejny przekonaliśmy się, że bezchmurne niebo nie jest gwarancją świetnej widoczności w górach. Choć z tej trasy na Turbacz widać Tatry – my mogliśmy podziwiać je jedynie zza mgły… Warto również zwrócić uwagę na bogatą przyrodę występująca na żółtym szlaku na Turbacz. 
Od parkingu przez kilometr droga pnie się w górę. W ostatnich dniach sporo padało, więc na większości szlaku zalegało błoto. Momentami szło się po wodzie, która potokiem spływała w dół szlaku. Dla naszego syna były to wymarzone warunki. Po drodze mijamy jeszcze kilka domów. Mieszkać w takim miejscu – marzenie. Rozciągają się stąd naprawdę ładne widoczki.
Tak jak wspominałam powyżej po przejściu kilometra kończy się podejście i dochodzimy do pierwszej polany. Przed nami przyjemna, prosta droga. Oczywiście nadal z dużą ilością błota.
Maszerujemy dalej leśną drogą, Wczesna pora sprawiała, że w powietrzu była duża wilgoć. Było rześko… bardzo rześko…
Przed nami kolejna urokliwa polanka, na której zaobserwować można całe stadka motyli.
Za nami 1.75 km, dochodzimy do drogowskazu, który informuje nas że do Turbacza mamy jeszcze 2 godziny drogi.
Kierujemy się nadal tą samą drogą, lekko skręcając w prawo. Nasz żółty szlak łączy się tu z czerwonym szlakiem rowerowym. Na 3.30 km zaczyna się strome podejście mierzące 600 metrów. Warunki nadal takie jak na początku szlaku. Trzeba uważać, bo jest dość ślisko.
Następnie dochodzimy do miejsca łączenia się szlaków. Naszego żółtego ze szlakiem czarnym. Z drogowskazu dowiadujemy się, że do Schroniska PTTK na Turbaczu mamy jeszcze godzinę drogi.
Zaczyna się szeroka droga prowadząca wzdłuż polany. Mijają nas pojedynczy turyści. Ten odcinek szlaku jest przyjemny i niewymagający. Dodatkowo można ogrzać się w promieniach słońca.
Aplikacja wskazuje, że od parkingu w Nowym Targu przeszliśmy 5.55 km. Droga znowu idzie w górę. Błota i płynącej po szlaku wody nie brakuje. Po przejściu 0.90 km dochodzimy do Polany Rusnakowej.
Na Polanie Rusnakowej znajduje się drewniana Kaplica Papieska – Kaplica Rzymskokatolicka Pw. Matki Boskiej Królowej Gorców. W której organizowane są „polowe msze święte”. Nabożeństwa odbywają się w każdą sobotę (od 26 kwietnia do końca września). Cieszą się one dużym zainteresowaniem. Nie brakuje na nich ratowników GOPR, harcerzy, czy też myśliwych. Oczywiście każdy może wziąć udział w takim nabożeństwie.
Po drodze mijamy brzozowy krzyż poświęcony pamięci Żołnierzy Wyklętych – Konfederacji Tatrzańskiej, Armii Krajowej, Ludowej Straży Bezpieczeństwa, Zgrupowania „Błyskawica” Józefa Kurasia „Ognia” oraz partyzantów postogniowego oddziału „Wiarusy”.
Nieopodal budynku schroniska znajduje się drewniana chatka, która jak się okazuje jest Muzeum Kultury i Turystyki Górskiej PTTK. Istnieje od 1980 roku. Można w nim poznać między innymi dzieje Schroniska na Turbaczu. Muzeum wygląda na nieczynne…
My nie zdecydowaliśmy się na odpoczynek przy samym schronisku. W dniu naszej wycieczki było przy nim zbyt tłoczno. Takie są uroki weekendowych wyjazdów 😉 Weszliśmy na leśną ścieżkę znajdującą się z boku schroniska.
Na Turbacz od schroniska doprowadziły nas znaki czerwone. Ten odcinek trasy to przyjemna, niewymagająca ścieżka leśna. Nasze pierwsze skojarzenie – 
Mamy na liczniku 8.70 km i docieramy do celu 😎 Stajemy na szczycie Turbacza. Znajduje się tu charakterystyczny pomnik wykonany z betonu, informujący nas o wysokości zdobytego szczytu.
Wracając spotkaliśmy starszego pana, który raźnie maszerował w stronę Turbacza – bez butów. Byliśmy pełni podziwu. Rozmawialiśmy z nim przez chwilkę, wydawał się bardzo sympatyczny. Jak się chce, to można 😎
Jeżeli ktoś chce rozruszać jeszcze kości przed wędrówką, może skorzystać z siłowni, która znajduje się tuż za tablicą informacyjną. Nasz synuś skorzystał! Od samego rana rozpierała Go energia.
Mijamy Kaplicę Matki Bożej Królowej Polski oraz cmentarz. Po 0.70 km kończy się asfalt i zaczyna się szeroka, utwardzona droga. Widoki z każdym krokiem stają się coraz piękniejsze.
Cały czas towarzyszą nam spektakularne widoki na jezioro Czorsztyńskie oraz pobliskie góry. Dobry początek – zapowiada się naprawdę udana wycieczka.
Przechodzimy przez tunel prowadzący między drzewami. Na szlaku nie brakuje błota. Takie atrakcje nasz syn lubi najbardziej. Buty na początku szlaku nadają się do prania, a wózek do kąpieli na myjni ciśnieniowej.
Po 1.60 km (od parkingu) zaczynają się pierwsze wzniesienia. Podłoże to kamienie i błoto. Widać, że szlak jest mało uczęszczany. Miejscami nie ma na nim wydeptanych ścieżek. Jest zarośnięty długą, gęstą trawą… Musieliśmy się przez nią dosłownie „przebijać”. Obawiałam się kleszczy, na szczęście żaden się nie przyplątał.
4.38 km – dochodzimy do obszernej polany, której nazwy niestety nie znalazłam w żadnym ze źródeł. Na mapach również nie widnieje żadna nazwa tego miejsca. Nawet wujek google nie wskazał odpowiedzi. A szkoda, bo miejsce jest naprawdę zjawiskowe. Czerwony szlak tylko o nią zahacza, ale my postanowiliśmy z niego na chwilę zboczyć i zejść w centralne miejsce polany, rozbić namiot (okropnie wiało) i zrobić piknik. Jest to idealne miejsce na przystanek.
Wracamy na nasz czerwony szlak. Teraz kierujemy się leśną dróżką. Przed nami jeszcze 900 m do szczytu. Na tym odcinku spotykamy pierwszego turystę – przesympatycznego dziadka, który nie ukrywa radości ze spotkania pierwszych ludzików na szlaku. Ucinamy z nim krótką pogaduszkę i ruszamy dalej…
Po drodze czekają na nas ostatnie, dwa, bardzo strome, ale krótkie podejścia na szczyt.To drugie jest wyjątkowo kamieniste.
Żar to najwyższy szczyt Pienin Spiskich mierzący 883 m n.p.m. Szczyt jest całkowicie zalesiony. Naszym oczom ukazuje się drewniana wieża widokowa Zor. Na szczycie jesteśmy sami. Syn uciął sobie drzemkę w swojej karocy. Na chwilę siadamy na ławce, która znajduje się tuż obok wieży. Na Żar dociera rodzinka z dziesięcioletnim synem. Chętnie opowiadają nam jak zaszczepili synowi miłość do gór od najmłodszych lat. I jak teraz chętnie zdobywa szczyty. Doskonale rozumiałam co mają na myśli. 
Aktualizacja! Szczyt Żar udało się nam odwiedzić 3 października 2020 r. Szliśmy czerwonym szlakiem prowadzącym ze wsi Dursztyn (opis szlaku w przygotowaniu). Oczywiście tym razem bez wózka 😅 I wiecie co? Żar doczekał się w końcu swojej tabliczki 😍😎 Wstawiam do wpisu również kilka nowych zdjęć z Góry Żar. 
Wracamy tym samym szlakiem. Przed nami kilka stromych zejść w dół, ale i parę nie za stromych podejść. Przy dwóch zejściach musimy sprowadzać wózek, po czym wracamy po syna i znosimy Go na dół. Zalegające na trasie błoto sprawia, że jest bardzo ślisko. 
Grzechem byłoby nie skorzystać z okazji podjechania do Niedzicy. Od Falsztyna to niecałe 10 km. Wieczorem miejsc parkingowych jest tu pod dostatkiem. Wydaje mi się, że w godzinach porannych i popołudniowych parkingi są wypełnione po brzegi. Po prawej stronie zbiornika Czorsztyńskiego znajduje się średniowieczny zamek. Mieliśmy w planach zwiedzanie zamku, niestety syn był wykończony i udało się tylko przespacerować po zaporze i podziwiać zamek z oddali. Istnieje również możliwość podejrzenia zamku z teleskopu zamontowanego na zaporze (oczywiście odpłatnie). Teren przy zaporze jest maksymalnie zagospodarowany. Co kawałek można kupić lody, napoje, zjeść ciepły posiłek, pamiątki. Dużym zainteresowaniem cieszą się tutaj spływy przełomem Dunajca, które są organizowane kilka razy dziennie. Skorzystać z takiego spływu można do końca października.
Widoki jakie możemy podziwiać z zapory to: Tatry (między innymi: Szalony Wierch, Łomnica, Durny Szczyt, Baranie Rogi, Lodowy, Płaczliwa Skała, Hawrań, Nowy Wierch, Murań, Wysoka, Rysy, Świnica), Pieniny Spiskie (między innymi: Hombark, Jatki, Spiska Magura) oraz Jezioro Sromowieckie.
Poniżej widok z zapory na Jezioro Sromowieckie.
W Pieniny będziemy wracać – ciągną nas jak magnes
Dzisiaj odwiedzimy mało uczęszczany szlak w Beskidzie Żywieckim. Konkretnie Pasmo Przedbabiogórskie – szczyt o łatwej do zapamiętania wysokości: 1111 m n.p.m. Mowa o Jałowcu – OAZA CISZY i SPOKOJU. Miejsce, które każdy górski maniak powinien odwiedzić. Trasa nie należy do najłatwiejszych, ponieważ spora część szlaku pnie się stromo w górę. Mimo wszystko jest przez nas bardzo lubiana i dość często odwiedzana.
Zbaczamy ze szlaku, skręcamy w lewo, aby podejść pod sam wodospad. Tak jak wspominałam schodzimy stromymi schodami w dół. Nasz synuś jest prze szczęśliwy, bo może powrzucać kamienie do wody. Początek szlaku, a tu takie atrakcje… Dziecko potrzebuje naprawdę niewiele do pełni szczęścia.
Wracamy na szlak. Zaczyna się leśna ścieżka przyrodnicza im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Mijamy również pomnik poświęcony Kardynałowi.
Pomnik upamiętniający Kardynała Stefana Wyszyńskiego
Po chwili przemarszu skręcamy w lewo. Zaczyna się dróżka leśna, kamienista, momentami skalna. Początkowo wąska. Kamienie z rana były jeszcze mokre, przez co było ślisko. Ostrożność obowiązkowa! Szczególnie z dzieckiem. Pniemy się w górę – jest dość stromo.
Czas wyjść z lasu. Teraz poruszamy się szeroką dróżką prowadzącą między drzewami. Można nałapać trochę słońca. W dniu naszej wycieczki było go pod dostatkiem. Po 300 m wracamy na leśną ścieżkę. Dotychczas pokonaliśmy 3 km od parkingu.
Po wdrapaniu się pod górę wychodzimy na dróżkę, na której czeka nas jeszcze jedno podejście, a potem prosta droga prowadząca wprost na szczyt Jałowca.
Z Jałowca można udać się na inny szczyt Pasma Przedbabiogórskiego – Lachów Groń. Czas przejścia żółtym szlakiem to 1 h 30 minut. Jest to równie spokojne i urokliwe miejsce. My na Lachów Groń szliśmy z Koszarawy. Opis szlaku: 
Z Jałowca rozciąga się wspaniała panorama. W kierunku południowym i zachodnim widać pasma od Beskidu Śląskiego (Skrzyczne), Żywieckiego (Babia Góra, Mędralowa, Pilsko, Romanka), Beskidu Małego, Beskidu Makowskiego, Magury Orawskiej i Małej Fatry.
W kierunku południowym rozciąga się Hala Trzebuńska zwana też Kubulkową. Na hali były kiedyś wypasane owce. 
Na szczycie odpoczywa grupa turystów z Poznania. Miło jest słuchać jak zachwycające są dla nich nasze rejony. Cytat jednego z turystów: „Tu są łąki, trawy, Agata zrobiła nawet wianek z kwiatów. Tu jest inaczej niż w Tatrach, ale jest pięknie…” Wydaje mi się, że wielu ludzi nie docenia naszych Beskidów, ale jak już tu przyjadą zmieniają zdanie na temat naszych gór.
Z Jałowca udajemy się do Schroniska Górskiego „W Murowanej Piwnicy”. Dzieli nas od niego około 1,80 km drogi. Kierujemy się szlakiem niebieskim / żółtym w dół, leśną drogą. Po około 10 minutach dochodzimy do rozwidlenia szlaków.
Od Pod Jałowcem cały czas kierujemy się leśną ścieżką schodzącą w dół. Podłoże jest kamieniste.
Schronisko Górskie „W Murowanej Piwnicy” oferuje noclegi w pokojach dwuosobowych, czteroosobowych oraz wieloosobowych. W godzinach od 8:00 do 22:00 można zamówić posiłek w bufecie gastronomicznym działającym w schronisku. My skusiliśmy się na szarlotkę z kawą.
Na parking wracamy tą samą trasą. Co to oznacza? Od Schroniska W Murowanej Piwnicy musimy wspiąć się z powrotem na Jałowiec. Następnie mamy do pokonania liczne strome zejścia. Mimo, że jesteśmy stałymi bywalcami na górskich szlakach, zmęczenie dawało się we znaki. Słońce na szczycie Jałowca i brak nakrycia głowy zrobiło swoje. Przy zejściu pomocne okazały się kijki. Zejście poszło nam dość sprawnie, przed nami jeszcze godzinka drogi samochodem do domu. Na Jałowiec będziemy wracać niejednokrotnie i to z wielką przyjemnością.
Po przejściu około 500 metrów mamy chwilę na oddech, ponieważ trasa wyraźnie łagodnieje.
Mijamy polanę, a po chwili przyjemna, utwardzona droga zaczyna przechodzić w kamienistą. Wchodzimy do lasu, gdzie robi się stromo. Na tym odcinku czeka nas kilka wymagających podejść. Towarzyszy nam śpiew ptaków, a póki co jesteśmy sami na szlaku.
Po przejściu drogi biegnącej wzdłuż zbocza wchodzimy do lasu iglastego, który miejscami jest bardzo gęsty.
Już naprawdę niewiele dzieli nas od szczytu. Docieramy do miejsca, w którym skręcamy w lewo – przed nami jeszcze wąska, leśna droga do pokonania.
Z platformy można podziwiać przepiękną panoramę górską, obejmującą między innymi Beskid Żywiecki, Beskid Śląski, Beskid Mały, Tatry Zachodnie i Wysokie oraz pasmo Małej Fatry. 
W drodze powrotnej trafiliśmy na spektakularny zachód słońca. Prawdziwy miód dla oczu – tak można kończyć każdy dzień.
Znowu wchodzimy na leśną dróżkę, na której znajduje się sporo naturalnych schodków z korzeni drzew. Oczywiście nie brakuje też połamanych konarów tarasujących przejście. Dla dziecka to prawdziwa frajda – przeskakiwać przez zwalone drzewa i bawić się na szlaku.
