Szukasz łatwo dostępnego miejsca w Beskidach, z którego rozciąga się szeroka, zapierająca dech w piersiach panorama? Doskonale się składa. Dziś chcę Wam przedstawić punkt widokowy Ochodzita położony w w Koniakowie, który w moim odczuciu jest jednym z bardziej atrakcyjnych miejsc w Beskidzie Śląskim. Dotychczas mieliśmy okazję podziwiać widoki rozciągające się z tego szczytu o wschodzie słońca. Postanowiliśmy zobaczyć, czy końcówka dnia na Ochodzitej jest równie zachwycająca. Był chłodny, marcowy wieczór: mgły, nisko osadzone chmury oraz słońce, które jak na początek roku świeciło jak oszalałe. Na szczycie byli nieliczni turyści, którzy tak jak my rozkoszowali się tym wspaniałym spektaklem zachodzącego słońca.
Data: 23 marca 2019
Dystans: 1.40 km
Czas trwania: 25 minut (sam przemarsz z dzieckiem)
Minimalne wzniesienie: 867 m
Maksymalne wzniesienie: 942 m
Parametry z aplikacji endomondo
Ochodzita parking
Naszym celem była Karczma Ochodzita, naprzeciwko której parkujemy nasz samochód. Jadąc od Bielska – Białej po prawej stronie jezdni jest bezpłatny parking – poniżej podaję dokładne parametry GPS.
Położenie: Droga Wojewódzka 943, Koniaków Pietraszyna, okolice Karczmy Ochodzita
Przechodzimy przez jezdnię i kierujemy się stromo w górę. Nawierzchnia jest betonowa, później staje się kamienista. Mimo krótkiego dystansu warto ubrać wygodne buty 😉 Dojście do punktu widokowego Ochodzita zajmuje około 10 minut. 
Punkt widokowy Ochodzita
Ochodzita położona jest 895 m n.p.m. Szczyt jest niezalesiony, dzięki czemu ma naprawdę wiele do zaoferowania. Zobaczysz między innymi: Beskid Żywiecki (Lipowski Wierch, Romanka, książę Beskidów -Pilsko, Glinkę, Muńcuł), Beskid Śląski (Czantoria, Barania Góra), Beskid Mały (część wschodnia), Beskid Śląsko – Morawski, a przy odrobinie szczęścia Tatry oraz słowacką Małą Fatrę. Widoczne są również zabudowania pobliskich wsi. Na Ochodzitej jest nadajnik, ławeczki, Kapliczka Matki Boskiej Beskidzkiej – Królowej Gór, tablica pamiątkowa oraz Pomnik Św. Jana Pawła II. Zimą na Ochodzitej działa narciarski wyciąg orczykowy. Jest to wręcz doskonałe miejsce na piknik z rodziną, przyjaciółmi.
Ochodzita zdjęcia
Zapraszam do obejrzenia zdjęć ze WSCHODU SŁOŃCA NA OCHODZITEJ. Znajdziesz je we wpisie:
Majestatyczny wschód slońca na Ochodzitej
Polecam również: Wschód słońca Koczy Zamek
Jeśli chcesz być na bieżąco z moimi wpisami zapraszam do śledzenia mojego bloga na niedawno założonej stronie na Facebooku Blog szlakowe.pl
Zapraszam również na Instagram: @greenmagpic
Chyba każdy się ze mną zgodzi, że druga połowa kwietnia to doskonały czas na poszukiwania pierwszych znaków wiosny. Choć w tym roku wyjazd w Tatry 'na krokusy’ był niemożliwy, ze względu na szalejącego koronawirusa (Tatrzański Park Narodowy zamknięty był dla turystów ), postanowiliśmy poszukać wiosny w Beskidzie Żywieckim. Udało się do tego stopnia, że jak wysłałam przyjaciółce powyższe zdjęcie z naszego szalonego wypadu nie dowierzała, że zostało ono zrobione w Beskidach. Połączyliśmy wyjście 'na krokusy’ ze świętowaniem zbliżających się wielkimi krokami szóstych urodzin naszego synka.
Zakładamy plecaki i kierujemy się asfaltową drogą w dół (trzeba się cofnąć). Po chwili skręcamy w prawo i przechodzimy przez drewniany mostek prowadzący nad Rzeką Sopotnia Wielka.
Za mostkiem, po lewej stronie jest nieduża, drewniana kapliczka oraz po prawej punkt czerpania wody. Jest tu również bezpłatny parking, na którym można zostawić samochód wybierając się na Halę Cudzichową opisaną przeze mnie trasą. Dalej kierujemy się prosto asfaltową drogą.
Po około 100 m skręcamy w prawo schodząc z asfaltowej drogi, czeka nas teraz przeprawa przez Potok w Cebuli. A to nie jest łatwe, ponieważ w ostatnich dniach dość intensywnie padał deszcz. Mąż musiał narzucać kamieni, aby bezpiecznie przenieść przez rzekę synka. 
Teraz będziemy szli ścieżkami, które nie są oznaczone na mapach. Jest to najtrudniejszy odcinek związany z orientacją w terenie. Sporządziłam dla ułatwienia mapę z tym odcinkiem. Rzekę przekraczamy w miejscu zielonej chorągiewki, skupiamy się na dojściu do chorągiewki pomarańczowej (GPS 49.5545050, 19.2733455):
Kierujemy się w stronę wyłaniających się zza drzew zabudowań. Na liczniku mamy około 650 m i dochodzimy do interesującej nas ścieżki leśnej. Idziemy pnącą się w górę, szeroką drogą, która jest rozjechana przez traktory kursujące tędy po drewno.
Aplikacja wskazuje, że dotychczas przeszliśmy 2.50 km, wychodzimy na szeroką drogę, którą tylko przecinamy i kierujemy się prosto przed siebie.
Robimy przerwę na przetestowanie samochodu sterowanego, który syn dostał od babć na szóste urodziny. Ile miał frajdy… Nagrywamy filmiki, jak samochodzik sunie po śniegu. Reklamówka, którą niesie mąż nieco mnie drażni 😅 No, ale samochód jest tak duży, że nie mieści się w placku. 
3.50 km do pokonania mamy 250 metrowe podejście (3.74 km). Po pokonaniu którego, otwierają się widoki na Beskid Żywiecki. Schodzę na chwilę z trasy, aby porobić kilka zdjęć. Po pokonaniu podejścia skręcamy w prawo.
Do szałasu pasterskiego na Hali Cudzichowej mamy jeszcze około 100 metrów. 
Dochodzimy do polany, z której rozciąga się widok na Beskid Żywiecki. W oczy rzuca się przede wszystkim szczyt Pilsko 1557 m n.p.m. oraz rozległa Hala Jodłowcowa. Mijamy pierwsze na trasie krokusy. Z tablicy znajdującej się na polanie dowiadujemy się, że jesteśmy na OBSZARZE NATURA 2000 – „Ochrona zbiorowisk nieleśnych na terenie Beskidzkich Parków Narodowych”. Kiedyś na Hali Cudzichowej były wypasane owce. Niestety z biegiem czasu zaprzestano tych praktyk. Polany zaczęły zarastać drzewami, stąd objęcie ochroną tych rejonów. Nazwa hali pochodzi od nazwiska jednego z pierwszych
Początkiem października wybraliśmy się w Tatry Wysokie na Słowacji. To był szalony, jednodniowy wyjazd 😍 Pobudka o 3:00 rano, pakowanie i w drogę. Pogoda od samego świtu zapowiadała się świetnie. Widoczność była niemalże idealna, a widoki, które towarzyszyły nam podczas podróży urozmaicały nam czas spędzony w samochodzie. Z Bielska – Białej do słowackiej miejscowości – Tatrzańska Polanka pokonaliśmy około 180 km. Mimo, że obydwoje z mężem mieliśmy mieszane uczucia do tego miejsca, nasze obawy ani w procencie się nie spełniły. Baliśmy się tłumów – niepotrzebnie, baliśmy się, że jest to miejsce typowo komercyjne – nic z tych rzeczy. Podkreślę, że nie wiem jak wygląda tu sytuacja w sezonie letnim, ale jesienią nie ma się do czego doczepić.
Dojeżdżamy do Tatrzańskiej Polanki, która położona jest 1005 m n.p.m. Z samochodu zauważamy interesujący nas zielony szlak. W oczy rzuca się nam darmowy parking z ostatnim, wolnym miejscem. Parkujemy w sąsiedztwie budynku mieszkalnego. 
Przechodzimy przez jezdnię i kierujemy się prosto asfaltową drogą. Po 300 metrach dochodzimy do parkingu, na którym mieliśmy w planach pozostawić nasz samochód. Na tym parkingu do dyspozycji turystów jest około 30, może 40 miejsc. Większość z nich w dniu naszej wycieczki jest wole. Całodniowy postój to koszt 6 euro. Póki co maszerujemy cały czas asfaltem.
Po 800 m zielone znaki skręcają w lewo, kończy się asfalt, a zaczynają się kamienie. Mimo, że zapowiadali niskie temperatury, słońce od samego rana grzeje jak szalone. Zrzucamy zimowe kurtki i przepakowujemy plecaki.
Po 400 m (1.20 km) ponownie wychodzimy (dosłownie na chwilkę) na asfalt i skręcamy w lewo.
Wchodzimy na kamienistą, leśną dróżkę, która z każdym krokiem zaczyna się piąć coraz bardziej w górę. Momentami trzeba podnosić naprawdę wysoko nogi. W szczególności nasz czteroletni synek musi się nagimnastykować.
Cały czas idziemy stromo w górę po kamienistej nawierzchni z której utworzone jest coś na wzór schodów. Na szlaku mijają nas pojedynczy turyści, nie ma tłumów, do których przyzwyczailiśmy się na zakopiańskich szlakach. 
Skręcamy w prawo, wracamy na kamienistą, leśną dróżkę, która momentami jest dość wąska. Na szlaku nie brakuje również licznych skał.
Po chwili ruszamy dalej. Droga bez zmian kamienista, momentami mocnej pnąca się w górę. Z podziwem patrzymy na otaczającą nas przyrodę… 
Idziemy kawałek i pokonujemy kolejny drewniany mostek. Oczywiście, obowiązkowo kilka kamieni ląduje w potoku 😅 
Ruszamy dalej, leśną drogą. Po chwili szlak odbija w lewo. Na naszej drodze pojawia się już ostatni most, na który nie dociera za dużo słońca. Jego powierzchnia jest śliska od resztek śniegu. 
Nasz synuś miał okazję pobawić się po raz drugi tej jesienni śniegiem. Tydzień wcześniej byliśmy na Babiej Górze, na szlaku również zdarzały się wysepki z zalegającym śniegiem. 
Ponownie odbijamy w lewo i do pokonania mamy dość strome, ale krótkie podejście.
Dla odmiany poruszamy się wśród kosodrzewiny, która będzie nam towarzyszyć już do samego Wielickiego Stawu.
4:70 km wchodzimy na urokliwą polanę, noszącą nazwę Wyżnia Wielicka Polana, która położona jest 1562 m n.p.m. Jest to miejsce łączenia się szlaków (naszego zielonego oraz czerwonego). Rozciągają się stąd imponujące widoki. W oddali widać również Hotel Górski – Śląski Dom. Polana porośnięta jest kosodrzewiną. Można odpocząć na ławeczce, bądź tak jak my na kocu. Przez polanę raz do czasu przewijają się jacyś turyści. Panuje tu cisza i spokój. My robimy w takich urokliwych miejscach zawsze przerwę, aby nacieszyć oczy jak największą ilością tatrzańskich widoków. 
Przechodzimy wzdłuż polany i wchodzimy w 'tunel’ z kosodrzewiny. Będziemy nim maszerować po kamieniach przez około 25 minut. Przejście tego odcinka bez dziecka zajmie prawdopodobnie tyle czasu ile wskazuje drogowskaz, czyli około 15 minut. Na tym odcinku (zresztą jak na wszystkich kamienistych) trzeba uważać, ponieważ jest dość ślisko. Momentami na szlaku, po kamieniach spływa woda.
Po prostej wodospad wydaje się być na wyciągniecie ręki. Tymczasem musimy jeszcze pokonać pięćset metrów wspinając się pod górkę. Szlak prowadzi serpentyną. Idziemy wśród kosodrzewiny. Nawierzchnia jest kamienista i momentami śliska. Szczególnie w miejscach, w których spływa woda z topniejącego w wyższych partiach gór śniegu. Słowaccy turyści z zainteresowaniem reagują na naszą trójkę. Zagadują, pytają skąd jesteśmy, z której części Polski. Na słowackich szlakach panuje naprawdę przyjazna atmosfera. Mimo różnic językowych jakoś się dogadujemy 😊 Czasem jest bardzo zabawnie. Oczywiście po drodze podziwiamy wodospad.
Na szlaku mamy okazję ochłodzić się w górskiej wodzie spadającej ze skał wprost na szlak. Na niebie pełne słońce i woda kapiąca ze ściany skalnej niczym deszcz. Wyglądało to nieziemsko, a trwało dosłownie moment. Poza nami doświadczyć tego miał szczęście tylko jeden turysta. 
W tym miejscu na ścianie wznoszącej się nad naszym szlakiem są zamontowane ubezpieczenia. Nasz synuś z ogromną chęcią chciał się tam wspinać… 
A jednak to nie koniec naszej wycieczki… Ruszamy dalej, a wszystko za sprawą sympatycznego Słowaka, który z przekonaniem mówił, że warto iść kawałek wyżej, że czeka tam na nas „Krásna polanka i słonko”. Podejście niczego sobie – bardzo strome. Do tego spływająca po kamienistym szlaku woda sprawiała, że było bardzo ślisko. Tak jak już wspominałam wszystko za sprawą topniejącego w wyższych partiach śniegu.
Przy Śląskim Domu w ruch znowu poszły kurtki zimowe. Słońce było coraz niżej. Na Wyżniej Wielickiej Polanie spotykamy kolejnego pozytywnego Słowaka, który prosi mnie o sesję zdjęciową. Pozuje przez kilka dobrych minut, po czym opowiada jak kilka lat temu miał okazję być w Jaworzu koło Bielska, że zna te rejony i widać, że budzą się w Nim pozytywne wspomnienia.
Końcówka drogi na szlaku to widok na zachodzące słońce. Nasz wspaniała wyprawa musiała mieć taki finał!
Następnie wchodzimy na szeroką, prostą drogę, która wciąż prowadzi przez las.
Z parkingu kierujemy się zielono-żółtym szlakiem, idąc stromo pod górę asfaltową drogą prowadzącą między domami.
Po chwili lekko odbijamy w lewo i wchodzimy na leśną ścieżkę.
Po 250 metrach (0,70 km) idziemy wzdłuż dużej polany – ścieżka lekko wznosi się pod górę.
Po przejściu 1,10 km od parkingu ponownie wchodzimy na leśną drogę.
My nie skręcamy, nadal kierując się żółtymi znakami. Podchodzimy kawałek pod górę, gdzie czekają na nas ławeczki, na których synek chce się przez chwilę pobawić samochodzikiem. Wchodzimy na teren Pienińskiego Parku Narodowego.
Maszerujemy dalej leśną drogą, która jest szeroka, kamienista i pnie się w górę.
Po chwili droga staje się prosta i szeroka, prowadząc między dwiema polanami.
Po przejściu 3,80 km docieramy do Przełęczy Szopka, zwanej też Chwała Bogu. Rozciąga się stąd fantastyczny widok na Tatry. Jest tu wiele ławeczek, idealnych do dłuższego odpoczynku. Uwierzcie mi, obok takich widoków nie da się przejść obojętnie. Przechodzimy z żółtego szlaku na niebieski. Według drogowskazu do Trzech Koron mamy jeszcze 45 minut drogi.
Od Przełęczy Szopka pniemy się w górę leśną drogą. Robimy kilka kroków i zaczynają się drewniane schody.
Otwierają się piękne widoki na Beskid Sądecki i Tatry. Na tutejszych polanach rośnie zadziwiająco dużo czosnku niedźwiedziego. Sporo chodzimy po górach, bywamy w różnych pasmach – nigdy nie widzieliśmy takich ilości czosnku niedźwiedziego 😍
Po przejściu 4,80 km na niebieskim szlaku znajduje się kolejne miejsce z ławeczkami, od którego dzieli nas krótki odcinek od Kasy Pienińskiego Parku Narodowego.
Po chwili docieramy do kasy Pienińskiego Parku Narodowego. Kupujemy bilety wstępu na punkt widokowy na Okrąglicy, na który prowadzą metalowe przejścia i schody. Ten odcinek mierzy około 100 metrów.
Schodzimy leśną ścieżką w dół; na tym odcinku niebieskiego szlaku napotkamy drewniane i kamienne schody.
Trzeci, ostatni dzień w Pieninach spędziliśmy na spływie Przełomem Dunajca ze Sromowców Wyżnych do Szczawnicy, który ze względu na obostrzenia związane z koronawirusem był WYJĄTKOWO kameralny. Na tratwie było łącznie z nami oraz flisakami 7 osób (nasza trójeczka, pan z pięcioletnią córeczką oraz dwóch przesympatycznych flisaków). Cały spływ trwał około dwie i pół godziny. Czas urozmaicały nam ciekawe, a zarazem zabawne flisackie opowieści. Nie było mowy o nudzie. Ponadto z tratwy mieliśmy okazję zobaczyć Pieniński Park Narodowy z całkiem innej perspektywy, nacieszyć oczy piękną, dziką przyrodą. W trakcie spływu mieliśmy okazję zobaczyć z bliska czaplę, nietoperza, bociana, kaczki krzyżówki oraz łabędzie w swoim naturalnym środowisku.
Po około 400 metrach droga asfaltowa zamienia się w kamienistą. Droga jest nadal wygodna, szeroka i pnie się w górę. 
Po około 800 metrach (od parkingu) mijamy stojący po prawej stronie domek letniskowy. Maszerujemy między dwoma polankami. Jest bardzo wilgotno i mgliście. Po drodze znajdujemy pierwsze w tym roku poziomki. Droga z każdym krokiem staje się coraz łagodniejsza.
1.85 km mijamy znajdujące się po lewej stronie zabudowania (tu zamiast wędrowania po kamienistej drodze możemy zdecydować się na pójście łąką znajdującą się tuż obok szlaku). Po około 350 metrach (2.20 km) szlak zielony odbija w prawo.
Dalej idziemy szeroką drogą przez ciemny las. 2.45 km szlak skręca naturalnie w lewo.
3.60 km droga pnie się w górę. Idziemy wzdłuż płotu, za którym znajdują się uprawy leśne.Robimy krótką przerwę. To tutaj mijają nas pierwsi turyści. Dalej idziemy prosto w górę.
3.80 km nasz zielony szlak skręca w prawo.
Idziemy wzdłuż polanki. Niestety widoczność jest mocno ograniczona. Droga jest szeroka i prosta.
Po chwili wracamy na nasz zielony szlak i pniemy się w górę kamienistą drogą. 4.30 km znaki zielone odbijają w prawo, a podejście łagodnieje.
My kontynuujemy wędrówkę prostą drogą do Schroniska na Błatniej. Mamy do pokonania 500 metrów.
Aplikacja wskazuje, że od parkingu w Brennej pokonaliśmy 5.60 km. Jesteśmy na miejscu! W schronisku na Błatniej byłyby pustki, gdyby nie wojsko, które urządzało trening w górach. Prawdę mówiąc mamy szczęście do 'wojskowych’ na szlaku. Jak się domyślacie w dniu naszej wycieczki widoczność była zerowa, dlatego skorzystam we wpisie dodatkowo ze zdjęć z naszej ostatniej wizyty na Błatniej. 
Ze schroniska na Błatniej idzie cały szereg szlaków turystycznych. Możemy kontynuować wędrówkę m.in. na Klimczok , Szyndzielnię , Przełęcz Salmopolską. Zejść do Brennej, Jaworza, Wapienicy, Skoczowa, czy też Grodźca
Na parking w Brennej schodzimy tym samym zielonym szlakiem. Zejście idzie nam bardzo sprawnie. W drodze powrotnej mijamy tylko trzyosobową rodzinkę. Przypuszczam, że w okresie letnim oraz w weekendy szlak zielony z Brennej będzie cieszył zdecydowanie większą popularnością.
Dzisiaj chcę Wam przedstawić krótki i dość łatwy szlak w Beskidzie Żywieckim. Naszą wycieczkę zaczniemy w Żabnicy Skałka, będziemy kierować się czarnym szlakiem do Górskiej Stacji Turystycznej Słowianka. Pierwsza część trasy (około 2.70 km) wiedzie przyjemną, szeroką drogą. Dopiero drugi odcinek trasy wymaga od nas większego wysiłku. Na Słowiankę szliśmy w sobotę rano. Nie spotkaliśmy na szlaku żywej duszy. Dopiero schodząc na parking mijali nas pojedynczy turyści. Trasę przeszliśmy bez pośpiechu – na spokojnie. No, ale nie mogliśmy wymagać od synka nie wiadomo jakiego tempa skoro trzy dni wcześniej (środa) byliśmy na szlaku. Odwiedziliśmy 
Zakładamy plecaki, przechodzimy przez jezdnię i wchodzimy na interesujący nas czarny szlak. Drogowskaz informuje nas, że na Słowiankę mamy godzinę drogi. Wchodzimy na polną ścieżkę prowadzącą obok domów. 
Po chwili skręcamy w prawo i wychodzimy na szeroką, asfaltową drogę – ulica Płone. 
Od parkingu przeszliśmy około 500 metrów. Dochodzimy do rozwidlenia ulic. My kierujemy się prosto przez mostek ulicą Leśną. Tutaj kończy się również nasza przygoda z asfaltem. Ulica Płone skręca natomiast w prawo. 
Za mostkiem jest parking leśny. Widnieje jednak informacja, że aktualnie jest on nieczynny. Dla zainteresowanych podaję GPS: 49.562282, 19.192130.
Mijamy znajdujący się po prawej stronie punkt czerpania wody i kierujemy się prostą, szeroką drogą prowadząca przez las. Wędrówkę urozmaica nam przez długi czas szum potoku Suchego (
Mamy za sobą 1.50 km, dochodzimy do rozwidlenia drogi. Nasz czarny szlak odbija w prawo. Mijamy szlaban i nadal maszerujemy szeroką, przyjemną ścieżką.
Około 2.70 km przechodzimy przez potoczek i szlak czarny naturalnie skręca w lewo. Od tego momentu zaczyna się w końcu coś dziać i ścieżka prowadząca na Słowiankę zaczyna piąć się w górę. 
Aplikacja wskazuje, że od Żabnicy Skałka przeszliśmy 4 km. Z gęstego lasu wychodzimy tuż obok Górskiej Stacji Turystycznej na Słowiance.
Przez Słowiankę przechodzą nie tylko szlaki turystyczne piesze, ale i rowerowe i konne. Bardzo ciekawą propozycją jest zejście do położonego 857 m n.p.m. szczytu noszącego nazwę Abrahamów, z którego (jak możemy wyczytać na poniżej tablicy) roztacza się widok na Beskid Żywiecki z dorzeczem Soły, liczne źródliska i strumienie przy ujściu Cięcinki. Mieliśmy w planach odwiedzić to miejsce. Niestety plany pokrzyżował nam deszcz. 
Niestety w dniu naszej wycieczki Górka Stacja Turystyczna na Słowiance była zamknięta. Nie było również żadnych informacji czy schronisko w dobie koronawirusa jest w ogóle otwarte. Szkoda, ponieważ chcieliśmy wbić pieczątki do naszych książeczek akcji „Zdobywamy szczyty dla hospicjum” i napić się kawy. Posiedzieliśmy na ławkach przy schronisku do godziny 10:00 z nadzieją, że zostanie otwarte.
Odznaka turystyczna Słowianka
Drogowskaz informuje nas, że zejście czarnym szlakiem do Żabnicy powinno zająć nam 45 minut. Pierwszy odcinek trasy jest dość stromy. W dniu naszej wycieczki na szlaku zalegało sporo błota, więc dodatkowo było ślisko. 
Do zobaczenia na szlaku!
Chociaż dzień spędziliśmy aktywnie na szlaku, odwiedzając niezbyt popularne, a zarazem zachwycające miejsce leżące w Beskidzie Żywieckim, w Paśmie Przedbabiogórskim – 
Widok na najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego Skrzyczne.
Pola rzepaku w Siennej odwiedziliśmy tej wiosny dwa razy. Poniżej zdjęcia z majowego spaceru – dla odmiany rzepak na tle zachmurzonego nieba.
Inne moje propozycje łatwo dostępnych miejsc w Beskidach (punkty widokowe), które nadają się do podziwiania np. wschodów słońca, zapraszam: