Zastanawiacie się gdzie udać się na zachód słońca w Beskidzie Małym? Idealnym, łatwo dostępnym miejscem jest szczyt Kiczera. Znajduje się on zaledwie 30 minut od znanej, tłumnie odwiedzanej Góry Żar, na którą kursuje kolej linowa z Międzybrodzia Żywieckiego. Przyznam się Wam, że my trafiliśmy na ten wspaniały szczyt po raz pierwszy. Mimo, że na Żarze byliśmy już niejednokrotnie (czarny szlak na Górę Żar). No, ale jak to mówią: lepiej późno niż wcale! Dzisiaj chcę Wam przybliżyć przyjemną trasę, która omija zatłoczony Żar doprowadzając nas wprost na Kiczerę. Ten szczyt to nie tylko bogata panorama na Beskidy, można z niej podziwiać również doskonale widoczny zbiornik wodny elektrowni na Górze Żar. Jest to alternatywa dla osób nielubiących tłumów. W dniu naszej wycieczki, tuż przed zachodem słońca Kiczera opustoszała. Wszystko za sprawą ostatniego kursu kolei z Góry Żar do Międzybrodzia Żywieckiego. Na Kiczerze została tylko jedna grupka turystów, która tak jak i my rozkoszowała się spektaklem zachodzącego słońca.
Trasa: Międzybrodzie Żywieckie (szlak zielony) – Przełęcz Isepnicka (czerwony/żółty) – Kiczera (czerwony)
Data: 24 listopad 2019
Dystans: około 10.20 km
Czas trwania: około 2:50 h (sam przemarsz, z dzieckiem)
Minimalne wzniesienie: 420 m
Maksymalne wzniesienie: 869 m
Parametry z aplikacji endomondo
Kiczera Parking
Dojeżdżamy do Międzybrodzia Żywieckiego położonego około 380 metrów nad poziomem morza, konkretnie do skrzyżowania ulic: Podgórska, Kosarzyska. Po lewej stronie jest 'zatoczka’, na której parkujemy nasz samochód.
Zakładamy plecaki, kierujemy się szlakiem zielonym drogą asfaltową. Mamy za sobą 500 metrów droga zaczyna piąć się lekko w górę. Po kolejnych 500 metrach (1 km) nasz zielony szlak leciutko skręca, nadal maszerujemy główną drogą.
Po drodze mijamy urocze domy letniskowe. Przechodzimy około 200 metrów, przechodzimy przez mostek, za którym robimy jeszcze parę kroków i skręcamy w prawo. Tutaj w końcu kończymy naszą przygodę z asfaltem.
Wchodzimy na drogę utwardzoną. Po drodze mijamy znajdujący się po prawej stronie punkt czerpania wody. Aplikacja wskazuje, że przeszliśmy 1.60 km. Przechodzimy przez mostek i nasz zielony szlak odbija lekko w prawo. Droga jest cały czas wygodna, szeroka, przejezdna dla samochodów. Zaczyna natomiast iść lekko w górę.
Przechodzimy kawałeczek i synuś zarządza odpoczynek. Zjadamy małe co nieco 😉 Nie wiemy jeszcze, że za chwilę będziemy mijać wiatę wypoczynkową, pod którą można wygodnie usiąść na ławeczkach. 
1.90 km po lewej stronie znajduje się wspomniana powyżej wiata wypoczynkowa. Po drugiej stronie zauważamy znak informujący nas o obowiązującym tu zakazie parkowania oraz o zakazie wjazdu.
Mijamy wiatę, kierujemy się nadal szeroką, utwardzoną dróżką, która leciusieńko idzie w górę. Mamy za sobą 2.35 km od parkingu i nasz zielony szlak skręca w lewo. Przechodzimy przez potoczek, za którym kierujemy się w górę.
Przechodzimy 350 metrów (2.70 km) i nasz szlak skręca w lewo. Przez cały czas pniemy się w górę leśną ścieżką. Jak na ostatni tydzień listopada jest bardzo ciepło. Ubraliśmy się zdecydowanie za grubo, choć schodząc z Kiczery doceniamy ciepłe ubrania. Temperatura wraz z zachodzącym słońcem. Warto włożyć do plecaka dodatkową bluzę.
Moja aplikacja wskazuje, że przeszliśmy 3.25 km, dochodzimy do czerwonego szlaku (Mały szlak Beskidzki). Dla odmiany, po chwili ścieżka zaczyna schodzić w dół. Po prawej stronie zza drzew wyłania się widok na zbiornik wodny szczytowo, pompowej elektrowni na Górze Żar.
Przełęcz Isepnicka
3.45 km naszym oczom ukazuje się żółta tabliczka z napisem: Przełęcz Isepnicka, która położona jest 698 metrów nad poziomem morza. Usytuowana jest między Cisową Grapą oraz celem naszej wędrówki Kiczerą. Jest tu również miejsce skrzyżowania szlaków. Dowiadujemy się, że czerwony szlak doprowadzi nas na Kiczerę w 25 minut. Jeżeli ktoś chce dostać się na Żar zajmie mu to 55 minut. 
Po chwili dochodzi również szlak żółty. Drogowskaz informuje, że na Górę Kiczerę jest 20 minut drogi. Od teraz pniemy się stromo w górę leśną dróżką. Na tym odcinku mija nas kilka quadów. 
Na liczniku mamy 4.10 km. Po lewej stronie widoczny jest bok zbiornika wodnego na Górze Żar, odsłania się również piękny widok na Jezioro Żywieckie. Słońce jest już coraz niżej.
Kiczera
Przechodzimy około 200 metrów (4.30 km) i wychodzimy na szczyt Kiczera, który oferuje nam bardzo bogatą panoramę. Zobaczymy z niej szczyty Beskidu Małego oraz Beskidu Andrychowskiego. Widoczne jest również Pogórze Śląskie łącznie z miastami Kęty oraz Andrychów. Drogowskaz informuje nas, że można kontynuować wędrówkę na Żar kierując się dalej czerwonym szlakiem. Czas przejścia to około 30 minut. 
Znajduje się tu drewniana wiata, z kręgiem ogniskowym oraz ławkami. Można skusić się na ognicho. Sami planujemy w najbliższym czasie wrócić na Kiczerę i upiec małe co nieco. Możecie wierzyć, albo nie, ale obiad w takich okolicznościach przyrody smakuje wyjątkowo. Przekonaliśmy się o tym w kwietniu, świętując urodziny synka na Hrobaczej Łące w Beskidzie Małym (szlak na Hrobaczą Łąkę z Porąbki)
Naszym celem jest zachód słońca, więc kierujemy się czerwonymi znakami w stronę Góry Żar na zachodnie zbocze Kiczery. Rozciąga się stąd fantastyczny widok na górny zbiornik retencyjny na Górze Żar. Poza tym zobaczymy szczyty Beskidu Małego, Śląskiego oraz Żywieckiego, łącznie z Jeziorem Żywieckim oraz zbiornikiem Czanieckim. Słońce jest coraz niżej, ale nadal grzeje naprawdę mocno. Rozkładamy koc, jest jeszcze czas na zabawę – hitem tego popołudnia okazało się frisbee. Nasze dziecko ma niespożyte pokłady energii. Z każdą minutą robi się tu coraz luźniej. Ludzie kierują się na Żar. Tak jak już wspominałam na Kiczerze zostają z nami pojedyncze osoby. 
Kiczera zachód słońca
Zaczyna się… Zbliża się godzina 16:00, niebo zaczyna się coraz bardziej kolorować… Słońce zachodzi o tej porze roku nie nad zbiornikiem, lecz w okolicach najwyższego szczytu Beskidu Śląskiego – Skrzyczne. Krajobraz wzbogacały dwa szybowce unoszące się na niebie, ale ja im zazdrościłam! Miałam okazję raz szybować nad Górą Żar. Myślę, że możliwość zobaczenia zachodu słońca z kabiny szybowca musi by niesamowitym przeżyciem. Muszę koniecznie dopisać to do listy swoich marzeń 😉 Co mogę więcej napisać? Zachody Słońca na Kiczerze są magiczne! Zresztą zobaczcie sami.
My decydujemy się na powrót na parking czerwonym szlakiem prowadzącym na Żar. Nie będę opisywać jednak tego 30 minutowego odcinka, ponieważ było już ciemno. Nie obyło się bez latarek. Zależało nam też na szybkim dotarciu na Żar, aby bezpiecznie zejść wzdłuż kolejki do Międzybrodzia i udać się drogą asfaltową na parking – ulica Kosarzyska.
Góra Żar nocą
Ważne! Wybierając się na zachód słońca w górach nie zapomnij wrzucić do plecaka porządnej latarki oraz dodatkowej bluzy.
Jeśli chcesz być na bieżąco z moimi wpisami zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl
Zapraszam również na Instagram: @greenmagpic
Z przyjemnością dodam, że jest to kolejny szczyt zdobyty w akcji: Zdobywamy Szczyty dla Hospicjum
Przejeżdżamy około 300 metrów i dojeżdżamy do drugiego, bezpłatnego parkingu znajdującego się tuż obok Restauracji 7 Kotów. To jest ulica Cyrhla 25 (
Maszerujemy dalej zajadając się serkami. Idziemy prosto betonową drogą, która kawałek za bacówką się kończy. Przed nami szeroka, kamienista ścieżka, która po chwili doprowadzi nas do kasy Tatrzańskiego Parku Narodowego.
TPN cennik – bilety wstępu
Wchodzimy na leśną, kamienistą ścieżkę, na której nie brakuje korzeni. Mamy na liczniku 2 km i droga zaczyna piąć się w górę. Na tym odcinku nie brakuje skał. Jest to bardzo ciekawy odcinek szlaku.
Polanę Kopieniec mieliśmy okazję odwiedzić podczas noworocznej wycieczki na Nosal (
Mąż z synkiem zabrali się za składanie klocków LEGO na kocu, a ja zdecydowałam się na spacer w górę Polany Kopieniec. Mijałam szałasy pasterskie. Dotarłam do drewnianego mostku i tablicy, na której pisze o kulturowym wypasie owiec na tej polanie – Bacówka Polana Kopieniec. Z tego co się orientuję jest to jedna z nielicznych polan w Tatrach, na której są wypasane są jeszcze kulturowo owce oraz bydło.
Wspinamy się dalej stromo w górę. 3.80 km zaczyna się wzmocniony drewnem chodnik z ułożonych staranie kamieni, widoczny jest już również interesujący nas szczyt.
Syn odpoczywa chwilę na skałach. Decydujemy się powoli schodzić w stronę parkingu. Tak jak już wspominałam słońce jest coraz niżej. Oczywiście w naszych plecakach są obowiązkowo latarki, które już niejednokrotnie przydały nam się na szlakach. Przy samochodzie byliśmy na sam zachód słońca, który w ten cudowny, jesienny dzień był przed godziną 18:00. 
Końcówka października zafundowała nam wręcz idealną pogodę na górskie wędrówki. Wysokie temperatury, polska złota jesień, spontaniczny wyjazd w Polskie Tatry i w końcu debiut na trasie ubezpieczonej łańcuchami. Mieliśmy wątpliwości, ponieważ jak zawsze ruszaliśmy na szlak z naszym pięcioletnim synkiem, który na szczęście bez problemu zmierzył się ze stromym odcinkiem na niebieskim szlaku prowadzącym na Małołączniak. Oczywiście z pomocą taty, który cały czas asekurował Malca. Nie zdecydowaliśmy się jednak na powrót tą samą trasą, dzięki czemu udało nam się
Tak jak wspomniałam powyżej nam nie udało się zapłacić za postój w dniu wycieczki na Małołączniak, ponieważ nie było nikogo z obsługi parkingu. Po zejściu ze szlaku za szybą naszego samochodu znaleźliśmy karteczkę z rachunkiem oraz z prośbą o wrzucenie pieniędzy za postój do brązowej skrzynki wiszącej na małej, drewnianej budce parkingowej. Niestety nie mieliśmy drobnych, więc wróciliśmy do kwatery. Oczywiście na następny dzień pierwsze co zrobiliśmy to wróciliśmy na parking uregulować rachunek. Radość Pani pracującej na parkingu była nie do opisania, ponieważ jest gro osób, które w takiej sytuacji po prostu odjeżdżają i ani im się nie śni zapłacić. Piszę o tym, ponieważ ucięliśmy z tą przesympatyczną panią dość długą i interesującą rozmowę. Jak się okazuje pieniądze za postój na tym parkingu nie idą do prywatnej kieszeni, ale głównie na sprzątanie szlaków w Tatrzańskim Parku Narodowym po śmiecących turystach.
Dalej kierujemy się naszymi niebieskimi znakami, które idą równocześnie z żółtym szlakiem. Droga jest przyjemna, leśna i utwardzona. Momentami pnąca się lekko w górę. Jest dość chłodno, idziemy wzdłuż znajdującego się po prawej stronie potoku – noszącego nazwę Małołącki Potok, który obfituje w liczne kaskady. Póki co na szlaku nie ma żywej duszy. Na tym odcinku przechodzimy przez dwa drewniane mostki. UWAGA! Za drugim mostem skręcamy w lewo.
My skręcamy w prawo i kierujemy się nadal niebieskimi znakami kamienistą dróżką na Przysłop Miętusi, do którego według informacji zawartych na drogowskazie dojdziemy w przeciągu 30 minut.
Po chwili wchodzimy do lasu. Od znaku pokonujemy 400 metrów (2 km) i szlak lekko odbija w prawo. Zaczyna się wąska, kamienista, pnąca się w górę dróżka.
Szlak póki co prowadzi przez piękny, gęsty las. Droga idzie lekko w prawo. Na tym odcinku mamy do pokonania skalne schodki, po których idzie się wyjątkowo wygodnie. Na szlaku nie spotkaliśmy póki co żywej duszy. Rozkoszujemy się ciszą i spokojem. 
Korzystając z faktu, że na Przysłopie Miętusim jesteśmy całkiem sami decydujemy się na odpoczynek przy znajdującym się tu stole z ławeczkami. Pijemy mrożoną kawę i zjadamy batony proteinowe. Siedzenie tu to sama przyjemność. Miejsce tak łatwo dostępne, a rozciągają się z niego przyjemne dla oczu widoki. Wrażenie robi masyw Czerwonych Wierchów. Widać Krzesanicę (2 122 m n.p.m.), Ciemniak (2 096 m n.p.m.) oraz Twardą Kopę (2 026 m n.p.m.). Na Przysłopie Miętusim jest drogowskaz, który informuje nas, że na Małołączniak powinniśmy dojść za 3 h.
Po odpoczynku, uzupełnieniu kalorii ruszamy dalej. Z Przysłopu Miętusiego skręcamy w lewo i kierujemy się przez chwilę prostą, wąską dróżką. Następnie wchodzimy do lasu, cały czas maszerując wygodną dróżką. Ten odcinek szlaku jest bardzo dobrze przygotowany. 
Mamy za sobą 3 km, wygodna dróżka zamienia się na bardziej kamienistą. Od teraz aż do Kobylarzowego Żlebu będziemy mieć bardzo urozmaicony odcinek trasy – podejścia, schodki. 
Od polany zostaje nam ostatnie podejście pod Małołączniak. Trzeba się nieźle namachać nogami, aby je pokonać. Jest to wygodna ścieżka, ale przez cały czas stromo pnąca się w górę. Do tego ten nieprzyjemny wiatr… Załączam kilka ujęć Giewontu zrobionych podczas wchodzenia na Małołączniak od Czerwonego Grzbietu. 
Tak więc ze szczytu Małołączniak kierujemy się czerwonym szlakiem na naszą ukochaną Kopę Kondracką, do której według drogowskazu mamy 40 minut drogi (około 1.3 km). Początkowo schodzimy stromo w dół, następnie pniemy się stromo w górę. Przez cały czas podziwiamy Tatry w jesiennej odsłonie. Miedziany kolor trawy na tatrzańskich szczytach zachwyca.
Z Kopy Kondrackiej kierujemy się w stronę Kondrackiej Przełęczy. Będziemy teraz przez dłuższy czas schodzić stromo w dół. Jest to odcinek, na którym również należy zachować ostrożność, ponieważ łatwo podjechać na wyślizganych kamieniach. Przez cały czas towarzyszą nam zapierające dech w piersiach widoki na tatrzańskie szczyty. Z każdym krokiem szczyt Giewontu jest coraz bliżej. Po drodze, po lewej stronie odsłania się widok na Wielką Polanę Małołącką, po której zresztą za niedługo będziemy stąpać.
Przed nami jeszcze wąski tunel prowadzący między kosodrzewiną i docieramy do kolejnego punktu naszej wyprawy.
Z Kopy Kondrackiej zeszliśmy do Kondrakiej Przełęczy leżącej 1725 m n.p.m. (10 km za nami od początku)
Słońce jest już coraz niżej, powoli zaczyna chować się za tatrzańskimi szczytami. Czas nas goni… Musimy dość sprawnie zejść z Kondrackiej Przełęczy na Wielką Polanę Małołącką, aby zdążyć przed całkowitym zachodem słońca. Jest to dość stromy odcinek. W naszym odczuciu jest to jedno z gorszych zejść, jakie pokonywaliśmy w dniu naszej wyprawy. Trzeba bardzo ostrożnie stawiać każdy krok, jest sporo luźno leżących kamieni, na których łatwo podjechać. Widoki, które towarzyszą nam przy zejściu wyrywają nas butów 😉 Niebo powoli kolorowało się przez zbliżający się wielkimi krokami zachód słońca, pojawiły się wieczorne mgiełki…
Zdjęcie z września 2018 roku:
Przechodzimy całą polanę wzdłuż i od teraz będziemy kierować się leśną, żwirową drogą aż do Szatry – skrzyżowania szlaków, przy którym nasz niebieski szlak odbijał na Małołączniak. Niestety było już ciemno, musieliśmy użyć latarki. Trzeba pamiętać, że w okresie jesiennym szybciej przychodzi zmrok. Z oszacowaniem czasu przejścia szlaku też bywa różnie. Szczególnie jeśli chodzi o dwutysięczniki. Nie zawsze przewidzisz co spotka Cię na szlaku, dlatego nie zapomnijcie wrzucić na zapas latarki do plecaka. Nie jest ciężka, a może okazać się bardzo pomocna. Tatrzańskie szlaki po ćmoku bywają naprawdę niebezpieczne. Strome zejścia, wyślizgane kamienie, a jak do tego dochodzi jeszcze nieznajomość szlaku… bez latarki ani rusz. Dodatkowo wrzucam zdjęcie z września 2018 roku, na tym pierwszym przez panujące ciemności nie widać za dużo 😉 
Dalej (od skrzyżowania szlaku żółtego oraz niebieskiego), na parking udajemy się tą samą drogą, którą pokonywaliśmy rano. O godzinie 18:30 docieramy do samochodu. Szczęśliwi i usatysfakcjonowani udajemy się w stronę kwatery. Po drodze planując wyjście w Tatry na następny dzień 🙂 Trasa nie mogła być ze względu na synka za wymagająca. Padło na Wielki Kopieniec (
Na 1,6 km skręcamy w prawo i wchodzimy między drzewa. Dalej wędrujemy prostą, przyjemną leśną ścieżką usłaną suchymi liśćmi, które szeleszczą pod nogami przy każdym kroku.
Po pokonaniu 2,3 km wychodzimy z lasu na szeroką, utwardzoną drogę, która wygląda na ścieżkę dojazdową.
Podchodzimy kawałek asfaltową drogą, mijamy wspomniany powyżej zakaz i po chwili wchodzimy na utwardzoną, lecz już nie asfaltową drogę.
Mamy za sobą 700 metrów i skręcamy w prawo. Z niedowierzaniem patrzymy, jaka cudowna jesień zawitała w te rejony. 
Aplikacja wskazuje nam 1.83 km, po prawej stronie zauważamy budkę obserwacyjną, z okolic której rozciągają się ładne widoczki na bliższą oraz dalszą okolicę. Na pewno wczesnym rankiem na polanie gromadzi się pełno sarenek. Zresztą mieliśmy okazję widzieć jedną spłoszoną Bidulkę w rejonach Małej Baraniej.
Przez moment budka obserwacyjna zamieniła się w moją osobistą rakietę górską. Tak się czułam stojąc na szczeblach drabiny, do tego ten wiatr we włosach…
Mamy za sobą około 2.60 km i skręcamy w prawo, rzucamy okiem na polanę, na którą wrócimy po zdobyciu Małej Baraniej. Póki co wracamy na ścieżkę i kierujemy się dalej przed siebie. Przechodzimy 200 metrów od polany i po prawej stronie mijamy potężny nadajnik.
Widoczki na Beskid Żywiecki urozmaicają nam odpoczynek. W oczy rzucają się dwa, najbardziej wystające szczyty z Grupy Lipowskiego Wierchu i Romanki (Beskid Żywiecki). Jest to po lewej stronie Prusów mierzący 1010 m n.p.m. po prawej dumnie wznosząca się Sucha Góra położona 1040 m n.p.m.
Tym razem decydujemy się zejść w dół polany, obchodząc ją z drugiej strony. Po chwili wchodzimy na dróżkę, którą szliśmy w stronę Małej Baraniej. Wycieczka, którą opisałam jest wspaniałą alternatywą na weekend, kiedy to na szlakach robi się tłoczno. Gwarantuję Wam wspaniałe widoki na Beskidy… sielski klimat oraz spokój, który dla mnie w weekend jest na wagę złota 💛
Za kasą przechodzimy przez kolejny mostek, za którym jest drogowskaz informujący nas, że do Wodospadu Szklarki oraz o Schroniska PTTK Kochanówka mamy zaledwie 5 minut drogi. Jeżeli ktoś chciałby wydłużyć swoją wędrówkę polecam kontynuowanie wycieczki niebieskimi znakami do Schroniska PTTK pod Łabskim Szczytem, które mieliśmy okazję odwiedzić dwukrotnie podczas naszej wyprawy na Śnieżne Kotły. Więcej o schronisku pod Łabskim Szczytem w dalszej części opisu. Następnie skręcamy w prawo, idziemy wygodnym, brukowanym chodnikiem prowadzącym przez Wąwóz Szklarki. Oczywiście poruszamy się cały czas wzdłuż potoku. Jest to bardzo przyjemny spacer w otoczeniu urokliwego lasu, po drodze możemy podziwiać licznie występujące tu skały.
Nasza wycieczka wzbogacona jest ścieżką dydaktyczną do Wodospadu Szklarki. Poniżej przykładowa tablica na ścieżce, przystanek drugi, tytuł Sukcesja ekologiczna.
Tuż koło wodospadu, po prawej stronie dostrzegamy schody z barierkami. Skręcamy, pokonujemy schody i dochodzimy do kolejnej platformy widokowej (aplikacja wskazuje 420 m), z której możemy podziwiać urokliwą kaskadę.
Kontynuujemy jeszcze wędrówkę niebieskim szlakiem przez 110 metrów, dochodzimy do drewnianego mostku, po czym zawracamy. Idąc dalej tą leśną drogą dotarlibyśmy do Schroniska pod Łabskim Szczytem.
Drogowskaz przy Wodospadzie Szklarki informuje nas, że dojście niebieskim szlakiem do Schroniska pod Łabskim Szczytem zajmie 1 godzinę 45 minut. Jest to dystans około 5 kilometrów.
Spod schroniska rozciągają się wspaniałe widoki na Szklarską Porębę, Kotlinę Jeleniogórską, Góry Izerskie, a nawet Dolny Śląsk. 
Dla zainteresowanych – trochę historii…
Przypuszczam, że w pełnym sezonie letnim Wodospad Szklarki będzie jeszcze bardziej oblegany przez turystów. Mimo wszystko warto wziąć go pod uwagę będąc w tych rejonach. Bez wątpienia jest to jedna z większych, popularniejszych atrakcji w Karkonoszach. Miejsce świetne dla rodzin z dziećmi. Jeżeli szukasz innych ciekawych, atrakcyjnych, a do tego nie za wymagających szlaków polecam wycieczkę na Złoty Widok (dojście z parkingu przy Wodospadzie Szklarki – 
Kasprowy Wierch kojarzy się wszystkim z kolejkami do kas biletowych (szczególnie w pełnym sezonie), w których trzeba spędzić nawet do kilku godzin. Zapewniam Was, że satysfakcja ze zdobycia szczytu na własnych nogach jest gwarantowana! My o Kasprowym myśleliśmy już od dawna, a że nadarzyła się idealna okazja, którą jest aktualnie trwający remont kolejki (do 22 listopada 2019 roku) spełniliśmy marzenie o dotarciu na ten popularny szczyt. Przy okazji świętując urodziny mojego męża. W skrócie o szlaku zielonym na Kasprowy Wierch: początek trasy nie wymaga od nas wysiłku, to taka mała rozgrzewka. Samo podejście pod Kasprowy jest męczące i strome, ale nie czarujmy się wejście na szczyty mierzące prawie dwa tysiące metrów musi wymagać od nas wysiłku. Na szlaku zielonym: brak sztucznych ułatwień, nie ma również niebezpiecznych odcinków. Nasz pięcioletni syn wyszedł na Kasprowy Wierch bez większych problemów. Podkreślę jednak, że raz w tygodniu jesteśmy w górach. Osobiście, nie zdecydowałabym się zabrać na ten szlak dziecka, które nie miało wcześniej styczności z tatrzańskimi szlakami.
Zaraz za kasą wchodzimy na kamienistą dróżkę, która jest szeroka i wiedzie wzdłuż potoku, prowadząc Doliną Goryczkową. 
Mamy za sobą 0.75 km i przechodzimy przez drewniany mostek.
Przechodzimy 250 metrów (1 km) wchodzimy do lasu, nadal idziemy wzdłuż szumiącego potoku.
1.60 km dochodzimy do drogowskazu informującego nas, że dojście do Kasprowego Wierchu zajmie nam jeszcze około 2 h 45 min. Szlak zielony z każdym krokiem staje się coraz bardziej kamienisty.
Tutaj decydujemy się na pierwszy dłuższy przystanek. Zjadamy drugie śniadanie rozkoszując się wspaniałymi widokami. Przylatuje słodka sójka, która w ogóle nie boi się ludzi. Wyjada resztki – okruszki, które zostawili za sobą turyści.
Mamy za sobą już 5 km, a szlak robi się jeszcze bardziej stromy. Idziemy zakosami. Po drodze możemy podziwiać Halę Kalatówki, Przełęcz Kondracką oraz Halę Kondratową leżącą u stóp Giewontu, który oczywiście również jest widoczny. 5.40 km dochodzimy do tarasu widokowego, gdzie gromadzi się dość dużo turystów. Robimy szybciutko kilka zdjęć i ruszamy dalej. W oddali unoszą się jeszcze efektowne, poranne mgiełki. 
Od tarasu idziemy zakosami stromo w górę, na szlaku ponownie mamy do czynienia ze skalnymi schodami. Cały czas towarzyszy nam widok na Czerwone Wierchy – Kopę Kondracką, która była pierwszym zdobytym przez nas dwutysięcznikiem (
6.70 km cały ten czas idziemy zakosami w górę, jest to bardzo stromy odcinek szlaku. Wynagradzają to przepiękne widoki. Idziemy koło krzesełkowego wyciągu narciarskiego, który prawdopodobnie też jest podczas przeglądów, ponieważ momentami się włącza, po czym staje na moment i znowu rusza. Nasz dzielny syn jest w centrum uwagi turystów. Cały czas nas ktoś zatrzymuje i pyta ile ten mały bohater ma lat. Wszyscy obstawiają, że nasz pięciolatek ma 7, 8 lat 🙂 Oj, wyrósł nam synuś, wyrósł…
Podejście daje się we znaki. Oj, trzeba się wysilić, aby go pokonać. Powoli nabieramy coraz to większej wysokości.
W końcu wyłania się widok na budynek Centrum Metrologicznego na Kasprowym Wierchu. Szczyt mamy w zasięgu wzroku. 
Mieliśmy w planach powrót tym samym szlakiem. Zdecydowaliśmy się jednak przejść na żółty szlak i udać się na Halę Gąsienicową, która jest bardzo bliska mojemu sercu. Powiem Wam, że to był najlepszy wybór, jakiego mogliśmy dokonać. Hala Gąsienicowa jesienią… coś wspaniałego, ale o tym w dalszej części wpisu. Poza Beskidem można udać się stąd również na Świnicę (czarny szlak) – 2301 m n.p.m. lub zdecydować się na zejście czerwonym szlakiem przez Czerwone Wierchy, wspomnianą niejednokrotnie Kopę Kondracką, do której według drogowskazu jest 1 h 55 minut drogi. Według znaków na Halę Gąsienicową żółtym szlakiem pójdziemy 1 godzinę.
Z Kasprowego Wierchu rozciąga się bogata panorama na Granaty, Kościelec, Kozi Wierch, Zawratową, Niebieską, Gąsienicową Turnię oraz Świnicę, Starorobociański Wierch, Czerwone Wierchy, a także Giewont. Są widoczne również szczyty leżące na terenie Słowacji, w oddali widoczne jest miasto Zakopane. Poza tym widać licznie występujące w okolicy stawy. W tym Zielony Staw Gąsienicowy. 
Na Kasprowym robimy oczywiście dłuższą przerwę na zjedzenie małego co nieco, zrobienie zdjęć oraz odpoczynek. Tak jak wspominałam od budynku stacji kolejki idziemy żółtymi znakami, szeroką kamienistą – brukowaną drogą. Drogę urozmaica nam wspaniały widok na Beskid.
7.90 km dochodzimy do drogowskazu, który informuje nas, że zejście do Hali Gąsienicowej zajmie nam 55 minut. Przy drogowskazie skręcamy w lewo. Od teraz przez dłuższy czas będziemy już schodzić stromo w dół wąską dróżką mijając po drodze wspomniane wcześniej stawy (Zielony Staw Gąsienicowy). Dopiero na 9 kilometrze droga na chwilę łagodnieje. Przechodzimy 130 metrów i szlak odbija w prawo na Liliowe, do którego jest 55 minut drogi.
9.60 km i mamy kolejny drogowskaz, według którego do Hali Gąsienicowej dojdziemy za 20 minut. Jest to również miejsce dojścia czarnego szlaku prowadzącego z Kuźnic do Świnickiej Przełęczy. Tutaj możemy podziwiać wspaniały Kościelec, który dosłownie z każdej strony wygląda kusząco…
Aplikacja wskazuje, że od rana przeszliśmy 10.45 km. Dochodzimy do kolejnego drogowskazu, który informuje nas, że odbijając w prawo dojdziemy do Schroniska PTTK „Murowaniec” (10 minut). My przechodzimy na wspomniany wcześniej czarny szlak prowadzący w stronę Kuźnic, do którym mamy według znaków 1 h 40 minut drogi. Od teraz idziemy wąską kamienistą drogą.
Jesień w Tatrach zachwyca… Popatrzcie sami na te barwy. Prawdę mówiąc to jest najbardziej czarujący odcinek drogi. 
Aplikacja wskazuje, że pokonaliśmy 11.06 km. Jesteśmy na mojej ukochanej Hali Gąsienicowej. Kierujemy się wzdłuż hali, która jesienią powala z nóg… Mieliśmy okazję być tu późnym latem, zimą i muszę Wam powiedzieć, że to jest miejsce, które o każdej porze roku wygląda pięknie… Na pewno będziemy tu wracać jeszcze niejednokrotnie. Po lewej stronie mijamy stację metrologiczną na Hali Gąsienicowej.
Klimatu krajobrazowi dodają szałasy pasterskie, które prezentują się fantastycznie na tle Tatr Wysokich. Hala Gąsienicowa jest wysypana przekwitniętymi już blado różowymi kwiatami wierzbówki kiprzycy. Idąc z Kasprowego Wierchu po lewej stronie widzimy budynek Centralnego Ośrodka Szkolenia PZA „Betlejemka”. Jest to ośrodek, w którym szkoleni są taternicy. Z hali również można dojść do schroniska Murowaniec. Wystarczy skręcić w lewo i maszerować widoczną na poniższym zdjęciu brukowaną dróżką.
Największe wrażenie robi dumnie wznoszący się z nad Hali Gąsienicowej – Kościelec, który powolutku jest przykrywany przez gęste chmury.
Z Hali Gąsienicowej kierujemy się na drewniano – kamiennymi schodami, którymi będziemy szli nieco pod górę. Ta część szlaku jest nam doskonale znana. Pokonaliśmy tą trasę dwa razy. Przypomniała się nam wizyta nad Czarnym Stawem Gąsienicowym (
Po drodze podziwiamy wspaniałe widoki górskie na Hawrań, masyw Kończystej, Żółta Turnia, Granaty, Kozi Wierch, Kościelec oraz Świnicę.
Od teraz kierujemy się stromo w dół, wąską dróżką prowadzącą między kosodrzewiną.
Mamy za sobą 13.60 km i naszym oczom ukazuje się zjawiskowe urwisko skalne. Zachwycające miejsce w którym warto przystać i odetchnąć. 
Mijamy urwisko i zaczyna się bardzo strome zejście w dół. Kamienie w tym miejscu są wyślizgane. Warto na tym odcinku zachować szczególną tu ostrożność. Za każdym razem na tym szlaku spotykamy kogoś ze skręconą kostką. 
Po chwili wchodzimy w las, w którym również będziemy schodzić stromo w dół.
14.20 km wychodzimy z lasu, skręcamy w lewo i kierujemy się wygodną ścieżką w stronę Polany Jaworzynki.
15.70 km – wchodzimy w las i schodzimy stromo w dół.
Wychodzimy z lasku i kierujemy się w stronę drewnianego mostku prowadzącego nad potokiem Bystra oraz kasy Tatrzańskiego Parku Narodowego.
Po około 10 godzinach docieramy do Kuźnic. Wsiadamy do busa i po paru minutach dojeżdżamy na parking. Jednak to jeszcze nie koniec na dziś. Przed nami długa droga do Bielska – Białej. To był kolejny wspaniały dzień na szlaku. Na Kasprowy Wierch pewnie jeszcze kiedyś wrócimy. Z pewnością będziemy czekać na kolejny przegląd kolejki 😎
Dzisiaj chcę Wam przedstawić jeden z punktów widokowych w Koniakowie – KOCZY ZAMEK, który odwiedziliśmy dotychczas dwa razy. Za pierwszym razem przy okazji dłużej górskiej wędrówki niebieskim szlakiem (idącym na Baranią Górę ze Zwardonia, od DW Koronka na Baranią Górę czas przejścia 3:30 h) do – Czabanula. I za drugim w pogoni za zjawiskowym wschodem słońca. I to w piątek – trzynastego! Wstaliśmy o 4:00 rano, pogoda zapowiadała się idealna – czyściutkie niebo nastrajało nas pozytywnie. Tak więc ubraliśmy się w uśmiech, wypiliśmy smaczną kawę i ruszyliśmy w drogę. Po cichu marzyłam o takich warunkach jakie mieliśmy rok temu w listopadzie na leżącym nieopodal szczycie (kolejny Konikowski punkt widokowy) Ochodzita. Zapraszam do obejrzenie zdjęć we wpisie: 
Idziemy 80 metrów dość stromo w górę (podejście widoczne na zdjęciu poniżej zrobionym w innym dniu) i jesteśmy na miejscu.
Koczy Zamek położony jest około 847 m n.p.m. Tak jak już wspominałam możemy podziwiać stąd wspaniałą, bogatą panoramę na Beskidy. Stoi tu również pomnik poległym w walce za wolną Polskę z krzyżem i z powiewającą biało – czerwoną flagą. Niestety niektórzy turyści nie doceniają uroku tego miejsca i pozostawiają po sobie tonę śmieci. Im łatwiej dostępne miejsce, tym częściej jest to spotykane zjawisko. Na Koczym Zamku jesteśmy całkiem sami.
Życzę Wszystkim czytelnikom dotarcia na wschód słońca oraz idealnych warunków do podziwiania budzącego się do życia dnia 🙂
Samochód zostawiamy nieopodal dworca. Przyjechaliśmy tu nie wiedząc o której godzinie planowany jest przyjazd naszego pociągu, czy w ogóle przyjedzie. Prawdę mówiąc większość rzeczy podczas naszych wypraw dzieje się spontanicznie. Lubimy ten dreszczyk emocji… Na nasze szczęście na pociąg czekaliśmy niespełna 10 minut. Kupujemy bilety u konduktora. Cena biletów dla dwóch dorosłych oraz dziecka (37% zniżki) to niespełna 9 zł w jedną stronę. 
Nie będę szczegółowo opisywać trasy prowadzącej od dworca pod parking przy Wodospadzie Kamieńczyka. Przypuszczam, że większość osób będzie korzystać z samochodu, bądź busa. W skrócie: kierujemy się cały czas czerwonymi znakami, drogą asfaltową – Szosa Czeska (droga krajowa numer 3) mijając osiedle Huty oraz Krucze Skały, o których trochę więcej w dalszej części wpisu 🙂
Tak jak wspominałam powyżej przy drodze krajowej numer 3, przed samym mostem możemy podziwiać Krucze Skały (z dołu). Jedna z ich ścian opada do Potoku Kamienna. Robimy tutaj krótki przystanek. Zatrzymuje się tu sporo osób, aby porobić zdjęcia.
Przy wejściu na wodospad jest płatny parking. W okolicy ogólnie jest ich kilka, więc ze znalezieniem miejsca nie powinno być większego problemu. Tuż przy parkingu zatrzymujemy się przy jednym ze stoisk z pamiątkami, aby kupić magnesy na prezent. Zaintrygowana widocznymi z dołu, tuż nad Potokiem Kamienna barierkami na Kruczych Skałach wypytuję jedną z obsługujących stoisko Pań – czy dojście na nie bez wspinaczki jest w ogóle możliwe. Okazuje się, że tak. Ta moja ciekawość czasem się jednak przydaje 😉 Tym sposobem Wodospad Kamieńczyka nie będzie naszym ostatnim celem tego dnia 🙂 Muszę tutaj dodać, że jesteśmy zachwyceni podejściem mieszkańców Szklarskiej Poręby do przybyłych turystów. W żadnym innym rejonie polski nie spotkaliśmy się aż z taką uprzejmością oraz serdecznością.
Co jakiś czas mijamy tablice zatytułowane: Ścieżka przyrodnicza na Szrenicę.
Aplikacja wskazuje 1.70 km i docieramy do Schroniska Kamieńczyk, które leży około 830 m n.p.m. W schronisku działa bufet, w którym można nabyć zimne oraz ciepłe napoje, zjeść posiłek. Do dyspozycji turystów jest sześć pokoi – głównie dwuosobowych.
Z boku schroniska znajduje się SZAŁAS SIELANKA. Ponoć są tu organizowane ogniska, imprezy plenerowe. 
Zza schroniska rozciąga się widok na Góry Izerskie.
Pora ruszać dalej. Schodzimy w dół około 50 metrów od schroniska Kamieńczyk i skręcamy w prawo. Dochodzimy do mostku, za którym jest kasa biletowa.
Po pokonaniu schodów skręcamy w prawo i stąpamy po metalowym, nie za szerokim mostku.
Jeszcze kilka praktycznych informacji z tablicy Ścieżki przyrodniczej na Szrenicę na temat Wodospadu Kamieńczyka. 
Wchodzimy ponownie na szlak czerwony i zaczynamy schodzić w dół. Mamy za sobą około 3.40 km i porzucamy nasz czerwony szlak, który idzie prosto na parking. My skręcamy w prawo w celu udania się na Krucze Skały. Kierujemy się wygodną, szeroką, leśną dróżką. Po około 600 metrach (według aplikacji 4 km) wychodzimy z lasu, idziemy w dół jezdni przez około 60 metrów i przechodzimy przez drogę, (4.06 km) skręcamy w lewo zaraz koło tabliczki trasy rowerowe. Skręt jest na wysokości posesji numer 25. Znowu maszerujemy leśną ścieżką przez około 160 metrów, po czym wychodzimy wprost na Krucze Skały.
Widok z tarasu na Potok Kamienna.
Widok na taras drewniany z tarasu skalnego.
Klamry na skałach.
