Blog

Tábor wieża widokowa (Rozhľadňa Tábor) – szlak niebieski – Kysucké Nové Mesto

W niedzielę 15 marca byliśmy na nogach już o szóstej rano. Syn wraz z instruktorem i swoją grupą modelarską wyjeżdżał na XXI Międzynarodowy Festiwal Modelarski w Bytomiu, a my… oczywiście ruszyliśmy w góry. Rzadko mamy okazję wyjść na szlak tylko we dwoje, więc tym bardziej chcieliśmy to wykorzystać. Naszym celem było położone w północnej Słowacji, wśród gór, Kysucké Nové Mesto, skąd wyruszyliśmy na wzgórze Tábor z górującą nad miastem wieżą widokową. Choć trasa nie należy do długich, potrafi dać w kość – zwłaszcza w tak słoneczny i ciepły dzień, jaki nam się trafił. Termometry pokazywały ponad 20 stopni, a o wiaterku mogliśmy tylko pomarzyć. Dopiero na wieży widokowej poczuliśmy przyjemny powiew wiatru. Już po chwili żałowałam, że nie założyłam bluzki z krótkim rękawem. Duża część niebieskiego szlaku prowadzi pod górę, jednak towarzyszące niemal przez cały czas górskie widoki skutecznie wynagradzają wysiłek. Szczególne wrażenie robi pasmo Małej Fatry. To trasa, na którą spokojnie można wybrać się także z dziećmi przyzwyczajonymi do dłuższego marszu, poza podejściami nie ma tu większych trudności.

Trasa: Kysucké Nové Mesto (szlak niebieski) – skrzyżowanie szlaków niebieskiego i zielonego – Rozhľadňa Tábor – powrót tą samą trasą

Data wycieczki: 15 marca 2026 r.

Dystans: około 6,5 km*

Czas trwania: ok. 2,5 godz.*

Minimalne wzniesienie: 357 m

Maksymalne wzniesienie: 697 m

*w obie strony

Kysucké Nové Mesto – parking przy szlaku niebieskim

Samochód zostawiliśmy na bezpłatnym parkingu przy dworcu kolejowym i autobusowym w Kysucké Nové Mesto, gdzie znajduje się również postój taksówek. Poniżej podaję dokładne współrzędne GPS jednego z parkingów przy dworcu. W dniu naszej wycieczki dworzec był w remoncie i może być nieco trudniej o miejsce parkingowe.

Współrzędne GPS parkingu – Kysucké Nové Mesto (szlak niebieski): 49.30550, 18.78449

Jak już wiecie, naszą wycieczkę na wzgórze Tábor rozpoczęliśmy w okolicach dworca kolejowego i autobusowego w Kysucké Nové Mesto. Aktualnie dworzec kolejowy jest remontowany i nie było możliwości przejścia bezpośrednio przy dworcu. Początkowo niebieski szlak prowadził nas ulicami miasta. Z parkingu kierowaliśmy się wzdłuż przystanków autobusowych, następnie szliśmy wzdłuż drogi przy ulicy Vajanského, po chwili przekroczyliśmy przejazd kolejowy i doszliśmy do ulicy Kukučínova. Mijaliśmy prywatne domy, a także budynki miejscowych firm. Ten odcinek trasy nie był wymagający, łagodnie wznosił się ku górze. Od razu dodam, że szlak niebieski na całej długości jest gęsto oznaczony – nie trzeba ani przez chwilę zastanawiać się, gdzie iść.

0,8 km – Szlak niebieski skręca z głównej drogi w prawo. Od tego miejsca szlak zaczyna się wspinać w górę. Początkowo szliśmy asfaltową drogą, mijając pojedyncze zabudowania, a następnie weszliśmy na betonowe płyty. Na tym odcinku trasy warto kilka razy się zatrzymać i spojrzeć za siebie – widoki są przepiękne, szczególnie gdy dopisuje widoczność. Poza wspaniałą panoramą Kysucké Nové Mesto mogliśmy nacieszyć oczy zaśnieżonymi szczytami Małej Fatry. To niezwykle widokowy szlak, naprawdę warto wybrać się tu w ładną pogodę. Bardzo żałowałam, że zapomnieliśmy wziąć z domu obiektywu z większym zoomem… niestety został na łóżku 🙁

1,5 km – Podejście doprowadziło nas do ogrodzenia, za którym prawdopodobnie znajduje się stacja wodna. W tym miejscu szlak niebieski skręcił z betonowych płyt w prawo. Dla odmiany wędrowaliśmy leśną ścieżką, oczywiście stromo w górę. Z każdym krokiem widoki stawały się coraz piękniejsze. Podejście doprowadziło nas do polany, z której panorama pasma Małej Fatry była jeszcze bardziej imponująca. Stąd można podejść około 100 metrów do wiaty turystycznej, my jednak zrezygnowaliśmy i skręciliśmy zgodnie z oznaczeniami w lewo. Kontynuowaliśmy wspinaczkę leśną ścieżką, mijając po drodze kilku turystów – tłumów tu nie było.

3 km – Doszliśmy do skrzyżowania szlaków: naszego niebieskiego oraz oznaczonej na zielono ścieżki. Jest to ścieżka Drogi Krzyżowej. Znajduje się tu jedna ze stacji, tablica ścieżki edukacyjnej – Naučný chodník Škorče – Rozhľadňa Tábor, a także ławeczka, na której można usiąść i odpocząć przed ostatnim, mierzącym 200 metrów podejściem na wzgórze Tábor.

Tábor wieża widokowa (Rozhľadňa Tábor)

3,2 km – Doszliśmy do drewnianej wieży widokowej na wzgórzu Tábor, położonym 697 m n.p.m. Częścią wieży jest zadaszona wiata ze stołem i ławkami. Obok znajduje się także wyznaczone miejsce na ognisko z rusztem. Pod wiatą znajdziecie mapkę oraz skrzyneczkę z zeszytem, w którym można zapisać kilka miłych słów i zostawić swój podpis. Nie znaleźliśmy natomiast pieczątki, była ona jednak odbita na wiszącej tu mapie. Wieża składa się z czterech tarasów widokowych, na które prowadzą wąskie i strome schody. Przez dłuższą chwilę byliśmy na wieży sami. Widoki z góry zachwycają, choć przy robieniu zdjęć przeszkadzało mi trochę mocne słońce. Z wieży widokowej na wzgórzu Tábor można podziwiać panoramę podobną do tej z niebieskiego szlaku – zobaczysz między innymi miasto Kysucké Nové Mesto, Wyżynę Kysucką oraz pasmo Małej Fatry, w tym Wielki i Mały Rozsutec.

Na parking zdecydowaliśmy się zejść tą samą trasą. Po drodze, na jednym ze stromych podejść niebieskiego szlaku, spotkaliśmy starsze małżeństwo zmierzające w kierunku wzgórza Tábor. Miła pani zagadała do nas po słowacku, opowiadając z uśmiechem i dumą, że ma 73 lata i wciąż próbuje swoich sił na trasie. Widać było, że nie jest jej łatwo. Patrzyliśmy na nią z pełnym podziwem. Życzyła nam miłego dnia, a my Jej tego samego. Uwielbiamy tę radość u ludzi, którzy ruszają w góry i są z tego dumni. 💚

Do Bielska-Białej zdecydowaliśmy się wracać przez Czeski Cieszyn. Naszą małą tradycją podczas takich wyjazdów są zakupy w jednym z czeskich dyskontów. Tym razem skusiłam się nawet na produkty na gulasz po czesku z knedlikiem.😊

Po powrocie do Bielska-Białej pojechaliśmy odebrać Namirka i jego kolegę po wycieczce do Bytomia. Udało nam się zdążyć idealnie – syn przywitał nas szczęśliwy i zrobił nam nie lada niespodziankę. Jego trzy modele zostały nagrodzone podczas XXI Międzynarodowego Festiwalu Modelarskiego w Bytomiu. Otrzymał NAGRODĘ SPECJALNĄ im. ppłk. Alojzego Krannerwettera za model Sd.Kfz. 222 Leichter Panzerspähwagen 4×4, WYRÓŻNIENIE za model Spitfire w kategorii Samoloty (grupa wiekowa Młodzik) oraz NAGRODĘ PUBLICZNOŚCI za model okrętu German Destroyer Z Class Z37–39. Jesteśmy ogromnie szczęśliwi, że jego pasja, zaangażowanie i cierpliwość do sklejania modeli zostały tak docenione. To dla niego potężna dawka motywacji. A już w przyszły weekend znów ruszamy na szlak – tym razem w trójkę! 😊

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-03-17
Hel – spacerowy pomost widokowy nad wydmami na Cyplu i Kopiec Kaszubów (Początek Polski)

KOPIEC KASZUBÓW (POCZĄTEK POLSKI)

Wśród nadmorskich wydm w Helu znajduje się pomost spacerowo-widokowy, z którego można spojrzeć na okolicę z zupełnie innej perspektywy. To świetne miejsce na krótki spacer, podczas którego można podziwiać Morze Bałtyckie i Zatokę Pucką, spojrzeć na Cypel Helski, a w sezonie letnim także bogatą przyrodę wydmową. Spacerowy pomost widokowy nad wydmami w Helu prowadzi początkowo wzdłuż Plaży Cypel, a dalej w kierunku Plaży Muszelkowej. Obszar ten położony jest na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Trasa została opatrzona po obu stronach tablicami zawierającymi informacje o występującej w rejonie wydm roślinności oraz ptactwie. Dodatkowo wzdłuż trasy znajdują się także tablice, na których można znaleźć sporo informacji o stanowiskach ogniowych z czasów II wojny światowej, których pozostałości zachowały się w okolicy. Spacer pomostem zakończyliśmy przy Kopcu Kaszubów, oznaczonym jako Początek Polski. Widok z pomostu jest przepiękny. Mimo że nie trafiliśmy na idealną pogodę, byliśmy pod ogromnym wrażeniem krajobrazów rozpościerających się z platformy. Pomost pełni nie tylko funkcję atrakcji turystycznej w Helu, został stworzony w celu ochrony bogatej przyrody wydmowej występującej w tym rejonie.

Spacerowy pomost widokowy w Helu – parking

My naszą pieszą wycieczkę rozpoczęliśmy przy ulicy Leśnej, gdzie mieszkaliśmy podczas naszego zimowego pobytu w Helu. Opis trasy zacznę jednak od skrzyżowania ulicy Admirała Steyera z Kuracyjną, przy której można zaparkować samochód – znajduje się tu kilka dużych, płatnych parkingów (czynnych także zimą).

Współrzędne GPS parkingu: 54.5999, 18.8061

W okolicy nie brakuje również budek z jedzeniem i pamiątkami.

Spacerowy pomost widokowy w Helu

Z okolic parkingu kontynuowaliśmy spacer ulicą Kuracyjną. Prowadzi tędy szlak „Po Fortyfikacjach Cypla Helskiego” oraz szlak rowerowy „Wokół Helskich Fortyfikacji”. Po drodze nie brakowało tablic ścieżki edukacyjnej opisujących historię oraz stanowiska z czasów II wojny światowej. Droga jest tu szeroka i wygodna, dlatego spaceruje się nią bardzo przyjemnie.

Po przejściu około 800 metrów od parkingu dotarliśmy do pomostu widokowego nad wydmami, który znajduje się przed wejściem nr 67 na Plażę Cypel. Przy samym pomoście, po zewnętrznych stronach barierek, znajdują się poziome tablice z informacjami o występującej tu roślinności i ptakach. Nie brakuje także tablic opisujących pozostałości stanowisk ogniowych. Ważne jest, aby poruszać się tylko po wyznaczonym szlaku – obowiązuje tu zakaz chodzenia po wydmach.

Po przejściu około 300 metrów doszliśmy do stacji meteorologicznej. Na pomoście co jakiś czas ustawione są ławeczki, na których można usiąść i podziwiać widoki. Po przejściu kolejnych 200 metrów dotarliśmy do tarasu widokowego z lunetą. Stąd można spojrzeć na Cypel Helski, a także na plażę, wody Morza Bałtyckiego i Zatoki Puckiej. Następnym punktem naszego spaceru był Kopiec Kaszubów na Cyplu Helskim, oznaczony jako „Początek Polski”. Jak można przeczytać na znajdującej się tu tablicy, odsłonięcie Kopca Kaszubów miało miejsce 23 czerwca 2013 roku. W oczy rzuca się przede wszystkim zdobiący pomnik Gryf Kaszubski.

Na koniec serdecznie zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć ze spaceru po pomoście widokowym nad wydmami w Helu.

Spacerowy pomost widokowy nad wydmami w Helu – zdjęcia

Plaża na Cyplu Helskim

Taras widokowy z lunetą – Cypel Helski

Kopiec Kaszubów na Cyplu Helskim – zdjęcia

Jako ciekawostkę dodam, że około 400 metrów od Kopca Kaszubów znajduje się Motylarnia Hel, w której można zobaczyć swobodnie latające egzotyczne motyle. Relację z naszej wizyty w Motylarni Hel znajdziecie pod tym linkiem: Motylarnia Hel – zwiedzanie, zdjęcia 🦋

Jeśli szukacie innych atrakcji w Helu i okolicach, zapraszam tutaj: Półwysep Helski atrakcje

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-03-12
Góra Chełm (Beskid Wyspowy) – wieża widokowa – szlak zielony z Myślenic

W pierwszy weekend marca wybraliśmy się na dwa dni do województwa małopolskiego. Nocowaliśmy w klimatycznym, górskim domku we wsi Bieńkówka, położonej przy Małym Szlaku Beskidzkim. Towarzyszył nam mój siostrzeniec Miłoszek, dzięki czemu nasz syn miał świetnego kompana do zabawy i odkrywania nowych miejsc w Beskidach. W drodze z Bielska-Białej do Bieńkówki postanowiliśmy wybrać się jeszcze na górę Chełm. Obraliśmy zielony szlak z Myślenic Zarabie. Trasa nie należy do długich, jednak pokonuje się na niej ponad 300 metrów różnicy wzniesień. Dość strome i długie podejście czeka już na pierwszym odcinku, zaraz po wejściu na leśną ścieżkę. Choć sam szlak nie jest widokowy i prowadzi głównie przez las, to góra Chełm oraz widoki rozpościerające się z wieży widokowej położonej nieopodal szczytu zdecydowanie warte są wycieczki w te rejony. Na górze Chełm działa Ośrodek Narciarsko-Turystyczny Sport Arena Myślenice. Mimo że w dolinach nie ma już śladu po zimie, na stokach wciąż szusuje jeszcze całkiem sporo narciarzy i snowboardzistów.

Trasa: Myślenice Zarabie (szlak zielony) – Gruszczyn – Góra Chełm – wieża widokowa – powrót tą samą trasą

Data wycieczki: 7 marca 2026 r.

Dystans: około 6 km*

Czas trwania: około 2,5 h*

Minimalne wzniesienie: 299 m

Maksymalne wzniesienie: 610 m

*w obie strony

Myślenice – parking przy szlaku zielonym prowadzącym na górę Chełm

Duży, darmowy parking znajduje się przy ul. Parkowej w Myślenicach, na Zarabiu – tuż przy zielonym szlaku prowadzącym na górę Chełm.

Współrzędne GPS parkingu – Myślenice – szlak zielony na górę Chełm: 49.8147, 19.9280

Myślenice szlak zielony na górę Chełm w Beskidzie Wyspowym

Drogą wstępu – wędrując zielonym szlakiem na Chełm, trzeba mieć na uwadze, że kilkakrotnie przecina on trasę rowerową. Warto o tym pamiętać, szczególnie podczas wędrówki z dziećmi. Oczywiście miejsca te są dobrze oznaczone. Zimą natomiast działa tu stok narciarski, dlatego również trzeba zachować ostrożność w miejscach, w których szlak go przecina.

Z parkingu cofnęliśmy się około 100 metrów i przeszliśmy przez jezdnię. Zielony szlak skręcił w prawo i weszliśmy na leśną ścieżkę. Tak jak już wspominałam, od razu zaczyna się dość długie i strome podejście przez las. Podłoże stanowią głównie wystające korzenie i luźne kamienie, dlatego na wycieczkę warto założyć wygodne buty górskie za kostkę. Może tu także zalegać błoto, a na błocie buty łatwo się ślizgają, dlatego po opadach deszczu zalecam w tym miejscu szczególną ostrożność. Po około 300 metrach zielony szlak skręcił w prawo i nadal wznosił się ku górze.

Gruszczyn na szlaku na górę Chełm

0,7 km – zielone znaki skręciły ostro w lewo. Do pokonania mieliśmy kolejne podejście, które wyprowadziło nas na szczyt Gruszczyn, położony na wysokości około 470 m n.p.m. Charakterystycznym elementem tego niewybitnego wzniesienia są znajdujące się tu domki. W tym miejscu ścieżka była solidnie oblodzona. Następnie ponownie weszliśmy w las i kierowaliśmy się dalej zielonym szlakiem pod górę. Po chwili szlak skręcił w prawo, a droga nieco złagodniała. To właśnie na tym odcinku zielony szlak kilkakrotnie przecina trasę rowerową Rodzinny Flow. Szło się tu bardzo przyjemnie.

Na 2,1 km wyszliśmy przy stoku narciarskim. Zielony szlak prowadzi w górę stoku wąską leśną ścieżką po jego lewej stronie. Ostatnie podejście na Chełm jest krótkie, ale dość strome. Trzeba tu zachować czujność, ponieważ tuż przy zielonym szlaku pieszym biegnie trasa rowerowa Rodzinny Flow, znajduje się tu także skocznia rowerowa. Mieliśmy okazję zobaczyć, jak młodzi chłopcy wykonują skoki na rowerach.

Góra Chełm w Beskidzie Wyspowym

2,7 km – Dotarliśmy na górę Chełm, położoną na wysokości 648 m n.p.m. W okolicy szczytu działa oczywiście Kolej linowa Chełm – na początku marca było tu jeszcze całkiem sporo narciarzy. Znajduje się tu również Karczma na Chełmie, a także restauracja i hotel. Na zewnątrz ustawiono wiele stolików z ławkami, z których większość była zajęta. Dostępny jest także plac zabaw dla dzieci. To doskonały punkt widokowy na beskidzkie szczyty, a także na Myślenice, nad którymi wznosi się góra Chełm. Przy dobrej widoczności można stąd dostrzec także Kraków. Przy stoku ustawiono leżaki, na których można usiąść i rozkoszować się chwilą. To bardzo przyjemne, choć dość zatłoczone miejsce.

Po prawej stronie stoku znajdziecie tabliczkę oznaczającą wzniesienie Chełm.

Po krótkiej przerwie ruszyliśmy w dalszą drogę zielonym szlakiem. Z góry Chełm do wieży widokowej mieliśmy do przejścia około 300 metrów wygodną, asfaltową drogą. Mijało nas tu kilka osób jadących na rowerach elektrycznych. Wieża widokowa stoi po lewej stronie drogi.

Wieża widokowa – Góra Chełm w Beskidzie Wyspowym

Wejście na wieżę widokową na górze Chełm jest płatne i kosztuje 10 zł od osoby, nie ma podziału na bilety ulgowe i normalne. Płatność możliwa jest wyłącznie kartą płatniczą zbliżeniowo. My początkowo mieliśmy problemy z dokonaniem płatności – trzeba było chwilę poczekać, zanim terminal zareagował. Po opłaceniu wejścia należy przejść przez obrotową bramkę. Następnie czeka wspinaczka po krętych schodach. Miłoszek zwrócił uwagę, że stopnie są ażurowe i przez szczeliny widać, jak wysoko znajduje się nad ziemią.

Wieża widokowa na górze Chełm ma 15 metrów wysokości. Jej konstrukcja jest stalowa, a całość zabezpieczona ogrodzeniem oraz drutem kolczastym. Z góry można podziwiać naprawdę rozległą panoramę. Widoczne są szczyty Beskidu Makowskiego, Beskidu Wyspowego i Gorców, a przy dobrej przejrzystości powietrza dostrzec można także Kraków oraz Tatry. Podczas naszej wizyty na wieży nie było innych turystów, dzięki czemu mogliśmy spokojnie nacieszyć się widokami i zrobić zdjęcia.

Współrzędne GPS wieży widokowej – Góra Chełm: 49.7987, 19.9524

Jako ciekawostkę dodam, że można zdecydować się na dalszą wędrówkę zielonym szlakiem (około 400 metrów) do obserwatorium astronomicznego w Myślenicach. My jednak zrezygnowaliśmy z dalszej wycieczki – chłopcy marzyli już o obiecanych kiełbaskach z grilla i chcieli jak najszybciej dotrzeć do domku we wsi Bieńkówka.

Góra Chełm wieża widokowa – zdjęcia

Po udanej wycieczce na górę Chełm w Beskidzie Wyspowym udaliśmy się samochodem w kierunku wynajętego przez nas domku w Bieńkówce. Do przejechania mieliśmy jeszcze 20 km. Na miejscu zrobiliśmy kiełbaski z grilla i pianki nad ogniskiem, a wiosennym, górskim powietrzem rozkoszowaliśmy się aż do wieczora. Następnego dnia, w Dzień Kobiet, rano wyruszyliśmy na szczyt Beskidu Makowskiego – Babicę oraz na platformę widokową pod Babicą. Opis szlaku i relacja z naszej wycieczki otworzą się po kliknięciu w ten link: Babica – szczyt (Beskid Makowski) – platforma widokowa pod Babicą – szlak z Bieńkówki.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-03-11
Babica szczyt (Beskid Makowski) – platforma widokowa pod Babicą – szlak z Bieńkówki

W tym roku Dzień Kobiet zaczęłam świętować już 7 marca, i to w towarzystwie trzech wspaniałych mężczyzn. Razem z mężem, synem i moim siostrzeńcem wybraliśmy się na dwudniowy wypad do wsi Bieńkówka w województwie małopolskim. Wynajęliśmy górski domek położony tuż przy czerwonym Małym Szlaku Beskidzkim. W sam Dzień Kobiet postanowiliśmy wybrać się na piękną wycieczkę na Babicę, szczyt należący do Korony Beskidu Makowskiego i Korony Beskidu Myślenickiego. Trasa jest malownicza i bardzo przyjemna, a przy szlaku nie brakuje ławeczek, z których można podziwiać wspaniałe panoramy. Z wielu miejsc zobaczyć można szczyty Beskidu Makowskiego, a przy dobrej widoczności także Pilsko i Babią Górę – najwyższy szczyt Beskidu Żywieckiego. Po drodze znajduje się również platforma widokowa, przy której zdecydowanie warto zrobić dłuższą przerwę. To idealne miejsce na mały piknik, chwilę odpoczynku i spokojne delektowanie się ciszą oraz górskimi widokami. To miejsce świetnie nadaje się na wycieczkę z dziećmi, a do samej platformy widokowej można dotrzeć nawet z wózkiem. Jest to również doskonała trasa na wycieczkę rowerową.

To był wyjątkowo ciepły dzień – chwilami miałam wrażenie, że wiosna jest już tuż za rogiem. Zresztą dzień wcześniej zdążyliśmy otworzyć sezon grillowy. Przy naszym domku można było spokojnie siedzieć na zewnątrz aż do zachodu słońca.

Trasa: Bieńkówka (poza szlakiem / szlak czerwony) – punkt widokowy – Babica Zachodnia (skrzyżowanie szlaków) – platforma widokowa pod Babicą – Kliniec – Babica – powrót tą samą trasą

Data wycieczki: 8 marca 2026 r.

Dystans: około 8 km*

Czas trwania: około 2,5 h*

Minimalne wzniesienie: 600 m

Maksymalne wzniesienie: 720 m

*w obie strony

Bieńkówka parking

Po opuszczeniu domku w Bieńkówce udaliśmy się na bezpłatny parking przy ulicy Górskiej (współrzędne GPS poniżej). Znajduje się on tuż przy lesie, a dojście do czerwonego szlaku prowadzącego w kierunku Babicy zajmuje zaledwie kilka minut. Na parkingu zmieści się kilka samochodów. Charakterystycznym punktem tego miejsca jest krzyż oraz tablica pierwszego przystanku ścieżki edukacyjnej.

Na wycieczkę wyruszyliśmy po godzinie 10:00 i nie było problemu ze znalezieniem wolnego miejsca. Gdy wróciliśmy z Babicy, parking był już całkowicie zapełniony. Widać, że w weekendy miejsce to cieszy się sporą popularnością, choć rano nie narzekaliśmy na tłumy.

Współrzędne GPS parkingu, Bieńkówka: 49.7851, 19.7541

Z parkingu od razu wchodzimy na szeroką i wygodną drogę leśną, którą wędrowaliśmy praktycznie aż do samej platformy widokowej pod Babicą. Przez pierwsze 250 metrów szliśmy poza szlakiem. Następnie, z lewej strony ścieżki, przy leśnej kapliczce dołączył do nas interesujący nas czerwony szlak (Mały Szlak Beskidzki), który prowadzi przez szczyt Babicy, oraz niebieski szlak Brzeźnica–Kacwin. Trasa jest bardzo dobrze oznakowana, więc nie ma możliwości zgubienia się, tym bardziej, że szlak cały czas idzie się drogą. W dniu naszej wycieczki na szlaku nie brakowało motocykli i quadów.

Bieńkówka – punkt widokowy na czerwonym szlaku

0,6 km – Prosta droga doprowadziła nas do polanki, z której rozpościera się wspaniały widok na beskidzkie szczyty. Można tu usiąść na ławeczce i odpocząć, podziwiając wzniesienia Beskidu Makowskiego, a przy ładnej pogodzie (tak jak my) nacieszyć oczy sielskim widokiem na Beskid Żywiecki, w tym Pilsko i Babią Górę. Dzieci były zachwycone licznymi brzozami rosnącymi wzdłuż szlaku.

Babica Zachodnia w Beskidzie Makowskim – skrzyżowanie szlaków

Następnie doszliśmy na Babicę Zachodnią, położoną na wysokości 650 m n.p.m. Znajduje się tu skrzyżowanie kilku szlaków: czerwonego Małego Szlaku Beskidzkiego, niebieskiego szlaku długodystansowego Brzeźnica-Kacwin oraz czarnego i niebieskiego szlaku turystycznego. Według drogowskazu na Babicę czerwonym szlakiem jest z tego miejsca około 30 minut drogi. My jednak mieliśmy w planach na chwilę zboczyć ze szlaku i najpierw odwiedzić platformę widokową pod Babicą. Po chwili ruszyliśmy dalej tą samą szeroką i wygodną drogą.

1,3 km – Doszliśmy do kolejnej polany z drewnianą wiatą turystyczną wyposażoną w stół i ławki. Był tu nawet worek na śmieci. Niestety, mimo tego wokół można było zauważyć sporo porozrzucanych odpadów. Choć przykro o tym pisać, przy szlaku leżało wiele pustych butelek i puszek. Szkoda, bo to naprawdę piękne miejsce…

Platforma widokowa pod Babicą w Beskidzie Makowskim

2,7 km – Skręciliśmy w lewo i podeszliśmy w górę do platformy widokowej. Widać było, że została wybudowana całkiem niedawno. Prowadzi na nią kilka schodów, platforma jest obszerna, a na ławeczkach można wygodnie usiąść. Widoki są podobne do tych z polany, widać szczyty Beskidu Makowskiego i Beskidu Żywieckiego. Chłopcy byli oczarowani tym miejscem i zarządzili tu dłuższą przerwę na piknik oraz zabawę.

Współrzędne GPS platformy widokowej pod Babicą w Beskidzie Małym: 49.7862, 19.7909

Powrót na czerwony szlak i wędrówka na Babicę w Beskidzie Makowskim

Aby dojść na Babicę, musieliśmy wrócić na czerwony szlak. Kontynuowaliśmy wędrówkę szeroką, leśną drogą przez około 300 metrów, a następnie skręciliśmy w lewo. Przed nami było niezbyt wymagające podejście.

Kliniec w Beskidzie Makowskim

Podejście przez las wyprowadziło nas na szczyt Kliniec, położony na wysokości 717 m n.p.m. Następnie naszym oczom ukazało się ogrodzenie (teren prywatny), wzdłuż którego podążaliśmy. Dalej szliśmy w górę leśną drogą – do szczytu Babicy pozostało jeszcze 250 metrów.

Szczyt Babica w Beskidzie Makowskim

Szczyt Babica, położony na wysokości 728 m n.p.m., jest zarośnięty lasem. Na drzewach wiszą tabliczki z nazwą szczytu i jego wysokością. Przez Babicę przebiega Mały Szlak Beskidzki, a sam szczyt należy do Korony Beskidu Makowskiego i do Korony Beskidu Myślenickiego. Nie wyróżnia się niczym szczególnym poza tym, że teren jest mocno rozjechany przez samochody terenowe. Cieszyliśmy się, że udało nam się dojść do celu.

W drodze na parking podziwialiśmy jeszcze cudowne widoki na nasze Beskidy. Na szlaku było coraz więcej turystów i rowerzystów, dlatego jeśli chcecie mieć luźniej, warto wyruszyć rano. Trasa okazała się bardzo piękna i przyjemna. Cieszyliśmy się, że udało nam się dotrzeć w te rejony. Myślę, że jeszcze tu wrócimy, tym bardziej że wynajmowany przez nas górski domek bardzo nam przypadł do gustu. Chłopcy byli zawiedzeni, że wycieczka już się skończyła, liczyli na odwiedzenie jeszcze jakiegoś miejsca tego dnia. Niestety musieli przygotować się do szkoły po wyjazdowym weekendzie, więc ich prośba nie mogła zostać spełniona. Do naszego miasta, Bielska-Białej, wróciliśmy po godzinie 16:00.

Dzień wcześniej wyruszyliśmy na górę Chełm w Beskidzie Wyspowym i odwiedziliśmy wieżę widokową znajdującą się nieopodal szczytu. Relacja z wycieczki jest dostępna pod tym linkiem: Góra Chełm (Beskid Wyspowy) – wieża widokowa – szlak zielony z Myślenic

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-03-09
Hel – Góra Szwedów Latarnia Morska – szlak zielony „Na Szwedzką Górę”

O tym, że Hel skrywa wiele atrakcyjnych miejsc, przekonaliśmy się podczas tegorocznych ferii na Półwyspie Helskim. To doskonały kierunek dla osób interesujących się historią, a w szczególności okresem wojennym. Na Helu można między innymi przespacerować się Szlakami Helskich Fortyfikacji. My wybraliśmy zielony szlak „Na Szwedzką Górę”. Byliśmy ciekawi drugiej latarni morskiej w mieście Hel, która położona jest właśnie w okolicach Góry Szwedów. Choć latarnia nie jest już w użytku i dziś można zobaczyć raczej jej pozostałości, stanowi ciekawy punkt na mapie atrakcji Półwyspu Helskiego. Z okolic latarni rozpościera się widok na Morze Bałtyckie, a niedaleko wydmy, na której stoi budowla, znajduje się ławka z napisem „I ❤️ HEL”, która sama w sobie była dla nas dodatkową atrakcją. Pogoda w dniu naszej wycieczki na Szwedzką Górę była bardzo zmienna – pojawiały się mocne opady śniegu, chwile dużego zachmurzenia, ale nie zabrakło też słońca. Na tę trasę spokojnie można wybrać się całą rodziną, ponieważ nie jest ani długa, ani wymagająca. Szlak jest dobrze i gęsto oznakowany, a wzdłuż trasy znajdują się liczne tablice informacyjne.

Trasa: Hel (szlak niebieski) – Muzeum Obrony Wybrzeża (szlak zielony) – Latarnia Morska na Szwedzkiej Górze – plaża z ławką I LOVE HEL – powrót tą samą trasą

Dystans: około 5,6 km*

Czas trwania: około 2 h*

*w obie strony

Latarnia Morska Góra Szwedów – Hel – parking

Naszą wycieczkę rozpoczęliśmy na leśnym parkingu Nadleśnictwa Wejherowo, położonym przy ulicy Helskiej wzdłuż drogi nr 216 w Helu. Parking jest bezpłatny. Z tego miejsca można również dojść do Muzeum Obrony Wybrzeża w Helu, obok którego zresztą przechodziliśmy w drodze do zabytkowej latarni na Szwedzkiej Górze. Dokładne współrzędne GPS parkingu znajdziecie poniżej.

Współrzędne GPS parkingu – Latarnia Morska Góra Szwedów – Hel: 54.6210,18.7983

Latarnia Morska Góra Szwedów – Hel – trasa

Z parkingu podeszliśmy poboczem kilka metrów, przeszliśmy przez drogę i skręciliśmy w prawo w kierunku Muzeum Obrony Wybrzeża w Helu. Początkowo szliśmy niebieskim szlakiem „Wokół Helskich Fortyfikacji”. Droga była szeroka i prowadziła przez las. Nie spotkaliśmy na niej żywej duszy. Dla miłośników rowerowych wycieczek dodam, że tędy również prowadzi szlak rowerowy „Wokół Helskich Fortyfikacji”.

Po około 400 metrach dołączył do nas interesujący nas zielony szlak „Na Szwedzką Górę”. Wkrótce dotarliśmy do bramy Muzeum Obrony Wybrzeża w Helu, przy której skręciliśmy w lewo i dalej szliśmy wzdłuż ogrodzenia muzeum. Jako ciekawostkę dodam, że na tej ścieżce znajdują się tory wojskowej kolejki wąskotorowej, która kursuje w sezonie letnim. Sami chętnie przejechalibyśmy się taką kolejką – bardzo lubimy wąskotorówki.

Leśna ścieżka miejscami prowadziła lekko w dół. 0,5 km – skręciliśmy lekko w prawo, a po kolejnych kilkudziesięciu metrach w lewo. Po drodze mijaliśmy tablice informacyjne „Szlaki Helskich Fortyfikacji” z mapami oraz dokładnymi odległościami do poszczególnych miejsc.

1 km – Zielony szlak „Na Szwedzką Górę” skręcił ostro w prawo. Z tablicy dowiedzieliśmy się, że do celu, czyli latarni morskiej na Szwedzkiej Górze, zostało nam jeszcze 1,4 km. Śnieg sypał coraz mocniej. Po około 150 metrach przeszliśmy przez tunel kolejowy, a następnie kontynuowaliśmy wędrówkę szeroką leśną drogą, podczas gdy śnieg wciąż padał coraz intensywniej.

1,7 km – Skręciliśmy w prawo i wyszliśmy na szeroką drogę, na której śnieg był już ubity, dzięki czemu szło się wygodnie. Nasz zielony szlak przez chwilę ponownie biegł razem z niebieskim szlakiem. Po około 400 metrach, przy tablicy informacyjnej, z której dowiedzieliśmy się, że do latarni morskiej pozostało jeszcze 450 metrów oraz że znajdujemy się na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego Natura 2000 – czyli obszaru chronionego, po którym należy poruszać się wyłącznie po wyznaczonych ścieżkach – skręciliśmy w lewo. Ten odcinek również prowadził leśną drogą.

2,3 km – Skręciliśmy w prawo i z każdym krokiem robiło się coraz stromiej. Po pokonaniu podejścia o długości około 100 metrów dotarliśmy do zabytkowej latarni morskiej na Górze Szwedów.

Latarnia Morska Góra Szwedów

Zabytkowa latarnia morska na Szwedzkiej Górze w Helu, wybudowana w 1936 roku, pełniła funkcję nawigacyjną. Była wyposażona w światło elektryczne o zasięgu około 26 km i wspomagała żeglugę w rejonie Zatoki Puckiej oraz Morza Bałtyckiego. Została zbudowana na wydmowym wzniesieniu o wysokości 19 metrów, które w tamtych czasach znajdowało się na terenach wojskowych. Sama stalowa latarnia została posadowiona na betonowym fundamencie o wysokości około 2 metrów, natomiast jej stalowa konstrukcja mierzy 17 metrów. Obiekt działał do 1990 roku. Niestety obecnie jest dość mocno zdewastowany i pokryty graffiti. Przy latarni znajduje się także niewielki, zniszczony budynek. Na samą latarnię morską nie ma możliwości wejścia.

Współrzędne GPS latarni morskiej na Górze Szwedów: 54.6265, 18.8193

Latarnia Morska Góra Szwedów zdjęcia

Ławka I LOVE HEL w pobliżu Góry Szwedów

To nie był jednak koniec naszej wycieczki, postanowiliśmy jeszcze podejść na plażę. Cofnęliśmy się około … metrów i skierowaliśmy się w stronę Morza Bałtyckiego. Na miejscu czekała na nas miła niespodzianka, której zupełnie się nie spodziewaliśmy – drewniana ławeczka z napisem „I ❤️ HEL”. Z tego miejsca, poza widokiem na Bałtyk, można również dostrzec latarnię morską na Górze Szwedów. Niebo było zachmurzone, co tworzyło wyjątkowy, niemal magiczny klimat.

Współrzędne GPS ławki I LOVE HEL: 54.6280, 18.8184

Jeśli lubicie takie proste atrakcje, zachęcam Was podczas pobytu w Helu do odwiedzenia również plaży z huśtawką i widokiem na Zatokę Pucką. Relację z tej wycieczki znajdziecie tutaj: Hel huśtawka na plaży z widokiem na Zatokę Pucką – trasa, zdjęcia.

Latarnia Morska na Górze Szwedów i ławeczka „I ❤️ HEL” to kolejne miejsca, które warto uwzględnić, planując urlop w Helu. Zajrzyj pod link: Atrakcje na Półwyspie Helskim, gdzie znajdziesz szczegółowy opis wycieczek i miejsc, które odwiedziliśmy podczas tegorocznych ferii zimowych w Helu.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-03-05
Jurata molo z widokiem na Zatokę Pucką

Jeśli planujecie odwiedzić nadmorską Juratę na Półwyspie Helskim, koniecznie wybierzcie się na drewniane molo w Juracie, położone nad wodami Zatoki Puckiej. To naprawdę imponująca konstrukcja – ma aż 320 metrów długości i jest najdłuższym molo, po którym do tej pory mieliśmy okazję spacerować. Przechadzka po nim to czysta przyjemność i prawdziwa uczta dla oczu. Z pomostu wysuniętego w głąb Zatoki Puckiej można podziwiać nie tylko spokojną taflę wody, lecz także (spoglądając w dal) intrygujące ruiny wieży obserwacyjnej niemieckiego poligonu torpedowego z czasów II wojny światowej. To niezwykły widok, pozostałości konstrukcji znajdują się bezpośrednio na wodach zatoki i nie da się do nich dotrzeć pieszo. Spoglądając w stronę Gdyni, można dostrzec drugą ruinę wieży obserwacyjnej oraz panoramę Trójmiasta, z wyraźnie zarysowaną, położoną najbliżej Gdynią. Na spacer po molo warto zabrać lornetkę lub aparat z dobrym zoomem.

Juratę odwiedziliśmy podczas ferii zimowych. Woda była efektownie zmrożona, a intensywnie niebieskie niebo, poprzecinane gęstymi, białymi chmurami, pięknie kontrastowało z jasnym drewnem mola. Temperatura była niska, a silny wiatr sprawiał, że dłonie szybko marzły podczas robienia zdjęć. Mimo to molo mieliśmy praktycznie tylko dla siebie – i właśnie to jest jeden z największych atutów wypoczynku nad Morzem Bałtyckim poza sezonem letnim. Latem na molo działa kawiarnia, zimą jednak nie ma co liczyć na dodatkowe atrakcje. Przez cały rok można natomiast przysiąść na ławkach i podziwiać widoki, a także skorzystać z płatnego teleskopu (5 zł lub 2 zł). Molo wyposażone jest również w latarnie, które zapewne tworzą wyjątkowy klimat po zmroku. Warto pamiętać, że na teren mola nie wolno wjeżdżać rowerem ani poruszać się na rolkach.

Molo w Juracie parking

Samochód zostawiliśmy na parkingu przy ulicy Kasztanowej w Juracie, który w sezonie letnim jest płatny, natomiast poza sezonem można tam parkować bezpłatnie. Poniżej znajdziecie współrzędne GPS tego miejsca. Parking położony jest dość blisko plaży, dlatego przypuszczam, że latem znalezienie wolnego miejsca może być tu trudne.

Współrzędne GPS parkingu – plaża od strony Zatoki Puckiej i molo w Juracie: 54.6830, 18.7111

Z parkingu do mola jest około 200 metrów spaceru. Schodząc na plażę, wkraczamy na teren Obszaru Natura 2000 „Zatoka Pucka i Półwysep Helski”. Wejście na molo w Juracie jest bezpłatne.

Molo w Juracie zdjęcia

Jako ciekawostkę i alternatywną atrakcję w Juracie polecam także wieżę widokową, tym razem z widokiem na Morze Bałtyckie. Opis tego miejsca znajdziecie pod tym adresem: Jurata wieża widokowa – trasa, zdjęcia. Muszę przyznać, że to miejsce, do którego chętnie wrócilibyśmy także latem, aby zobaczyć je w zupełnie innej odsłonie. W tym roku zapewne się to nie uda, ale zapisujemy je na naszej liście marzeń.

Zobacz także inne atrakcje Półwyspu Helskiego, klikając w ten link: Półwysep Helski – atrakcje.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-03-04
Marklowice – wieża widokowa i spacer wokół zbiornika „Źródlana Oaza”

W tym roku marzec rozpoczęliśmy ciekawą wycieczką. Przeglądając wizytówki Google z wieżami widokowymi w okolicy, natknęłam się na dość nową konstrukcję – otwartą w ubiegłym roku wieżę widokową w Marklowicach, niedaleko Jastrzębia-Zdroju na Śląsku. Widać, że miejsce nie jest jeszcze szczególnie popularne, w moim otoczeniu nikt wcześniej o nim nie słyszał. Wygląda na to, że również w sieci wciąż pozostaje ono mało znane – próżno szukać relacji na popularnych blogach podróżniczych, a dostępne materiały są naprawdę nieliczne. Uwielbiamy odkrywać nowe zakątki, dlatego pierwszy dzień marca spędziliśmy na terenach rekreacyjnych „Źródlana Oaza” w Marklowicach. I zdecydowanie nie był to zawód. Późnym popołudniem widoki były wyjątkowo przyjemne dla oka, a dodatkowo wybraliśmy się na spacer wokół zbiornika „Źródlana Oaza”, przy którym znajduje się wspomniana wieża widokowa. Trasa jest bardzo wygodna, prowadzi tędy asfaltowa ścieżka, dzięki czemu bez problemu można wybrać się tu z wózkiem dziecięcym. Mijaliśmy także rodziców z synem poruszającym się na wózku inwalidzkim, co tylko potwierdza, że teren jest przyjazny i dostępny. To również świetne miejsce na wycieczkę rowerową – my już planujemy wiosenną przejażdżkę po Marklowicach.

„Źródlana Oaza” – wieża widokowa w Marklowicach, parking

Z Bielska-Białej do Marklowic podróż samochodem zajęła nam nieco ponad godzinę. Od razu zaznaczę, że dojazd ulicą Długą na parking przy terenach rekreacyjnych „Źródlana Oaza” w Marklowicach może być nieco utrudniony, zwłaszcza przy większym natężeniu ruchu. Droga prowadząca do parkingu jest wąska – praktycznie na szerokość jednego samochodu, dlatego w niektórych miejscach mijanie się z innymi pojazdami bywa problematyczne. Istnieje jeszcze możliwość dojazdu ulicą Rzemieślniczą, ale nie jechaliśmy nią, więc nie wiem, czy jest wygodniejsza.

Duży parking znajduje się tuż przy samej wieży widokowej w Marklowicach. Poniżej znajdziecie współrzędne GPS tego miejsca.

Współrzędne GPS parkingu – „Źródlana Oaza” – wieża widokowa w Marklowicach: 50.0286, 18.5345

To było ciepłe, marcowe popołudnie. Na parkingu stało całkiem sporo samochodów, co pokazuje, że tereny „Źródlanej Oazy” są chętnie odwiedzane przez mieszkańców okolicy. Mimo to ani na wieży widokowej, ani podczas spaceru wokół zbiornika nie odczuliśmy tłumów – mijaliśmy jedynie pojedyncze osoby. Był to bardzo spokojny i przyjemny spacer. Syn miał okazję pojeździć swoim samochodem RC, a ja mogłam zrobić całkiem sporo zdjęć. Na miejscu dostępny jest plac zabaw, siłownia na świeżym powietrzu oraz boisko do siatkówki plażowej, a także dość duża, zadaszona wiata z ławkami. Wzdłuż asfaltowej drogi ustawiono liczne ławki i kosze na śmieci. Przy parkingu znajdują się również toalety typu TOI TOI. Ogólnie teren jest bardzo dobrze zagospodarowany i naprawdę można tu spędzić miło czas.

Wieża widokowa w Marklowicach

Wieża widokowa w Marklowicach jest ogólnodostępna i wyróżnia się ciekawą, drewnianą konstrukcją. Jest zabudowana, jednak podczas wchodzenia po schodach czuć podmuchy wiatru. Schody są wygodne, a platformy widokowe szerokie. Jak możemy wyczytać na regulaminie, platformy znajdują się na wysokościach: 3,30 m, 6,60 m, 9,90 m i 13,20 m. Z każdego poziomu można podziwiać zalewisko „Źródlana Oaza” oraz okoliczne pola w Marklowicach. To doskonałe miejsce na Śląsku, aby podziwiać wschód i zachód słońca. Okna wieży są zabezpieczone siatką materiałową, choć niestety w wielu miejscach jest ona już przerwana. Na wieży jednocześnie może przebywać maksymalnie pięćdziesiąt osób. Wchodzenie na nią jest zabronione podczas silnego wiatru, burzy, opadów deszczu oraz śniegu.

Wieża widokowa w Marklowicach – godziny otwarcie

Wejście na wieżę widokową przy zalewisku „Źródlana Oaza” jest bezpłatne. Zgodnie z informacjami z wizytówki Google, taras widokowy w Marklowicach jest czynny codziennie w godzinach od 9:00 do 21:00.

Wieża widokowa w Marklowicach – dostępna dla osób z niepełnosprawnością

Z regulaminu wieży widokowej w Marklowicach wynika, że wieża jest dostępna dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich od poniedziałku do piątku (z wyłączeniem dni wolnych od pracy) w godzinach 7:00-13:00. Konieczny jest jednak wcześniejszy kontakt z Gminnym Zakładem Gospodarki Komunalnej w Marklowicach.

Wieża widokowa w Marklowicach – zdjęcia

Spacer wokół zbiornika „Źródlana Oaza” w Marklowicach

Dystans: 2 km*

Czas trwania: około 0,5 h*

*w obie strony

My rozpoczęliśmy naszą wycieczkę, kierując się na południe w stronę drewnianego budynku Stowarzyszenia Wędkarskiego „ORKA” przy zbiorniku wodnym Z-6. Od razu dodam, że na terenie zbiornika obowiązuje zakaz kąpieli, a łowienie ryb jest dozwolone wyłącznie dla członków stowarzyszenia. Podczas naszego spaceru mijaliśmy kilku wędkarzy. Droga prowadząca dookoła zbiornika jest przez cały czas asfaltowa, a w trakcie spaceru mamy ciągły widok zarówno na wodę, jak i przez większość trasy na drewnianą wieżę widokową, którą można podziwiać z wielu perspektyw.

Na terenie zalewiska i w jego okolicy można spotkać wiele gatunków ptaków wodnych i lądowych, m.in.: łabędzie nieme, bociany białe, kaczki krzyżówki, czaple siwe czy bażanty zwyczajne. W zbiorniku występują także skorupiaki, takie jak rak rzeczny, które niestety coraz rzadziej spotyka się w naszych okolicach. W wodach Z-6 pływają zarówno ryby roślinożerne, jak i drapieżne.

Na trasie spotkać można pojedyncze ławki i kosze na śmieci, co pozwala na krótki odpoczynek podczas spaceru i cieszenie się pięknem przyrody.

To była idealna wycieczka na zakończenie pierwszego dnia marca. Do wieczora panowała ciepła, wiosenna atmosfera. Z niecierpliwością czekamy na kolejny weekend, który zapowiada się równie wiosennie.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-03-03
Hel – Muzeum Rybołówstwa, wieża widokowa i Bursztynowa Latarnia
W ostatni dzień naszego urlopu w Helu, po spakowaniu walizek i opuszczeniu wynajmowanego mieszkania, ruszyliśmy w stronę Bulwaru Nadmorskiego, przy którym czeka na mieszkańców i turystów Muzeum Rybołówstwa – oddział Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku. Przechodziliśmy obok muzeum wiele razy, ale przed powrotem do Bielska-Białej postanowiliśmy w końcu je odwiedzić. Budynek muzeum jest charakterystyczny i rzuca się w oczy już z daleka. Mieści się w zabytkowym obiekcie, dawnym ewangelickim Kościele św. Piotra i Pawła z XV wieku. Muzeum działa w Helu od 1972 roku i funkcjonuje tu do dziś. Polecam to miejsce na wycieczkę z dziećmi, nasz jedenastoletni syn był zachwycony wystawą. Szczególne wrażenie zrobiły na nim precyzyjnie wykonane modele okrętu, kutra rybackiego, motorówki straży granicznej oraz trawlera. Sam jest małym modelarzem, więc z zaciekawieniem oglądał perfekcyjnie wykonane modele i makiety.

Muzeum Rybołówstwa w Helu – adres i współrzędne GPS

Muzeum Rybołówstwa w Helu znajduje się przy ul. Bulwar Nadmorski 2, w sąsiedztwie helskiego portu.

Współrzędne GPS Muzeum Rybołówstwa w Helu: 54.60516, 18.80219

Muzeum Rybołówstwa w Helu – godziny otwarcia

Od marca do 14 czerwca Muzeum Rybołówstwa w Helu jest otwarte od wtorku do niedzieli w godzinach 10:00-16:00.

W sezonie letnim, od 15 czerwca do 6 września, muzeum jest czynne również w poniedziałki w godz. 13:00-18:00, a od wtorku do niedzieli w godz. 10:00-18:00.

Muzeum Rybołówstwa w Helu – cennik biletów

Po wejściu do Muzeum Rybołówstwa w Helu, po lewej stronie znajduje się kasa biletowa.
- Bilet normalny: 23 zł*
- Bilet ulgowy: 17 zł*
Zniżki dla posiadaczy Karty Dużej Rodziny:
- Bilet normalny: 16 zł*
- Bilet ulgowy: 12 zł*
*Zwiedzanie Muzeum Rybołówstwa w Helu z wejściem na wieżę widokową

W czwartki zwiedzanie wystawy stałej jest bezpłatne. Jeśli natomiast chcesz wejść na wieżę widokową lub zobaczyć wystawę czasową, w tym dniu każdy z biletów kosztuje 8,50 zł.

Muzeum Rybołówstwa w Helu – pieczątka

Oprócz biletów w kasie można kupić także drobne pamiątki z wizyty w muzeum. Ja oczywiście wybrałam widokówki i odbiłam na nich pamiątkową pieczątkę Muzeum Rybołówstwa w Helu – jest dostępna na życzenie, wystarczy poprosić panią w kasie.

Muzeum Rybołówstwa w Helu – czas zwiedzania

To, ile czasu spędzicie w Muzeum Rybołówstwa w Helu, zależy wyłącznie od Was. Nie ma tu narzuconego limitu zwiedzania.

Muzeum Rybołówstwa w Helu – zwiedzanie

W Muzeum Rybołówstwa w Helu dostępna jest winda, a zwiedzanie ułatwia wyraźnie oznaczony kierunek trasy. Na odwiedzających czekają: parter z ekspozycją stałą, pierwsze piętro z kolejnymi eksponatami, wystawa czasowa oraz wieża widokowa. Na wieżę widokową trzeba wyjść po schodach, nie jest tam doprowadzona winda.

Na zewnątrz, przy budynku muzeum, znajduje się niewielki skansen starych łodzi rybackich, ich obejrzenie zajmuje od kilku do kilkunastu minut.

Wewnątrz muzeum można zwiedzać dwa poziomy (parter i piętro) pełne wystaw, makiet i modeli, które pozwalają lepiej poznać historię Morza Bałtyckiego, tajniki rybołówstwa oraz dzieje Półwyspu Helskiego. Szczególnie dużo miejsca poświęcono rybołówstwu na Zatoce Gdańskiej. Zwiedzający mogą z bliska przyjrzeć się narzędziom i sprzętom rybackim, a ekspozycję uzupełniają liczne ciekawostki oraz archiwalne fotografie. Z eksponatów, które najbardziej zainteresowały naszego syna (oprócz modeli), były silniki kutrów i łodzi rybackich – te prezentowane wewnątrz muzeum są w doskonałym stanie. Na mnie ogromne wrażenie zrobiła dłubanka wykonana z pnia sosny, wydobyta z Zatoki Puckiej. Na pierwszym piętrze dzieci znajdą również elementy interaktywne, mogą np. sprawdzić swoją znajomość gatunków ryb, a także spróbować rozplątać sieć rybacką. Ciekawym rozwiązaniem jest także przeszklona antresola – spacerując po niej, można spojrzeć w dół na część parteru. Osobom z lękiem wysokości odradzam jednak patrzenie pod nogi 😉

Bursztynowa Latarnia w Helu

Podczas naszego zimowego pobytu w Helu na zewnątrz panowały niskie temperatury. Zazwyczaj Bursztynowa Latarnia w Helu zdobi Bulwar Nadmorski od strony portu, jednak zimą gablotka stała pusta, a sama latarnia czekała na nas na parterze w Muzeum Rybołówstwa w Helu. Replika helskiej latarni morskiej robi ogromne wrażenie. Nie dziwi mnie, że została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa jako największa rzeźba wykonana z bursztynu. Ma 211 cm wysokości, a do jej stworzenia wykorzystano aż 50 kg bursztynu.

Muzeum Rybołówstwa w Helu – wystawa czasowa

W Muzeum Rybołówstwa w Helu, w jednej z sal na pierwszym piętrze, organizowane są wystawy czasowe. Podczas naszej wizyty można było zobaczyć 21 wyjątkowych portretów przedstawiających rybaków mieszkających na Mierzei Helskiej, a dokładniej w Jastarni i Kuźnicy. Ekspozycji towarzyszy również prezentacja wyświetlana na monitorze.

Wystawa nosi tytuł „Rybackie opowieści – zapisane twarze. Malarstwo Kamy Kuik” i jest dostępna od 1 lipca 2025 r. do 19 marca 2026 r.

Nie będę zamieszczać za wiele fotografii z wystaw w Muzeum Rybołówstwa, w końcu to muzeum i nie wypada pokazywać we wpisie za dużo eksponatów.

Muzeum Rybołówstwa w Helu – wieża widokowa

Na zakończenie naszej wizyty czekała nas jeszcze wspinaczka po stromych, drewnianych schodach na wieżę widokową w Muzeum Rybołówstwa w Helu. Każdy kolejny stopień przybliżał nas do pięknej panoramy Helu. Z góry rozpościera się widok na miasto, Bulwar Nadmorski, port oraz spokojne wody Zatoki Puckiej. W oddali można dostrzec także Latarnię Morską w Helu. Wieża widokowa wznosi się na wysokość około 20 metrów. To był idealny moment, by na chwilę się zatrzymać, nacieszyć oczy widokiem i symbolicznie zakończyć nasz pobyt w Helu.

Najświeższe informacje o godzinach otwarcia oraz aktualnej wystawie czasowej w Muzeum Rybołówstwa w Helu znajdziecie na oficjalnej stronie Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku.

Po udanej wizycie w muzeum ruszyliśmy w długą podróż do Bielska-Białej. Na szczęście na drodze nie spotkały nas żadne niespodzianki i do domu dotarliśmy bezpiecznie około 21:00.

Inne atrakcje Półwyspu Helskiego znajdziesz pod tym adresem: Półwysep Helski atrakcje.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic
2026-03-02
Ostravice, Mazák – formacje skalne, punkty widokowe z ławkami w Beskidzie Morawsko-Śląskim

Po uporządkowaniu wszystkich spraw osobistych i zawodowych po powrocie z zimowego urlopu na Półwyspie Helskim w końcu udało nam się wyruszyć na szlak. Wybraliśmy miejsce, które mieliśmy upatrzone już od dawna. Zawsze jednak coś stawało na przeszkodzie – albo brakowało nam czasu na wyjazd do Czech, albo pogoda nie sprzyjała. A to teren wyjątkowo widokowy, dlatego szkoda byłoby odwiedzić go w mglisty czy deszczowy dzień. Ostatni piątek lutego, jeden z kończących ferie dni w naszym województwie, przywitał nas słońcem i przyjemną temperaturą. Na szlaku zalegały już tylko śladowe ilości śniegu, a w powietrzu wyraźnie czuć było nadchodzącą wiosnę. Trasa w Beskidzie Morawsko-Śląskim, którą dziś Wam opiszę, jest niezwykle atrakcyjna. Znajduje się na niej kilka malowniczych punktów widokowych, nie brakuje efektownych formacji skalnych, a także ławeczek, na których w spokoju można podziwiać beskidzkie szczyty.

Spędziliśmy cały dzień poza domem, była to wyjątkowo udana wycieczka, pełna słońca i pięknych widoków.

Trasa: Ostravice, Mazák (szlak niebieski) – formacja skalna Dolní Mazák – Butořanka (szlak czerwony) – formacja skalna Horní Mazák – Butořanka (poza szlakiem) – punkt widokowy z ławeczką Smrčina – formacja skalna Liščí díry – punkt widokowy na Ostravicę i Ondřejník – Butořanka (szlak niebieski) – formacja skalna Dolní Mazák – Ostravice, Mazák

Data wycieczki: 27 lutego 2026 r.

Dystans: około 10 km*

Czas trwania: około 4h*

Minimalne wzniesienie: 435 m

Maksymalne wzniesienie: 800 m

Różnica wzniesień: 500 m

*w obie strony

Z Bielska-Białej wyjechaliśmy przed godziną 9:00. Naszym celem były Ostravice oraz osada Mazák. Czas jazdy samochodem bezpłatnymi drogami w Czechach wyniósł nieco ponad godzinę.

Ostravice – Mazák, parking

Samochód zaparkowaliśmy tuż przy interesującym nas niebieskim szlaku. Parking jest bezpłatny. Mieliśmy sporo szczęścia, ponieważ zajęliśmy ostatnie wolne miejsce. Na trasie spotkaliśmy jedynie pojedyncze osoby. Większość turystów zdążyła już wyruszyć stąd na najwyższy szczyt Beskidu Morawsko-Śląskiego – Łysą Górę (Lysá Hora), którą przez większą część wędrówki mogliśmy podziwiać z oddali.

Poniżej podaję dokładne współrzędne bezpłatnego parkingu przy niebieskim szlaku.

Współrzędne GPS parkingu, Ostravice – Mazák: 49.5257, 18.4040

Ostravice – niebieski szlak i wędrówka doliną Potoku Mazák

Z parkingu cofamy się, przechodzimy przez mostek nad Potokiem Mazák, za którym skręcamy w prawo. Następnie kierujemy się szeroką, asfaltową drogą, lekko wznoszącą się pod górę, prowadzącą między zabudowaniami wzdłuż Potoku Mazák, który spływa z południowo-zachodnich zboczy Łysej Góry (Lysá Hora).

Po około 200 metrach pojawia się skręt w lewo do Górskiej Chaty Liptov (Horská chata Liptov). My jednak na ten dzień mieliśmy inne plany, dlatego ruszamy dalej w górę asfaltową drogą.

Trasa, mimo że przez większą część prowadzi asfaltową drogą, jest niezwykle przyjemna. Przez dłuższy czas wędruje się wzdłuż potoków, a spokojna atmosfera i szum wody dodatkowo urozmaicają marsz. Nasz syn od najmłodszych lat uwielbiał zabawy w górskich potokach podczas wędrówek, dlatego często robiliśmy przerwy, by mógł się nimi nacieszyć.

0,6 km – minęliśmy ostatnie domki letniskowe i dotarliśmy do znaku zakazu wjazdu dla samochodów i motocykli. Następnie weszliśmy na leśną drogę, która wciąż była asfaltowa. Od tego momentu trasa zaczęła wyraźniej wznosić się pod górę. Po drodze podziwialiśmy potok i jego liczne kaskady. Woda w Potoku Mazák była lodowata.

Ostravice – Dolní Mazák – formacje skalne przy niebieskim szlaku

1,6 km – niebieski szlak skręca w lewo, a my bez zmian kontynuujemy marsz w górę asfaltową drogą. Tym razem towarzyszy nam szum Suchego potoku. Po około 500 metrach od tego miejsca dotarliśmy do pierwszej formacji skalnej z grupy urwisk oznaczonych na mapie jako Dolní Mazák. Znajdują się one mniej więcej w środkowej części doliny Potoku Mazák.

Skały położone są bezpośrednio przy drodze i szlaku niebieskim, dzięki czemu można je podziwiać z bliska. To efektowne formacje piaskowcowe, a wysokość niektórych z nich sięga około 8 metrów. Po drodze mijamy jeszcze kilka podobnych urwisk. Leśna droga konsekwentnie prowadziła pod górę.

2,6 km – niebieski szlak skręcił w lewo. Przeszliśmy przez mostek prowadzący nad górskim potokiem o nazwie Suchý Potok. Po skręcie rozpoczęło się bardzo strome podejście przez las, które doprowadziło nas do kolejnego istotnego punktu, o którym przeczytacie poniżej.

Butořanka – Ostravice

Strome podejście doprowadziło nas do szerokiej drogi leśnej oraz do drogowskazu turystycznego z tabliczką Butořanka 722 m. Tabliczki są pomarańczowe i oznaczają szlaki dla rowerzystów oraz narciarzy. W tym miejscu dołączył do nas czerwony szlak turystyczny prowadzący na Królową czeskich Beskidów – Łysą Górę (Lysá Hora), startujący z centrum Ostravice (okolice dworca kolejowego). Na tym odcinku szlak staje się nieco bardziej uczęszczany.

Długo zastanawiałam się, jak opisać dalszą część trasy, ponieważ nasza wycieczka nie ograniczała się do jednego punktu widokowego. Dlatego jako punkt startowy przyjmuję Butořankę i przedstawię dwa możliwe kierunki wycieczek, które, tak jak my, można zrealizować podczas jednego wyjścia.

Butořanka – Formacja skalna Horní Mazák

Pierwszym punktem naszej wycieczki była formacja skalna Horní Mazák (Skalní útvar Horní Mazák). To przepiękny, skalny punkt widokowy na okoliczne Beskidy. Kierowaliśmy się w górę czerwonego szlaku, tak jak turyści zmierzający na Łysą Górę (Lysá Hora). Z drogowskazu przy szlaku dowiedzieliśmy się, że czerwonymi znakami do Łysej Góry jest około 4 km drogi. Do punktu widokowego mieliśmy 200 metrów. Droga prowadziła tu stromo w górę.

3,3 km – po prawej stronie szlaku, między drzewami, znajduje się wspomniana formacja skalna Horní Mazák (Skalní útvar Horní Mazák). Jak wspominałam, rozciąga się stąd malowniczy widok na okoliczne beskidzkie szczyty. Formacja ma około 9 metrów wysokości. Co ciekawe, u jej podstawy stoi chatka, granicząca ze skałami. Na skałach umieszczono klamry, widać, że korzystają z nich wspinacze. Urwisko jest bardzo strome, dlatego należy zachować ostrożność.

Przy tej formacji skalnej byliśmy podczas naszej wycieczki dwa razy. Przed południem słońce świeciło tak mocno, że postanowiliśmy wrócić tu popołudniu, by ponownie podziwiać widoki w nieco innych warunkach.

Butořanka – punkt widokowy Smrčina, formacja skalna Liščí díry i

punkt widokowy na Ostravicę i Ondřejník

Po powrocie do punktu Butořanka (pomarańczowe drogowskazy) z formacji skalnej Horní Mazák ruszyliśmy w przeciwnym kierunku leśną drogą do miejsca, które dla mnie było numerem jeden tej wycieczki. Tym razem wędrowaliśmy poza wyznaczonym szlakiem – naszym celem był niezwykle atrakcyjny punkt widokowy Smrčina (Výhled Smrčina).

Punkt widokowy Smrčina

Trasa była przyjemna i początkowo prowadziła drogą leśną. Następnie wyszliśmy z lasu na szeroką drogę, z której mogliśmy podziwiać Królową czeskich Beskidów – Łysą Górę. Na 4,4 km dotarliśmy do drzewa z jemiołą, pod którym stała drewniana ławeczka, a tuż za nią znajdował się dom. Oj… jak cudownie byłoby mieć dom w takim miejscu! Zero ludzi, cisza, spokój i ten widok na Łysą Górę… Za domkiem trasa się rozwidlała i chwilę dyskutowaliśmy, które miejsce odwiedzić pierwsze. Wybór padł na punkt widokowy u podnóża szczytu Smrčina (810 m n.p.m.). Skręciliśmy w prawo, weszliśmy na moment w las, a po chwili z niego wyszliśmy. To był przepiękny, wznoszący się w górę odcinek trasy. Po drodze mijaliśmy budkę obserwacyjną, w takim spokojnym miejscu dzikich zwierząt z pewnością nie brakuje.

4,7 km – z szerokiej drogi, tuż przed wejściem do lasu, skręciliśmy w lewo i po około 50 metrach dotarliśmy do punktu widokowego u podnóża szczytu Smrčina, gdzie niedawno postawiono drewnianą ławeczkę z datą 2 VIII 2025 r. Punkt widokowy położony jest na wysokości 797 m n.p.m. Przestrzeń była tu niesamowita, cisza nie do opisania, a widoki zapierały dech w piersiach. Stąd można podziwiać szczyty należące do Beskidu Morawsko-Śląskiego. Patrząc za siebie, doskonale widać Łysą Górę. My zatrzymaliśmy się tu na długo, wygrzewając się w ciepłym słońcu. Odgrzaliśmy na butli bogracz z kluskami lanymi, który specjalnie przygotowałam poprzedniego wieczoru. Smakował nieziemsko, szczególnie że nasze brzuszki domagały się jedzenia od dłuższego czasu.

Formacja skalna Liščí díry i punkt widokowy na Ostravicę i Ondřejník

Nie mieliśmy ochoty ruszać w dalszą drogę, najchętniej zostalibyśmy na tej ławeczce. Niestety, czas nas gonił. Zeszliśmy do chatki przy drzewie z jemiołą i wybraliśmy drugie rozwidlenie, prowadzące do ławeczki oraz punktu widokowego na Ostravicę i Ondřejník (Vyhlídka na Ostravici a Ondřejník). Szliśmy leśną, zacienioną drogą. Na trasie czekała nas miła niespodzianka – na 5,3 km, po lewej stronie drogi, ukryta za drzewami, znajduje się niesamowita formacja skalna składająca się z kilku grup – Liščí díry (779 m n.p.m.). Z miejsca tego rozciąga się jeszcze bardziej imponujący widok na czeską Łysą Górę. Na skałach można dostrzec klamry wspinaczkowe. W dniu naszej wycieczki miejsce było całkowicie opustoszałe. Skały utworzone są z piaskowca i prezentują się naprawdę efektownie.

Po dłuższej chwili wróciliśmy na trasę. Droga zaczęła schodzić, tym razem w dół. Po około 400 metrach od formacji skalnych Liščí díry dotarliśmy do ławeczki i punktu widokowego na Ostravicę i Ondřejník (764 m n.p.m.), z którego widać także punkt widokowy Smrčina, na którym wcześniej byliśmy.

Na koniec, tak jak wspominałam, jeszcze raz wróciliśmy do formacji skalnej Horní Mazák. Byliśmy tam całkiem sami i zeszliśmy do podnóża skały – z dołu prezentowała się równie imponująco, co mieliście okazję zobaczyć na zdjęciach we wpisie.

Kochani, ta wycieczka zapadnie nam w pamięci na długo. Zobaczyliśmy tyle atrakcyjnych miejsc – punktów widokowych i formacji skalnych! A widok na Królową czeskich Beskidów – Łysą Górę – przypomniał nam nasze miłe wspomnienia z wcześniejszej wycieczki na ten szczyt. To zdecydowanie miejsca warte zobaczenia. Zatęskniliśmy również za naszymi biwakami w Czechach… Z niecierpliwością czekamy na ciepłe, wiosenne dni. 🏕️❤️

Koniecznie sprawdź ten link: Beskid Morawsko-Śląski – szlaki, schroniska i 7 propozycji wycieczek.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-02-28
Chałupy – Interaktywna Ławeczka Zbigniewa Wodeckiego

Podróżując wzdłuż Mierzei Helskiej, zdecydowaliśmy się podjechać do starej wioski rybackiej Chałupy, położonej w gminie Władysławowo na Pomorzu. Jako miłośniczka muzyki Zbigniew Wodecki nie mogłam przejść obojętnie obok grającej ławeczki upamiętniającej twórczość artysty. Znajduje się ona w sąsiedztwie deptaka prowadzącego wzdłuż Zatoki Puckiej w Chałupach.

Muzyk znany był z wielu wyjątkowych utworów. Wykonał między innymi tytułową piosenkę do bajki mojego dzieciństwa „Pszczółka Maja”, jednak to nie jedyny utwór z jego repertuaru, który na zawsze zapada w pamięć. Jedna z jego piosenek poświęcona jest Chałupom i nosi tytuł „Chałupy Welcome To”. Utwór pochodzi z 1985 roku. Kto jeszcze nie słyszał jej słów w radiu:

Jak co roku w Chałupach
Gdy zaczyna się upał
Słychać wielki szum
Można spotkać golasa
Jak na plaży w Mombassa
Golców cały tłum.

Fragment piosenki Zbigniewa Wodeckiego – „Chałupy Welcome To”

Inne znane utwory artysty to „Lubię wracać tam, gdzie byłem” oraz „Opowiadaj mi tak”. Muzyk urodził się w Krakowie 6 maja 1950 roku, a zmarł w Warszawie w wieku 67 lat, 22 maja 2017 roku. Był wszechstronnym instrumentalistą, grał na skrzypcach, trąbce i fortepianie.

Chałupy – parking przy Zatoce Puckiej

Samochód zostawiliśmy na parkingu przy deptaku biegnącym wzdłuż Zatoka Pucka, przy ulicy Kaperskiej w Chałupach.

Współrzędne GPS parkingu – Chałupy – Interaktywna Ławeczka Zbigniewa Wodeckiego: 54.7571, 18.5157

Chałupy – Multimedialna Ławeczka Zbigniewa Wodeckiego – adres i współrzędne GPS

Grająca ławeczka Zbigniew Wodecki znajduje się przy ulicy Kaperskiej w Chałupach, w sąsiedztwie portu i deptaka nad Zatoką Pucką. Tuż obok ławeczki mieści się również plac zabaw.

Współrzędne GPS interaktywnej ławeczki Zbigniewa Wodeckiego: 54.75741, 18.51379

Chałupy – Multimedialna Ławeczka Zbigniewa Wodeckiego trasa

Przy parkingu nie zauważyliśmy żadnych tablic ani drogowskazów wskazujących drogę do grającej ławeczki. Na szczęście dzięki mapie bez problemu trafiliśmy na miejsce. Z parkingu ruszyliśmy deptakiem biegnącym wzdłuż Zatoki Puckiej i po około 120 metrach, po prawej stronie ścieżki, dostrzegliśmy niewielki skwer z placem zabaw. To właśnie tam, pod drzewami, stoi słynna grająca ławeczka. Syn zabrał ze samochodu swojego zdalnie sterowanego Traxxasa, który idealnie sunął po zaśnieżonym deptaku.

Chałupy – Multimedialna Ławeczka Zbigniewa Wodeckiego

Na eleganckiej, marmurowej ławce można zobaczyć podobiznę artysty grającego na trąbce, zapis nutowy jednej z jego piosenek oraz cytat:

Co robić? Uświadomić sobie, że jutra może już nie będzie. Nauczyć się żyć chwilą, która jest. To znaczy przyjąć, że wszystko to, co było, to było, ale już tego nie ma, a to, co będzie, tak naprawdę nie musi się zdarzyć. A więc bawić się tak, jakby to był ostatni dzień naszego życia. Taka postawa dotyczy zresztą nie tylko zabawy. To ideał życia w ogóle.

Słowa te niezmiennie skłaniają do refleksji, a otoczenie, w którym stoi ławeczka, sprzyja chwili zadumy. Po naciśnięciu srebrnego przycisku można wsłuchać się w największe przeboje artysty, dostępnych jest kilka utworów. W dniu naszej wizyty w Chałupach nie było silnego wiatru, dzięki czemu muzykę Pana Zbigniewa słychać było bardzo wyraźnie.

Ławeczkę dość trudno sfotografować, ponieważ jej błyszcząca powierzchnia odbija światło i otoczenie. Mimo to zrobiła na nas ogromne wrażenie – jest wyjątkowa i zdecydowanie warta odwiedzenia, szczególnie przez miłośników muzyki Zbigniewa Wodeckiego.

Zachęcam do zapoznania się z innymi atrakcjami Mierzei Helskiej, które udało nam się odkryć – zajrzyj pod ten link: Półwysep Helski atrakcje.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga na Facebooku: Blog szlakowe.pl i na Instagramie: @greenmagpic

2026-02-26